อินคิวบัสมาเยือน

“ค่ะแม่ ค่ะ หนูรู้ค่ะ แต่ว่าหนูกับอดัมเรามีโปรเจคหลังจากเรียนจบด้วยกันแล้ว”

“มาเรีย เราอยากให้หนูมาทำงานด้วยกันมากกว่านะลูก สตีฟเอง...”

“แค่นี้นะคะแม่ มีสายเข้าค่ะ ไว้คุยกันวันหลัง”

เธอกดวางสายไป พลางถอนใจเฮือก เธอไม่อยากได้ยินชื่อของคนๆ นั้น มาเรียเข้าไปในห้องนอนของเธอ แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้า เพื่อจะอาบน้ำชำระล้างร่างกาย เธอก้มลงมองตนเอง น้ำตากำลังเริ่มเอ่อคลอออกมา เธอรู้สึก...อีกแล้ว...

หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ขัดถูตัวเองซ้ำไปมา สบู่เหลวของเธอหมดไปครึ่งขวด กลิ่นของมันหอมฟุ้งไปทั่วห้องน้ำ ผิวขาวราวหิมะของเธอแดงเถือกเพราะการขัดถูกซ้ำๆ มาเรียมีสีหน้านิ่ง นัยน์ตาเหม่อลอย...เข้าไปในภวังค์ของตนเอง เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนอย่างเหม่อลอย

แค่ได้ยินชื่อเขา...

เธอไม่อยากอยู่ใกล้เขาสักนิด

เธอกลัวที่จะต้องรื้อฟื้นเรื่องเลวร้ายนั่น

เธอสกปรก

สกปรก...เปรอะเปื้อน คราบที่ไม่มีวันจางหาย

เธอสกปรก

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เธอตื่นจากภวังค์ เธอมองหามันแล้วหยิบมากดรับสาย สีหน้าของเธอทำให้คนที่วีดีโอคอลมาหา ถึงกับขมวดคิ้ว

“เฮ้ๆ มายเดียร์ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

“เฮ้ๆ มายเดียร์” เธอโบกมือแล้วยิ้มฝืนๆ ส่งให้กับคนที่ทักทาย อดัมเอ่ยเสียงขรึมๆ พลางทำหน้าจริงจัง

“เธอยิ้มให้ฉันดูหน่อย”

มาเรียยิ้ม

“ทีนี้หัวเราะ”

มาเรียหัวเราะ

“แล้วก็ตะโกนความในใจออกมาดังๆ มายเดียร์ ว่าฉันรักผู้ชายคนที่กำลังคุยด้วยที่สุด”

“ฉันรักเธอที่สุด อดัม”

มาเรียหัวเราะออกมาจริงๆ ตอนนี้ นัยน์ตาของเธอไม่มีร่องรอยแห่งความเศร้าอีกแล้ว อดัมยิ้มให้กับเธอ แล้วเขาก็ก้มลงพลางหยิบอะไรบางอย่างมาชูให้เธอดู สิ่งนั้นทำให้มาเรียถึงกับกะพริบตาปริบๆ น้ำตาของเธอเริ่มเอ่อ...ล้น

“ถ้าเธอรักฉันที่สุด มาเรีย...เราแต่งงานกันนะ”

“โอ...อดัม...ฉัน...ฉัน”

“เอาน่ะ ฉันถือว่าเธอตอบรับแล้วนะที่รัก มะรืนนี้เจอกัน”

เขาขยิบตาและส่งจูบให้กับเธอ ก่อนจะกดวางสายไป มาเรียยังคงมองค้างที่โทรศัพท์และยิ้ม ความสุขยังอบอวลอยู่ในหัวใจ

สตีฟ

ชื่อของใครบางคนกระชากเธอมาจากความสุขนั่น มาเรียถอนใจน้อยๆ เธอล้มตัวลงนอนบนเตียง ก่อนจะหลับตา ความสุขนั้นหายไปเมื่อเธอคิดถึงชื่อของพ่อเลี้ยง อดัม...เธอจะก้าวผ่านกำแพงนั้นไปได้หรือเปล่านะ มันจะมีวันที่เธอกับเขา จะกอด...จะจูบ...จะมีเซ็กส์กันได้ไหมนะ

คืนนี้เธอจะหลับลงหรือเปล่า?

คลินิกบำบัดเซ็กส์...

ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในสมองเธอ ก่อนที่มาเรียจะยิ้มหมิ่น

ต่อให้มีคลินิกที่ว่านั่นจริงๆ ก็คงจะบำบัดอาการกลัวเกลียดเซ็กส์ให้เธอไม่ได้แน่ๆ

.................................................................................................................................................................................................

พึบ!

เสียงหน้าต่างเปิดออก ชายคนหนึ่งยืน...ต้องเรียกว่าลอยอยู่ตรงนั้น เขามีปีกสีดำขนาดใหญ่ประคองตัวไว้ เขาสวมเพียงแค่ผ้าชิ้นเดียวสีดำที่ปิดความเปล่าเปลือยไว้อย่างหมิ่นเหม่ นัยน์ตาสีเทามองตรงไปยังร่างที่นอนบนเตียง เจ้าของใบปลิวที่มีกลิ่นแห่งความหวาดกลัวสินะ เขาหุบปีก ร่างกายนั้นกลายเป็นร่างของมนุษย์ ก่อนจะค่อยลอยละล่องเข้าไปในห้องของเธออย่างเงียบเชียบ

เขามองไล้ไปตามเครื่องหน้าของหล่อน ร่างกายของหล่อน...หล่อนสวย...และน่าจะใช้ร่างกายที่สะคราญงดงามนี้ ให้มีความสุขกับสิ่งที่เรียกว่ากามารมณ์

ความสุขของมนุษย์ที่จะขาดไม่ได้

ปีศาจราคะใช้มือของเขาแตะต้องใบหน้าของเธอ แล้วยิ้มกริ่ม เสียงทุ้มนั้นเอ่ยออกมาแผ่วเบา

“ลูกค้ารายแรกของข้า...ข้าจะบริการเจ้าเป็นอย่างดี”