The Hidden Secret ปรารถนาลวง บทที่ 1

“คุณเคยมีความลับที่ซุกซ่อนไม่กล้าบอกใครมั้ย

มั่นใจแค่ไหนว่าความลับนั้นไม่มีใครรู้

เพราะบางครั้งเรื่องที่คุณไม่เคยพูดอาจมีอีกคนที่ล่วงรู้

เขาอาจไม่พูดตอนนี้ เพียงแค่รอเวลาเหมาะสมที่จะบอกคุณว่าเขาเองก็ล่วงรู้ ‘ความลับ’ ของคุณ

และ...เขาเองก็มีความลับที่จะบอกคุณเช่นกัน”

Prologue

เสียงออดหน้าห้องดังลั่นปลุก ‘จวินเล่อ’ ที่กำลังนอนบนโซฟาให้ตื่นขึ้น หญิงสาวขมวดคิ้วมองนาฬิกาบนฝาผนัง มันบอกเวลากว่าสี่ทุ่ม ซึ่งเป็นเวลาที่ไม่สมควรมีใครมายังอพาร์ทเม้นของเธอ ยิ่งตอนนี้รูมเมททั้งสามคนซึ่งพักในห้องนี้ ล้วนแยกย้ายกันไปหลังเรียนจบ

อีกไม่กี่วันตัวหญิงสาวเองก็กำลังจะย้ายออก เพราะพ่อกับแม่ต้องการให้กลับไปหางานทำใกล้บ้าน เรื่องการทำงานดูเหมือนที่บ้านจะไม่ยอมง่ายๆ เช่นตอนที่เธอขออนุญาตมาเรียนที่เจียงซู ทั้งที่ในเซี่ยงไฮ้ก็มีมหาวิทยาลัยชั้นนำอยู่

หญิงสาวเดินไปยังประตูพร้อมกับมองผ่านตาแมวว่าใครกันที่มากดออดเอาป่านนี้ กระทั่งทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องตอบกลับมา ลมหายใจก็สะดุดเดินถอยกรูดไปด้านหลังและล้มลงด้วยความตกใจ

“ท่านเทพ!”

อุทานออกมาได้เสียงหนึ่งเสียงทุบประตูก็ดังขึ้น เสียงทุ้มแผ่วเบาลอดเข้ามาจากเจ้าของร่างสูงที่อยู่อีกด้านของประตู “จวินเล่อเปิดประตูเดี๋ยวนี้ รู้นะว่าอยู่ข้างใน”

เขาก็คือ ‘เฟิ่งหราน’ หรือชายหนุ่มที่นักศึกษามหาวิทยาลัยเจียงซูต่างขนานนามว่า ‘ท่านเทพเฟิ่ง’

อายุย่างยี่สิบหกแต่กลับสามารถสร้างบริษัทเกมส์ที่ใหญ่เป็นอันดับสามของจีน ทั้งยังถูกมองว่าเป็นบริษัทที่กำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดด เป็นที่น่าจับตามองจากสื่อทั้งภายนอกและในประเทศ นับเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางด้านเกมส์ออนไลน์ที่หลายคนต่างก็ให้ความสนใจ

เขาจบจากมหาวิทยาลัยเจียงซู ระหว่างเรียนต่อโทที่ต่างประเทศก็เริ่มลงทุนสร้างบริษัทเกมส์กับเพื่อนขึ้น ใครจะคิดว่าการลงทุนครั้งนี้จะทำให้เขาก้าวขึ้นมาเป็นคนหนุ่มไฟแรงที่ทั่วโลกต่างจับตามอง

ที่คิดไม่ถึงไปกว่าคือปีนั้นก่อนที่เขาจะจบปริญญาตรี จวินเล่อกลับเคยรนหาที่ตายด้วยการ ‘ล่วงเกิน’ ท่านเทพคนนี้เข้า!!!

จวินเล่อกลอกตามองไปรอบๆ พยายามยามมองหาความช่วยเหลืออย่างโง่งม ลืมไปแล้วว่าเพื่อนร่วมห้องทุกคนนั้นย้ายออกจนสิ้น ในห้องหลงเหลือเพียงเธอคนเดียวที่ยังไม่ย้ายออก

เสียงกดออดและทุบประตูยังคงดังเรื่อยๆ เสียงคนห้องข้างๆ ตะโกนด่า แต่เสียงนั้นกลับหายไปอย่างรวดเร็ว

แหม...เธอมีประสบการณ์ดีเชียวละ ตอนที่เขายังไม่จบการศึกษา แค่เขาจ้องด้วยสายตาดุๆ หน่อย คนที่ถึงกับเคยฉี่ราดมาแล้วก็มีนะ!!!

เสียงกดรหัสหน้าห้องดังขึ้น ยังไม่ทันที่จวินเล่อจะทันได้ลุกขึ้น ร่างสูงหล่อเหลาในชุดเรียบหรูก็ก้าวเข้ามา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสีดำ บนท่อนแขนมีเสื้อตัวนอกพาดอยู่ มืออีกข้างมีกระเป๋าเดินทางใบเล็กถูกลากตามเข้ามาในห้อง

“ลงไปนั่งทำอะไรบนพื้น เก็บเศษเหรียญ?”

จวินเล่อค้อนเขาออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืน “รุ่นพี่มาทำอะไรที่นี่คะ นี่มันดึกมากแล้ว แล้วฉันก็...”

“มารับคน”

“คะ?” หญิงสาวขมวดคิ้วมองคนที่กำลังเดินผ่านเข้าไปด้านในด้วยความงุนงง “เดี๋ยวก่อนสิคะ”

เพราะสติยังไม่กลับมาและสับสนงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก จวินเล่อไม่ทันได้ห้ามแต่กลับเดินตามหลังเขาเข้าไปยังห้องรับแขก

“รุ่นพี่รู้รหัสเข้าห้องของฉันได้ยังไง”

“เสี่ยวซี” เขาตอบเสียงเรียบพร้อมกับพาดเสื้อตัวนอกลงบนพนักโซฟา เลื่อนกระเป๋าไปวางข้างๆ แล้วมองไปรอบห้อง

‘เสี่ยวซี’ ที่เขาหมายถึงก็คือ หลินซี รุ่นพี่ของจวินเล่อที่เพิ่งย้ายออกไปเมื่อวานซืน

“อ๋อ พี่เสี่ยวซีย้ายออกไปแล้วตั้งแต่เมื่อวานซืนค่ะ”

“รู้ แต่ที่ว่ามารับคนน่ะ มารับเธอ”

“คะ?!”

หญิงสาวยืนงงมองหน้าคนที่กำลังเดินตรงไปที่ครัว เธอเดินตามเขาไปหลังจากนั้นก็เห็นเขาถอนหายใจออกมา แน่ละในตู้เย็นว่างเปล่ามีน้ำดื่มแค่สองขวด…