


นิยาย


ข้าดันทะลุมิติมาเป็นชายาใบ้ ของท่านอ๋อง
"หากเจ้าต้องการพิสูจน์ความบริสุทธิ์... ก็จงส่งเสียงออกมาสิมู่หรงซี!" คำเย้ยหยันของ 'โจวเย่ว์' ชินอ๋องผู้เย็นชา ดังลั่นท่ามกลางกองเพลิงที่กำลังแผดเผาเรือนหอ แต่สำหรับ 'หลินซี' กราฟิกดีไซน์เนอร์สาวที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีผู้อาภัพ... โลกของนางมีเพียงความเงียบงัน นางถูกส่งมาแต่งงานเพื่อเป็นหมากการเมือง เป็นชายาที่สามีรังเกียจ และเป็นเป้านิ่งให้เหล่าสนมรุมกำจัด นางถูกใส่ร้ายจนพูดไม่ได้... ถูกทรมานจนไร้หนทางสู้ ความทรงจำจากยุค 2026 คืออาวุธเดียวที่นางมี ในวังอ๋องที่เต็มไปด้วยเขม่าควันแห่งการหักหลัง นางต้องใช้ความเงียบสยบทุกความเคลื่อนไหว ใช้สายตาสื่อความหมายที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด และรอคอยวันที่ 'เสียง' ของนางจะกลับมาทวงคืนทุกความยุติธรรม! "ท่านบอกให้ข้าพูดงั้นหรือ? ได้... หากวันใดที่ข้าเปล่งเสียงออกมา วันนั้นจะเป็นวันที่ท่านต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากข้า!"


ท่านอ๋องสังเวยรัก
"หากบัลลังก์มังกรต้องหล่อเลี้ยงด้วยโลหิต... ข้าก็จะใช้เลือดของเจ้าเป็นเครื่องสังเวย" ในสายตาของคนทั้งแผ่นดิน 'หลี่เซวียน' รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ คือบุรุษที่อ่อนโยนที่สุดในใต้หล้า เขายอมขัดพระทัยฮ่องเต้ ยอมเป็นศัตรูกับขุนนางทั้งราชสำนัก เพียงเพื่อโอบกอด 'ไป๋รั่วเวย' สนมร่างบางผู้ไร้หัวนอนปลายเท้าและมีร่างกายอ่อนแอประหนึ่งแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย


ทะลุมิติไปเป็น สนมสุดซังของท่านอ๋อง
"ชาติก่อนถูกตราหน้าว่าเป็น 'นางร้ายร่านสวาท' จนต้องจบชีวิตลงด้วยความตาย ชาตินี้สวรรค์ส่งฉันมาอยู่ในร่าง 'พระชายาพ่วงตำแหน่งกบฏ' ที่ท่านอ๋องเกลียดเข้าไส้... ก็ดี! ในเมื่อโลกนี้อยากให้ฉันร้าย ฉันจะร้ายให้ดู แต่จะเป็นนางร้ายที่ฉลาดจนพวกเธอต้องก้มกราบ และเก่งจนท่านอ๋องต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอความรัก!"


ชู้รักท่านประธานคือฉัน
มนต์นภา เลขาสาวสวยที่ยอมลดตัวลงมาอยู่ในฐานะ "ของลับ" ของ พงศ์ระพี ท่านประธานหนุ่มผู้เพียบพร้อม เธออ่อยเขาด้วยความอ่อนหวานและเสน่ห์ที่ภรรยาหลวงอย่าง คุณหญิงกิ่งแก้ว ไม่มี พงศ์ระพีหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้น เขาสัญญาว่าจะหย่า แต่คำว่า "รอ" ของเขามันกินเวลาเนิ่นนานจนมนต์นภาเริ่มอยากทวงสิทธิ์ที่ควรเป็นของเธอ


ชู้รักของสามีคือเพื่อนสนิทฉัน
ในค่ำคืนที่พายุฝนกระหน่ำกรุง ราวกับฟากฟ้ากำลังพิโรธให้กับความอัปยศที่กำลังเกิดขึ้นภายในคฤหาสน์หรูหลังงาม รินรดา ยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงที่มืดมิด มีเพียงแสงฟ้าแลบที่สาดกระทบใบหน้าสวยคมที่บัดนี้เรียบเฉยจนน่ากลัว ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ภายในบรรจุ "ความตาย" ทางสังคมและธุรกิจของคนที่เธอรักที่สุดเอาไว้ บนชั้นสองของบ้าน... เสียงหัวเราะกระซิกอย่างมีความสุขของ ภีม สามีที่เธอเทิดทูน และ แพรว เพื่อนรักที่เธอชุบเลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ดันลอดออกมาจากห้องนอนที่เธอและเขาเคยใช้ร่วมกัน “รินรดามันโง่จะตายไปภีม... มันคิดว่าที่แพรวมาหาบ่อยๆ เพราะเหงา ที่ไหนได้ แพรวมาหา 'ผัว' มันต่างหาก”


จีบคุณนายขายดอกไม้
"ในร้านดอกไม้เล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมวลพรรณไม้... ใครจะรู้ว่าเจ้าของร้านหน้าหวานคนนั้น กำลังทำให้หัวใจของชายหนุ่มที่ไม่เคยสนใจความโรแมนติกอย่างเขาเริ่ม 'ผลิบาน' ทุกครั้งที่สบตา เธอขายดอกไม้ให้คนอื่นเพื่อสร้างรอยยิ้ม แต่เขากลับอยากซื้อทั้งร้าน... เพียงเพื่อจะได้เห็นรอยยิ้มของเธอแค่คนเดียว"