#3

พี่เตอร์ : อ่อครับ

22.30

#ซัน

ไอ้เตอร์แม้งไปจีบเธอคนนั้นตัดหน้าผม คนที่ขับรถมาชนผมนั้นแหละครับผมคิดว่าจะไม่ได้เจอเธอแล้วสะอีกผ่านมา2เดือน มาเจอเธอที่ผับไอ้คิม ผมให้ไอ้วินไปตามมันก็ไม่ยอมกลับจนไอ้วินเดินกลับมาที่โต๊ะเธอก็หันมามองที่โต๊ะพวกผม ผมเลยรีบหันหลังให้สุดท้ายก็แพ้ไอ้เตอร์เพราะความช้าของผมเอง

วิน : เป็นไรมึงว่ะอกหักหรอ

โน่ : ใครหักอกมึงว่ะไอ้ซัน

ผม : คงงั้นชั่งแม้งเหอะ อึ้ก อึ้ก อึ้ก

คิม : เห้ยใจเย็นกระดกไม่พักเลย

ผม : เรื่องของกู กูว่ากูกลับและ

วิน : ไอ้ซัน รีบกลับจังว่ะ

ผมก็ลุกออกจากโต๊ะและเดินไปที่รถทันที ไม่อยากนั่งดูเพื่อนตัวเองจู้จี้กับคนที่เราชอบหรอกว่ะเจ็บใจชิบหาย

#เนย

พี่เตอร์ : ไอ้ซันมันลุกออกไปไหนของมันว่ะอย่าบอกนะว่ากลับแล้ว

ฉัน : เพื่อนพี่เตอร์

พี่เตอร์ : ครับ ปกติมันจะอยู่จนผับปิดนะมันเป็นไรของมันว่ะ

ฉัน : พี่ไปหาเพื่อนก็ได้เนยว่าเนยจะกลับแล้วอ่ะ

พี่เตอร์ : กลับไงอ่ะ

ฉัน : แท็กซี่ค่ะ

พี่เตอร์ : เดี๋ยวพี่ไปส่ง

ฉัน : ไม่เป็นไรเนยกลับเองได้

พี่เตอร์ : อย่าดื้อ กลับแท็กซี่มันอันตราย

ฉัน : แล้วกลับกับพี่ปลอดภัยงั้นหรอ

พี่เตอร์ : 100%

ฉัน : จ้า

พี่เตอร์ก็จับมือฉันเดินมาที่โต๊ะพวกเพื่อนเขา

พี่เตอร์ : พวกมึงกูไปส่งน้องเขาก่อนนะ

พี่วิน : ไอ้สัสได้สาวและลืมเพื่อน

"ไม่คิดจะแนะนำสาวให้พวกกูรู้จักหน่อยหรอ"

พี่เตอร์ : เออ นี่เนยคนที่กูกำลังจีบ เนยนี่ไอ้วินคงรู้จักแล้วเนอะ นั้นไอ้โน่และนั้นก็ไอ้คิม

ฉัน : สวัสดีค่ะ

พวกพี่เขา : ครับน้องเนย

พี่โน่ : หนีกันไปหมดไอ้ห่า เหลือแค่กูไอ้วินไอ้คิม3คนเนี่ยนะ

พี่คิม : นั้นดิแม้งไอ้ซันก็เป็นไรไม่รู้หนีกลับไปและ

พี่เตอร์ : กูก็สงสัยอยู่มันเป็นไรของมันว่ะ

พี่วิน : เหมือนอกหักยังไงยังงั้น

พี่คิม : นั้นดิปกติแม้งอยู่ยันผับปิด

พี่เตอร์ : เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยถามมัน งั้นกูกลับก่อนนะ

พวกพี่เขา : เออๆกลับดีๆ

>บนรถ

พี่เตอร์ : บ้านหนูอยู่ไหนอ่ะ

ฉัน : พี่ขับไปเลื่อยๆเดี๋ยวบอกทาง

พี่เตอร์ : น่ารักแบบนี้ไม่มีแฟนจริงดิ

ฉัน : จริง เนยจะโกหกพี่เพื่อ

พี่เตอร์ : เรียนจบยังอายุเท่าไหร่

ฉัน : จะจบแล้วกำลังจะฝึกงาน อายุ22

พี่เตอร์ : อ่อเด็กจัง

ฉัน : พี่เท่าไหร่อ่ะ

พี่เตอร์ : 32อ่ะ

ฉัน : จริงดิทำไมดูไม่เหมือน32เลย นึกว่า25-26

พี่เตอร์ : งี้แหละคนมันหล่อ

ฉัน : หื้อหลงตัวเอง

พี่เตอร์ : ใจจริงก็อยากให้คนแถวนี้หลงอยู่เหมือนกัน

ฉัน : ใครหรอ

พี่เตอร์ : หนูไง

ฉัน : หรอออออ ขับรถไปเลย หาววววว

พี่เตอร์ : ง่วงหรอ

ฉัน : อือ

พี่เตอร์ : นอนดิเดี๋ยวถึงบ้านพี่ปลุก

ไม่รอช้าจ้าหลับทันทีเลยง่วงสุดๆ

7.00

"เนย ตื่นๆ"

ฉัน : งื้อออ อย่ากวนจะนอน

"หนูตื่นได้แล้วเช้าแล้วครับ"

เอะเสียงใครว่ะมาอยู่ในห้องฉันได้ไงฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา เฮ้ย!!

