บทที่ 4 ไม่ต้องถึงกับตาย

“เดี๋ยวก่อนสิคุณ” เธอหันไปสบตาเขา แต่ผู้ชายคนนี้นี่สินะ ที่วิจารณ์ว่าหน้าอกฉันเล็ก ก็ดี ดูให้เต็มๆ ตาไปเลย เล็กจริงหรือเปล่า

“จะไปไหน”

“คอนโดนี้ของคุณเหรอ”

“อืม...”

“ฉันไม่เช่าแล้ว”

“อ้าว ได้ไงล่ะคุณ ที่คุณปฏิเสธไม่ยอมเช่าคอนโดผมเนี่ย ถามจริง เสียใจเหรอ ที่ผมไม่ใช่เด็กในร้านมิจจี้อย่างที่คุณเข้าใจ” ไทเกอร์ไม่เพียงแค่พูด ทว่าร่างสูงสาวเท้าตามคนตัวเล็ก จนกระทั่งเข้ามาในห้อง แผ่นหลังบางชนเข้ากับโต๊ะทานข้าว

“ตึก” ไม่พอ ผู้ชายหน้าหล่อคนนี้ยังยื่นหน้าหล่อๆ ของเขาเข้ามาใกล้หน้าฉันอีก ใกล้มากจนกระทั่งปลายจมูกเขาแตะที่ปลายจมูกฉัน

ให้ตายสิ นี่เขาคิดจะทำอะไร ถึงจะหล่อมากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่มีทางหลงเสน่ห์สายตาเจ้าชู้เจ้าเล่ห์อย่างผู้ชายคนนี้หรอกนะ สายตาเขาเจ้าชู้มาก เซนส์ฉันบอกว่าไม่ควรเข้าใกล้เขาในระยะ 1 เมตร

“ฉัน...เปล่านะ”

“แต่ผมว่าใช่...”

“แล้วแต่คุณจะคิด”

“ปล่อย...” ไทเกอร์ยอมผละออกจากคนตัวเล็ก

“ฉันไม่เช่าแล้ว” ทว่าขณะที่ร่างบางลากกระเป๋าออกจากห้อง

“15,000 ผมคิดคุณเดือนละ 15,000” ปากที่ไวกว่าความคิด

“ตกลง” ร่างบางหันขวับ จากเดือนละสามหมื่น เขาลดเหลือหมื่นห้า ประหยัดไปตั้งครึ่งหนึ่ง ใครมันจะไม่เอาล่ะ

“ฉันตกลงเช่า ก็ได้”

“หึ...” ไทเกอร์ยกยิ้มร้ายกาจด้วยสีหน้าพอใจสุดๆ ที่แท้ก็เห็นแก่เงินสินะ

“ทำไม วันนั้นผมยังเห็นคุณโชว์รวยอยู่เลย” ลดค่าเช่าเหลือครึ่งหนึ่ง เขาแค่หยั่งเชิงเธอดูเท่านั้นแหละ

“งั้นตกลงตามนี้ สัญญาอะไรไม่ต้องเซ็น ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างใช้ได้หมด จะไปเมื่อไหร่ ไม่เช่าก็ไปได้เลยทุกเมื่อที่คุณต้องการ ค่าเช่าโอนเข้าบัญชีผม ค้างได้ไม่เกินวันที่ 10 ของทุกเดือน”

“ฉันตกลง” ทว่าขณะที่ไทเกอร์จะเดินออกจากห้อง ร่างสูงสาวเท้าเข้าหาคนตัวเล็กอย่างใกล้ชิดอีกครั้ง ใกล้มากจนฉันรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดลำคอของฉัน

“อะ...นี่คุณจะทำอะไร ฉันตกลงตามนี้แล้ว” ปาลิตาเอ่ยน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างไม่เป็นตัวเอง พอผู้ชายหล่อๆ เข้าใกล้ ฉันเสียการควบคุมไปชั่วขณะ เป็นตัวเองเอาซะเลย

“คุณคนสวย ทำอาชีพอะไรครับ”

“ฉันแค่มาเช่าคอนโด ไม่ได้มาสมัครงานเป็นแม่บ้านคุณ”

“สนใจมาเป็นแม่บ้านผมไหม”

“ชาติหน้าเถอะ” ไทเกอร์พยายามข่มอารมณ์กับผู้หญิงคนนี้สุดๆ นี่เห็นแก่ความสวยของเธอหรอกนะครับ ไม่งั้นโดนกูจัดละ ปากดีจัด

“โอเค งั้น...”

