Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
นักเขียน
นิยาย
ทาสเสน่หาวิวาห์ซาตาน Unpredictable Love
2·พิชชากร “ปล่อยมุกไปเถอะค่ะ อยู่กันไปก็เท่านั้น เราสองคนไม่เคยมีใจให้กันเลย” มุกตาภาเว้าวอนด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาเจิ่งนองดวงหน้าหวาน “จำใส่หัวเธอไว้นะมุกตาภา เธอเป็นสมบัติของฉันตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกันแล้ว... เป็นผู้หญิงของฉัน และจะไปจากฉันได้ก็ต่อเมื่อฉันเบื่อหรือเฉดหัวทิ้งไปเท่านั้น...” อิศม์เดชคำรามอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ... .... เพราะรักเป็นพิษจากภรรยาเก่า...อิศม์เดช ธรรมภิบาล... หนุ่มอ่อนโยนขี้เล่นจึงผันตัวไปเป็นนายเหมืองที่ทั้ง โหด ทั้งเถื่อน ทั้งเย็นชา และไร้รักในหัวใจ... เพราะผิดหวังช้ำรักจากคนรักเก่า...มุกตาภา ดิถีภิรมณ์... สาวสวยจิตใจดี จึงไม่คิดมีใจให้ชายใดได้อีก รวมทั้งผู้ชายที่เธอตกลงแต่งงานด้วย เพื่อหนีวงจรรักสามเส้าของตัวเองไปไกลถึงเหมืองหินปูนทางภาคใต้ เมื่อคนชอกช้ำรักสองคนต้องมาแต่งงานโดยปราศจากรักไม่พอ เจ้าบ่าวที่เข้าใจว่าเจ้าสาวตัวเองเป็น ‘เมียน้อย’ ยังตั้งท่ารังเกียจและไม่คิดจะแตะต้องกายสาวแสนสกปรกและเต็มไปด้วยราคีของเธออีกด้วย ทว่ายิ่งอยู่ใกล้... เขากลับโดนไฟเสน่หาของเธอแผดเผาเสียจนต้องยอมกลืนน้ำลายตัวเอง... แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อ คนเกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง... เกิดเปลี่ยนใจเป็น... คนรักตัว หลงไข่ คลั่งปลาไหล และอยากกินน้ำแกงหวานๆ จากภรรยาตีทะเบียนจนเกินขอบเขตการห้ามใจ... เพลิงรักที่ปะทุขึ้นภายใต้วังวนพิศวาสจะหลอมรวมพวกเขาเอาไว้ด้วยกันได้หรือไม่... แล้วเธอจะยอมเป็นทาสรักทาสเสน่หาให้กับนายเหมืองหนุ่มผู้ไร้หัวใจโดยไร้ข้อแม้ใดๆ หรือเธอจะยอมแพ้ต่ออุปสรรคขวากหนามอันหลายหลากที่เกิดขึ้นจากวิวาห์ซาตานครั้งนี้...กันแน่
ตราบาปรักอสูร Precious Love
0·พิชชากร อนรรฆวีวางแผนอย่างแยบยลเพื่อสร้างความเสื่อมเสียให้กับตะกูลเสนานุรักษ์ และหมากตัวสำคัญในเกมก็คือ กชมน เธอถูกเขาลักพาตัวมากักขังไว้ในกรงแค้นแล้วถูกทวงคืนหนี้ที่หญิงสาวไม่ได้ก่อด้วยไฟพิศวาส. และสุดท้ายอสูรร้ายก็ปล่อยตัวเธอไป พร้อมกับที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาได้เอาหัวใจของตัวเองวางไว้เป็นเดิมพันในเกมที่เพิ่งจบไป อสูรเจ้าแผนการจะทำอย่างไรเพื่อกอบกู้หัวใจของตัวเองคืนมา... “คุณจับตัวฉันมาทำไม” นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้คุยกับเขาอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ก่อนหน้านี้ เขาก็เอาแต่ใช้ภาษากายอันจาบจ้วงในการสื่อสารพูดคุยกับเธอมาตลอด “ที่ทำๆ อยู่นี่ยังไม่ชัดเจนพอรึ” เขาตอบเสียงเรียบๆ พลางยกมือหนาขึ้นแตะหน้าผากร้อนผ่าวเพื่อวัดอุณหภูมิของคนป่วย กชมนแก้มร้อนหน้าแดงกับทั้งคำและท่าทีของเขา แต่ก็เบี่ยงหน้าหลบมือร้ายกาจที่มันสร้างความเจ็บปวดให้เธอไปทั้งตัว “พ่อ พ่อของฉันไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงมาทำกับฉันแบบนี้” “อย่าถามมากเลย อีกหน่อยเธอคงรู้เอง” คนตอบยักไหล่ ก่อนหยิบถุงยาหลากหลายชนิดบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู “คุณจะเรียกค่าไถ่ฉันเหรอ” กชมนไม่ฟังคำห้าม กลับถามอีกหนึ่งคำถามที่เธอกลัวคำตอบเหลือเกิน เพราะกลัวว่าบิดาจะไม่ยอมช่วยเหลือเธอนั่นเอง อนรรฆวีเงยหน้าขึ้นมามองหน้าหวานที่ฉายแววเศร้าเหลือคณา พลางเหยียดยิ้มมุมปากเล็กๆ “เงินค่าไถ่เล็กๆ น้อยๆ มันให้ความสุขกับฉันไม่ได้...เหมือนอย่างที่ฉันทำกับเธออยู่ทุกวันนี้หรอก” คำตอบแสนโอหังโดนเขวี้ยงใส่หน้าจนมันชาไปหมด ความสุขที่เขาว่าคือความทุกข์มหันต์ของเธอ เขารู้ตัวหรือเปล่า หรือว่าเขารู้แต่ไม่สนใจ เพราะเขาคืออสูรตัวร้ายไร้ความเป็นมนุษย์