แหวนมิติของดาริกา

2.0K·อัญมณีใต้น้ำ

“นังหนู” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง ดาริกาสะดุ้งเฮือกหันกลับไปเจอชายชราคนนึงสวมชุดจีนโบราณสีขาวไปทั้งตัวปล่อยผมยาวสยาย “เห้ย คุณเป็นใคร” “เป็นคนที่อยู่ในแหวน” “คุณตาเป็นผีหรอค่ะ” “ไม่ใช่หรืออาจจะใช่ก็ได้สุดแต่เจ้าจะคิด” “อ่าว” “ข้าตายไปเป็นหมื่นปีแล้วข้าทิ้งเศษเสี้ยวจิตวิญญาณเอาไว้ในแหวนวงนี้รอคนที่มีวาสนามารับมันไป” “หนูหรอค่ะ” ดาริกาถามกลับด้วยความงงงวย อะไรคือผีก็ใช่ไม่ใช่ผีก็ได้ อะไรคือตายมาหมื่นปี “ก็คงเป็นเจ้านั่นแหละถือว่าข้าและเจ้ามีวาสนาต่อกันข้าอยู่ได้ไม่นานก็จะสลายไปแล้วเอาเป็นว่าเจ้าจงรับแหวนและสิ่งของที่อยู่ในมิติแห่งนี้ไปเถิด สิ่งที่ข้าขอร้องมีเพียงอย่างเดียวจงใช้ทุกสิ่งอย่างมีคุณค่าอย่าได้ทำเรื่องผิดบาปหรือละอายใจต่อตนเองก็เพียงพอ”” “ขอบคุณค่ะ” ดาริกาตอบรับอย่างมึนงง “เอาละนังหนูข้าต้องไปแล้วข้าขออวยพรให้เจ้าจงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ณ ดินแดนอันล้าหลังแห่งนี้” บนท้องท้องฟ้าเหนือบ้านริมน้ำ มีชายชราสองคนลอยอยู่กลางอากาศมองดูหญิงสาวที่กำลังมึนงงและสับสนอยู่ในตอนนี้ “นายท่านทำแบบนี้จะดีหรือขอรับ” ข้ารับใช้เอ่ยถาม “แบบนี้ดีต่อนางที่สุดแล้ว” ชายชราชุดขาวเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่นมั่นคงแม้ในใจจะแตกสลายมากเพียงใด “เรากลับกันได้แล้ว” ชายชราเอ่ยจบทั้งสองร่างก็กลายเป็นแสงสีขาวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าหายลับไป...