“คุณชื่ออะไร”

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้”

“แต่ผมต้องทราบชื่อคุณ เพราะคุณเช่าคอนโดผม”

“ลิตา”

‘เสือ ทางนี้สิ ตามมาให้ทันนะ’ เสียงเล็กที่วนเข้ามาในห้วงความคิดเขา

“ลิตา” ชื่อนี้ช่างมีอิทธิพลต่อหัวใจของเขานัก

ไทเกอร์ยื่นใบหน้าเข้าหา หวังจะจูบ ทว่าปาลิตากลับหลบเขาทัน ทำให้จมูกของเขาปัดเข้าที่พวงแก้มใสๆ ของเธอเท่านั้น

“คุณคนสวยมีแฟนหรือยัง”

“ฉันมีผัวแล้ว” ทำให้เขาละใบหน้าออกจากเธออย่างนึกเสียดาย

ไทเกอร์แอบชื่นชมความสวยของคนตรงหน้าไม่น้อย เมื่อคืนว่าสวยมากแล้ว พอมองใกล้ๆ โคตรสวย หน้าโคตรเร้าอารมณ์ แต่เสียดาย ถึงผมจะเจ้าชู้ แต่ไม่นิยมคนมีเจ้าของนะครับ

“เสียดายที่เราเจอกันช้าไป ถ้าคุณยังโสด เสร็จผมแน่”

“แต่ฉันไม่นิยมกินอาหารหมา” ไทเกอร์ที่โดนปาลิตา หญิงสาวที่ตนหมายปอง ตอกหน้าหนักๆ เช่นนี้ ร่างสูงถึงกับหน้าเสีย ปากดีชิบ

ไอ้ต้าหลิว นอกจากมันจะไม่หาข้อมูลผู้หญิงคนนี้ให้ผม ไอ้เชี่ยต้า นี่มันส่งคนบ้าอะไรมาให้ผมปวดหัวเนี่ย

มันแนะนำจากเพื่อนของเพื่อนมันให้เธอเช่าคอนโดผม

‘เกอร์ ถือว่าเห็นแก่หน้ากู’ คำพูดของต้าหลิวยังวนอยู่ในหูผม

“ปากดีชิบ” ทว่าขณะที่ไทเกอร์ยื่นหน้าเข้าใกล้คนตรงหน้าอีกครั้ง

Rrrrrrrrrrrr...

เสียงสมาร์ตโฟนดังขึ้นมา

Rrrrrrrrrrrrrr...

เบอร์ 02 เป็นสายจากที่บ้านของเขา

[คุณไทเกอร์คะ แย่แล้วค่ะ คุณหนู...คุณหนู...]

[กรีนนรี เธอเป็นอะไรครับ]

ไทเกอร์ถามเสียงดังด้วยท่าทีตกใจ

[คุณหนู เธอกินยาตายค่ะ]

[ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลดีเอสเอส]

[ครับ ป้าริน ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ]

เอ่ยจบ ไทเกอร์ก็รีบออกจากคอนโดทันที

เกิดอะไรขึ้น ทำไมยัยกรีนถึงได้คิดสั้นเช่นนี้

ไทเกอร์รีบขับรถออกจากคอนโด มุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที

ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาที ร่างสูงก็มาถึงห้องพักผู้ป่วย ทว่าขณะที่มาถึงนั้น

“กรีน เป็นไงบ้าง”

“พี่เกอร์ ต้องช่วยกรีนนะคะ”

“ช่วยยังไง”

“กรีนถูกตัดต่อคลิป แล้วมีผู้ประสงค์ร้ายส่งคลิปมาให้กรีนค่ะ” กรีนนรีซุกหน้าร้องไห้น้ำตาคลอ กอดพี่ชายของเธอ

“ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว” ไทเกอร์ ภาพที่น้องสาวกอดเขาร้องไห้ทั้งน้ำตา ทำเอาพี่ชายถึงกับเบือนหน้าหนี น้องเจ็บ เขาเจ็บกว่าเธอหลายร้อยเท่า พันเท่า

ดีเท่าไหร่แล้วที่ป้ารินนำตัวกรีนนรีส่งโรงพยาบาล ถ้าช้ากว่านี้ เขาคงเสียน้องสาวสุดที่รักไปแล้ว

จากนั้นกรีนรีก็เริ่มเล่าปะติดปะต่อเรื่องขึ้นมา พร้อมกับให้เบอร์ปริศนานั้นกับเขา

“ครับ กรีนนอนพักผ่อนเถอะ พี่ไม่รบกวนเราแล้ว พรุ่งนี้พี่จะมาเยี่ยมเราใหม่ ป้าริน ยังไงฝากยัยกรีนด้วยนะครับ”

“ค่ะ คุณชาย ไม่ต้องเป็นห่วง คุณกรีนไม่เป็นอะไรมากแล้วค่ะ” ไทเกอร์เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยของกรีนนรี

ใครกันที่มันกล้าทำลายชีวิตน้องสาวเขา คนนั้นมันต้องไม่ตายดี

ไทเกอร์กำมือแน่นด้วยอารมณ์โกรธจัด

!! ตุบ !! กำปั้นหนักทุบเข้าที่ผนังของโรงพยาบาล

จากนั้นมือหนาก็หยิบสมาร์ตโฟนต่อสายหาใครบางคน

[หล้า กูมีงานให้มึงทำ]

[กูให้เวลามึงไม่ถึง 3 วัน ไม่ต้องถึงกับตาย แค่อยู่ในโลกนี้ไม่ได้ก็พอ]

[ครับ ลูกพี่]

อ่านให้สนุก ฝากกดไลท์ คอมเม้นต์ รีวิว ให้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