บทที่ 4

เมื่อกวางถามเพื่อน ๆ ออกไป เพื่อนทุกคนในห้องทุกคนก็ยังเงียบและอึ้งอยู่ บางคนก็ถึงกับตกอยู่ในภวังค์กับรอยยิ้มอันแสนน่ารักของทั้งสองอยู่ เพราะแต่ก่อนถึงแม้ว่าทั้งคนจะดูหยิ่งไม่สนใคร แต่ความน่ารักก็ไม่แพ้ใครในโรงเรียนเลย แล้วยิ่งพอยิ้มออกมาบวกกับน้ำเสียงที่หวานนั้นมันในให้โลกทั้งใบสดใสมาก

"เออ สบายดีจ๊ะ แล้ว ว เออกวางกับไข่เจียวละสบายดีไหมเห็นว่าไม่สบาย"

เสียงที่ทักตอบออกมาด้วยความไม่มั่นใจกล้า ๆ กลัว ๆ คือเสียงของหัวหน้าห้องสาวสุดเนิร์ดที่ชื่อว่า จอย เอ่ยทักทายกลับแบบกล้า ๆ กลัว ๆ

เพราะเห็นเพื่อนในห้องเงียบจึงกลัวทั้งสองคนนี้วีนใส่ อีกทั้งไม่อยากให้เพื่อนในห้องต้องทะเลาะ ถึงแม้ว่าตัวจอยเองก็ไม่มีใครในสนใจก็ตาม

เพราะด้วยบุคลิกที่เงียบและเนิร์ดจึงทำให้จอยไม่มีเลย บางครั้งก็ชอบโดนแกล้งบ่อย ๆ จากเพื่อนในห้องด้วย แต่กวางกับไข่เจียวไม่เคยที่จะแกล้งเขาเลย บางครั้งก็มีออกปากด่าเขาบ้างว่าเขาอ่อนแอเกินไป

"เราดีขึ้นมากแล้วแหละ แล้วนี่?"

ผมกำลังคิดว่าสาวเนิร์ดคนนี้คือใครนะจำไม่ได้จริง ๆ นอกจากตัวละครหลัก

"นี่! ฉันว่าพวกนายสองต้องผีเข้าหรือความจำเสื่อมแน่ๆ ปกติพวกนายไม่เห็นหัวใครอยู่แล้ว แต่แปลกนึกยังไงมาทักทายพวกฉันย่ะ"

ผู้หญิงที่พูดแซะพวกผมตอนเดินเข้ามาในห้องเรียนเอ่ยขึ้นผมจึงจำได้ว่าเธอคือแอนหนึ่งในบุคคลที่ไม่ชอบขี้หน้าผมกับไข่เจียว แล้วยิ่งเห็นผมกับไข่เจียวเมินเธอจึงรีบพูดแซะพวกผมเพื่อยั่วโมโห

"เธอรู้ได้ยังไง เรากับกวางความจำเสื่อมจริง ๆ นั่นแหละ เธอรู้เรื่องของพวกเรามากเลยนะเนี่ย เก่งจริงๆ"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ"

เมื่อไข่เจียวพูดจบเพื่อนในห้องก็ต่างหัวเราะ

"นี้แกว่าฉันเสือกเหรอ"

"นี่! ไม่มีคำไหนเลยนะที่ไข่เจียวว่าเธอเสือกคิดไปเองหรือเปล่า ว่าแต่เธอชื่ออะไรเหรอ?"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ"

ทุกคนถึงกับหัวเราะกับความหน้าแตกของแอน

"แก! ฝากไว้ก่อนเถอะ"

แอนก็กลับไปนั่งที่โต๊ะเรียนตัวเองด้วยอารมณ์โมโห

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงผมกับไข่เจียวก็กำลังเดินไปโรงอาหารของโรงเรียน ระหว่างทางก็คุยกันว่าเราจะกินอะไรกัน

อ้อแล้วผมกับไข่เจียวได้ชวนหัวหน้าสาวสวยสุดเนิร์ดมานั่งกับพวกเราด้วย พอนึกออกมาได้บ้างแล้วว่าหัวหน้าห้องนั้นชื่อจอย เป็นคนที่ชอบถูกแกล้งจากเพื่อนร่วมห้องบ่อย ๆ

แต่กวางกับไข่เจียวไม่ได้สนใจหรือแกล้งจอยเลย มีบางครั้งที่กวางด่าหรือพูดให้จอยเป็นคนที่สู้คนบ้าง แต่ไม่ได้สนิทหรือไปไหนมาไหนในโรงเรียนด้วยกัน

"กินไรดีหนา คิดไม่ออกอ่ะ ไข่เจียวกับจอยเราจะกินไรกันดี" กวางถามไข่เจียวกับจอย

"ก๋วยเตี๋ยวดีมั้ย หรือข้าวหมูแดงดี" ไข่เจียวตอบ

"ง งั้น ลองไปดูก่อนมั้ยเผื่อมีอย่างอื่นด้วย" จอยเอ่ยตอบบ้าง

"เอางั้นก็ได้"

ระหว่างทางที่พวกผมเดินไปโรงอาหารมีแต่คนมองแล้วหันไปซุบซิบกัน แต่พวกผมก็ไม่ได้สนใจเพราะผมกับไข่เจียวกำลังชวนจอยคุยอยู่

