


นิยาย


จงอางหวงไข่(ดุตัวพ่อ)
"กูเลี้ยงมึงมากับมือ ใครก็พรากมึงไปจากกูไม่ได้!"เศรษฐีหนุ่มใหญ่วัย 39 ปี ที่หวงเด็กในอุปการะพี่เลี้ยงมาอย่างปาริชาติ เด็กกำพร้าที่นับวันยิ่งโตยิ่งสวยนับวันยิ่งหัวกระไดไม่แห้งเพราะเธอต้องเป็นของเขา


เกิดใหม่เป็นชายยากจน
เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอยู่ในยุคที่แปลกประหลาดมาพร้อมกับหน้าที่ภาระหนักอึ้ง มีภรรยาหนึ่งคนและลูกสองคนที่กำลังจะอดตายและมีพ่อสูงอายุที่กำลังป่วย รวมถึงฤดูหนาวที่รุนแรงกำลังจะมาถึงทุกคนในบ้านกำลังจะอดตาย..


สวาทรักพ่อสามี
"ถ้าลูกชายฉัน มันไม่ทำหน้าผัว ขอฉันทำแทนนะ.."คมสันกระโจนเข้าหาลูกสะใภ้ด้วยความหิวกระหาย "พ่ออย่า ทำแพรเลย.! แพรเสียว ไม่ไหวแล้ว.." เสียงแพรลูกสะใภ้ที่แสนดีของพ่อผัว ที่โดนจับกระแทกจมมิดแท่งเนื้อ


ผู้หญิงของมาเฟีย
เธอจะใช้หนี้ฉันยังไงพ่อของเธอหนีไปแล้ว?อยู่ดีๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งโผล่มา และถามอันนาด้วยคำถามว่าจะใช้หนี้แทนผู้มีพระคุณอย่างไร "จะหาเงินใช้หนี้หรือจะไปอยู่กับฉันที่คฤหาสน์ทำงานใช้หนี้จนกว่าฉันจะพอใจ..!"


ตรวนรักราชสีห์
"นางมะลิ ต่อไปมึงต้องมาให้กูดูดนมมึงทุกคืนก่อนนอน"" "ทุกคืนเลยเหรอจ๊ะ" "ใช่ทุกคืนมึงมีปัญหาอะไรหรือเปล่า" "ไม่มีจ้ะแต่ว่าไม่ทุกคืนไม่ได้เหรอจ๊ะ"


หลงกลิ่นลีลาวดี
ข้าบอกเอ็งว่า เลิกยุ่งกับข้าซักที..!! ข้าไม่ได้ชอบเอ็ง ทำอย่างไรก็ไม่มีวันชอบเอ็ง ทุกคำที่สิงห์ตะคอกกลับไปหาร่างเล็กที่กำลังยืนยิ้มให้เขา ทั้งที่น้ำตาไหลอาบสองแก้ม นับจากนี้ไปพี่จะไม่เห็นหน้าข้าอีก