2. ความรักที่มาพร้อมกับความลับ 2

Pie talks

[ เป็นไงบ้างพาย สำเร็จไหม? ] เสียงแม่พั้นซ์ถาม

“ค่ะแม่ เป้าหมายตกลง”

[ แม่ไม่คิดเลยว่าซายน์จะเป็นคนแบบนี้ ] เสียงแม่พั้นซ์ดูเป็นกังวลมาก

“เพราะฉะนั้นเราต้องช่วยกันค่ะ”

[ แม่ภาวนาให้หนูดาวทำสำเร็จ ]

“มีหมอที่ไหนทำเสน่ห์ไหมคะ แม่พาพายไปขอน้ำมันพรายที สำรองไว้เผื่อยัยดาวทำไม่สำเร็จ”

[ ทำแบบนี้ดีแล้วใช่ไหม ถ้าหนูดาวรู้ทีหลังว่าเรา..]

“เราต้องทำแบบแนบเนียนค่ะแม่ อย่าให้สองคนนั้นรู้”

[ แม่เตรียมห้องให้ก่อน ] แม่พั้นซ์วางสาย

ฉันเปิดไฟล์ภาพในโทรศัพท์ ภาพพี่ซายน์นอนกอดหญิงสาวสวยคนหนึ่งบนเตียง ฉันแอบก๊อบมาจากโทรศัพท์ของพี่ชายตอนแรกแอบดีใจที่พี่มีแฟน พอมาสืบดูจึงรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือหมอพลอย อาจารย์แพทย์ที่สอนงานและดูแลหมออินเทิร์นอาจเพราะความใกล้ชิดทั้งคู่จึงเลยเถิดขั้นมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ฉันไม่ได้ติเลยที่ว่าที่พี่สะใภ้จะอายุมากกว่าพี่ซายน์ถึงเจ็ดปี แต่สิ่งที่ครอบครัวฉันรับไม่ได้คือหมอพลอยแต่งงานมีสามีแล้ว ใช้สถานะคำนำหน้าว่านาง

ความรักมักจะมากับความใคร่และความลุ่มหลง เพราะฉะนั้นฉันจะต้องช่วยพี่ชายให้รอดพ้นจากการปีนต้นงิ้วให้ได้

การที่ดึงยัยดาวเข้ามา ฉันได้ไตร่ตรองดีแล้ว เพื่อนฉันคนนี้เป็นคนดี ใครอยู่ใกล้ก็มีความสุข ฉันอยากให้พี่ซายน์ได้เจอคนดีๆที่สำคัญสถานะของยัยดาวก็โสดสนิทมากๆ ดาวไม่เคยมีแฟนมาก่อน บอกตรงๆ ฉันพร้อมจะมอบพี่ชายคนเดียวใส่พานถวายให้เพื่อนรัก..

Sine talks

ร่างนวลเนียนบอบบางผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียนบดเบียดร่างเข้ามาหาผม ริมฝีปากบางจูบที่แก้มผมเบาๆ ผมคว้าโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียงมาดูเวลา ตอนนี้สองทุ่มแล้ว มีสายโทรเข้าประมาณยี่สิบสายจากพายน้องสาวผมและอีกสายเป็นเบอร์ที่ผมไม่คุ้น

“วันนี้ค้างไหม ไม่มีเวรดึกหนิ ได้ยินว่าพรุ่งนี้ก็ลาไม่ใช่เหรอ?” หญิงสาวใบหน้าคมสวยส่งยิ้มให้ผม เสียงหวานๆถามขึ้น

“พอดียัยพายไปเที่ยวกับแฟนเลยให้เพื่อนมาอบรมแทน แล้วก็ให้ซายน์ไปรับไปส่งเพราะเพื่อนไม่กล้านั่งแท็กซี่คนเดียว”

“ยังมีคนแบบนี้ในโลกอีกเหรอ? อายุตั้งยี่สิบกว่ายังเหมือนเด็กไม่กล้าออกโลกกว้าง” หมอพลอยหัวเราะเบาๆ

“ผมต้องไปรับเพื่อนน้องสาวนะ คงไม่ได้ค้าง” ผมลุกขึ้นนั่งติดกระดุมเสื้อเชิร์ต ผมเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียหลังจากที่มีอะไรกับหมอพลอย พายบอกว่าไปรับหกโมงนี่เลยเวลาตั้งสองชั่วโมงแล้ว หวังว่าน้องดาวอะไรนั่นคงรออยู่นะ เบอร์แปลกอีกสายน่าจะเป็นเบอร์ของน้องดาว ผมทำการเซฟเบอร์นั้นลงในโทรศัพท์

“ไม่ไปไม่ได้เหรอ? กว่าซายน์จะว่างพี่คิดถึงนะ” ท่อนแขนเรียวสวยกลมกลึงโอบรอบเอวสอบของผมไว้แน่น ใบหน้าซบลงที่แผ่นหลังถูไปถูมาอย่างออดอ้อน ทำเอาอารมณ์ผมพลุ่งพล่านอีกครั้ง อีกสักสามสิบนาทีละกัน ผมค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิร์ต ล้มตัวไปคร่อมทับร่างของหญิงสาวบนเตียงอีกครั้ง ริมฝีปากบางเฉียบประกบทับริมฝีปากของผม ลิ้นร้อนแทรกเข้ากวาดต้อนลิ้นของผม...สมองผมไม่รับรู้อะไรนอกจากเรื่องที่จะทำตรงหน้า ผมหลงรักหมอพลอย ไม่สนใจว่าเธอคือผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้ว..ผมรักเธอและรู้ว่าเธอก็รักผม..แค่นั้นก็พอแล้ว....

Dao talks

“พาย ทำไมพี่ซายน์ไม่มาซะทีสองชั่วโมงกว่าแล้วนะ” ฉันนั่งรอพี่ชายของเพื่อนรักที่ทางออกหมายเลขสิบสองนานจนรากจะงอกแล้ว แต่ไม่มีวี่แววพี่ซายน์จะมารับเลย ฉันนึกเกรงใจจึงเอาเบอร์โทรพี่ซายน์ที่ยัยพายให้มาโทรไปแค่สายเดียวแต่ไม่มีใครรับสาย

[ ฉันก็โทรไปตั้งยี่สิบสาย พี่ซายน์นะพี่ซายน์ถ้าเจอหน้าฉันดีดหน้าผากซักที หงุดหงิดโว้ย ] เสียงเพื่อนสาวดูไม่สบอารมณ์มากๆ

“ไม่เป็นไรแก เดี๋ยวพี่ซายน์คงมาแหละ อาจจะติดงานเลยมาช้า” ฉันมองโลกในแง่ดีพี่ซายน์คงทำงานติดพันเลยออกมาช้า หมอก็แบบนี้แหละไม่มีเวลาตายตัว

[ ติดหญิงน่ะสิไม่ว่า อุ้ย!! ]