เพราะอยากให้จอยเลิกเกร็งเวลาที่คุยกัน อยากให้สนิทกันมากขึ้นเพราะเท่าที่จำได้จอยน่าสงสารมากเพื่อนไม่มีเลยสักคน

"เออ นี่วันเสาร์นี้จอยว่างมั้ย กวางว่าจะชวนกับไข่เจียวไปบ้านอะ กวางว่าจะลองทำขนมดูอยากให้ทั้งสองช่วยชิมหน่อยนะ"

"ได้สิเราต้องไปอยู่แล้ว" ไข่เจียวตอบกวาง

"จอยละ ไปหน่านะไปด้วยกัน " กวางอ้อนจอยให้ไปบ้านตัวเอง

"ด ได้สิ เราว่างพอดีเลย" จอยเอ่ยแบบเขิน ๆ เพราะเวลาที่ยิ้มกวางอ้อนนั้นมาน่ารักมากเลย

"งั้นดีเลย เดี๋ยวไข่เจียวคนนี้ จะทำหน้าที่ไปรับสาวสวยอย่างจอยเอง" ไข่เจียวเอ่ยออกมาด้วยท่ามั่นอกมั่นใจ ซึ่งมันน่ารักมากจนจอยเขินกว่าเดิมเข้าไปอีก

ยิ่งทั้งสามคนอยู่ด้วยกันมันทำให้โลกมันดูสดใสมากขึ้น ทำเอานักเรียนที่เดินผ่านถึงกับต้องหันมองเลยทีเดียว หันมองเพราะความน่ารักและบางคนก็มองด้วยความแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าทั้งสามคนจะมาเดินคุยกันแบบนี้

ในสายตาของคนในโรงเรียนมองว่ากวางกับไข่เจียวนั้นเป็นคนหยิ่งขี้วีนอารมณ์ร้ายเป็นคนที่ร้ายกาจของแกล้งจอมขวัญกับข้าวหอมที่เป็นขวัญใจของทุกคนในโรงเรียน อีกทั้งไปไหนมาไหนกวางกับไข่เจียวก็ไปกันแค่สองคนคุยกันแค่สอง

ใครไปตีสนิทหรือพูดคุยด้วยก็มักจะโดนเหวี่ยงโดนวีนใส่ หรือใช้คำพูดแขวะดูถูกจนเพื่อนผู้หญิงบางคนที่เข้าไปคุยด้วยถึงกับร้องไห้

แต่คราวนี้มันแปลกที่จู่ๆ สาวเนิร์ดแบบจอยถึงจะน่ารัก แต่ก็ไม่คิดว่าทั้งกวางและไข่เจียวจะคุยด้วยพร้อมทั้งยังยิ้มให้อีกต่างหาก

"นี่! จอมขวัญ ข้าวหอม ดูนั้นสิ สองคนนั้นมาโรงเรียนได้เฉยเลย นึกจะพากันตายๆ ไปแล้วสะอีก เห็นรถคว่ำเลยนะ ไม่น่าเชื่อว่าจะรถมาได้ หึหึ"

มะนาวเพื่อนในกลุ่มของจอมขวัญกับข้าวหอมเอ่ย เมื่อว่าคนที่ตนเกลียดกลับมาเดินลอยหน้าลอยตาได้แบบนี้

"นี่! มะนาวทำไมไปแช่งเพื่อนแบบนั้นละ ไม่ดีเลยนะ" จอมขวัญเอ่ยเตือนมะนาว

"นั้นสิ พวกเราควรดีใจนะที่เพื่อนปลอดภัย" ข้าวหอมก็ช่วยเตือนมะนาวเช่นกัน

"แหม่! จอมขวัญกับข้าวหอมละก็ ช่างเป็นคนดีเสียจริงๆ จำไม่ได้เหรอว่าสองคนนั้นทำอะไรกับนายสองคนไว้บ้าง"

มะนาวที่พูดออกมาด้วยความโมโหเมื่อนึกเรื่องราวที่ผ่านมาว่าสองนั้นทำอะไรกับเพื่อนสนิททั้งสองคนของตนไว้บ้าง

"เอาหน่า เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะนะ" จอมขวัญเอ่ยขึ้นเพื่อให้มะนาวใจเย็นลง

"นั้นสิ อยู่โรงเรียนเดียว เรียนรุ่นเดียวกัน ก็ถือว่าเป็นเพื่อนกัน เราควรรักกันไว้ดีกว่านะ" ข้าวหอมพูดขึ้นตามความคิดของตัวเองบ้าง

"จ้าๆ พ่อคนดีทั้งสอง ป่ะงั้นรีบไปกันเถอะเดี๋ยวพี่กรก็รอนานหรอก ป่ะ ๆ "

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็ไปโรงอาหารและเลิกสนใจกวางกับไข่เจียว เพราะทั้งสามคนมีนัดทานข้าวเที่ยงกับกลุ่มของกรที่โรงอาหาร มะนาวจึงรีบตัดบทรีบพาเพื่อนทั้งสองไปโรงอาหารให้เร็วที่สุด