ฉัน : พี่เตอร์ขึ้นมาห้องเนยได้ไงเนี่ย

พี่เตอร์ : ห้องเนยที่ไหนดูดีๆสิครับ

ฉัน : นี่พี่ไม่ได้ไปส่งหนูที่บ้านหรอกหรอ

พี่เตอร์ : ก็หนูหลับอ่ะพี่เรียกก็ไม่ตื่นเลยไม่รู้จะส่งไหนอ่ะเลยพามาคอนโด

ตายแล้วลืมบอกทางพี่เตอร์ พอพี่เตอร์ให้นอนฉันก็หลับเลย ตัวเองผิดเต็มๆ

ก๊อกๆ

แกร่ก..

ฉัน : ใครมาอ่ะพี่

พี่เตอร์ : ไม่รู้ดิ

"ไอ้เตอร์อยู่ไหนว่ะ"

พี่เตอร์ : ใครว่ะไอ้ซันหรอ

"เออ"

พี่เตอร์ : กูอยู่ในห้อง

#ซัน

วันนี้ผมแวะมาหาไอ้เตอร์ปกติผมก็มาประจำอยู่มีคีย์การ์ดเปิดเข้ามาได้เลย สงสัยมันพึ่งจะตื่นผมเลยเปิดเข้าไปหามันในห้องนอน

แกร่ก..

ผม : พึ่งตื่นหรอว่ะ

"คุณ"

ผมโครตตกใจอ่ะเข้ามาก็เจอเธอ เธอก็คือเนยนั้นแหละนั่งอยู่บนเตียงกับไอ้เตอร์หมายความว่าไงว่ะไอ้เตอร์พาเธอมานอนห้อง พึ่งรู้จักเมื่อคืนไม่ใช่หรอว่ะ แม้งเอ่ยไม่น่ามาเลยกูเจ็บจี๊ด

เตอร์ : เนยรู้จักไอ้ซันด้วยหรอ

เธอ : ก็เขา

เธอยังไม่ทันพูดจบผมรีบตัดบททันที

ผม : ใครว่ะเด็กมึงหรอ

เตอร์ : เอ้ามึงไม่รู้จักเนยหรอ

ผม : ไม่อ่ะ

ที่ผมต้องตอบอย่างงี้กลัวไอ้เตอร์จะรู้ว่าคนที่ผมชอบคือเนย เพราะผมเล่าให้พวกมันฟังว่าผมแอบชอบคนที่ขับรถมาชนผมเมื่อ2เดือนก่อน

เตอร์ : แล้วเมื่อกี้ทำไมเนยทักไอ้วิน

เธอ : เอ่อสงสัยจะจำผิดคนอ่ะค่ะ

ผม : เหอะ งั้นกูกลับและ

เตอร์ : เดี๋ยวรีบไปไหนว่ะมาแค่เนี่ย

ผม : ขี้เกลียดเป็นก้าง

เธอ : พี่เตอร์งั้นเนยขอตัวกลับก่อนนะคะ

เตอร์ : เดี๋ยวพี่ไปส่ง ขอพี่อาบน้ำก่อนแปบนึง

เธอ : ไม่เป็นไรค่ะเนยกลับเองได้ ขอตัวนะคะ

พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ผมเลยเดินตามออกมาลงไปเอารถและขับออกมาเจอเธอยืนรอรถอยู่ข้างถนน

ปรี้ดๆ

ผมบีบแตรพร้อมลดกระจกลง

ผม : บ้านอยู่ไหน

เธอ : ถามทำไมค่ะไม่รู้จักกันไม่ใช่หรอ

ผม : เหอะ ถามก็ตอบดิ

เธอ : อยู่หมู่บ้านgg

ผม : ทางผ่านเดี๋ยวไปส่ง

เธอ : ไม่เป็นไรค่ะกลับเองได้

ผม : จะขึ้นมาดีๆหรือจะให้อุ้มขึ้นมา

เธอ : ก็ได้ค่ะ

เธอก็เปิดประตูรถขึ้นมานั่งเงียบกริบไม่พูดไม่จา

ผม : รู้จักกับไอ้เตอร์วันเดียวถึงกับไปนอนคอนโดมันเลยหรอ

เธอ : ถามทำไมมันไม่ใช่ธุระไรของคุณนิค่ะ

ผม : อืม

ในรถมีแต่ความเงียบไม่มีใครพูดกับใครจนถึงบ้านเธอ

เธอ : ขอบคุณที่มาส่งค่ะ

ผม : อือ

ทำไมผมรู้สึกจุกไปทั้งตัวเลยก็ไม่รู้แค่ไอ้เตอร์เข้าไปจีบเธอตัดหน้าผม ผมก็เจ็บมากแล้วนี้ถึงขั้นไปนอนด้วยกันเลยเจ็บเหมือนคนใกล้ตายก็ว่าได้

5เดือนผ่านไป

@ร้านสัก

ผมได้ข่าวมาว่าไอ้เตอร์กับเธอเป็นแฟนกันแล้ว ผมคงต้องรับความจริงให้ได้ใช่ไหมว่าคนที่ผมชอบเป็นแฟนเพื่อนตัวเอง

วิน : เป็นไรว่ะไอ้ซันนั่งเหม่อมาหลายเดือนและนะ

คิม : ว่าแต่มึงได้เจอคนนั้นอีกป่ะตั้งแต่อุบัติเหตุวันนั้นอ่ะ

ผม : ไม่อ่ะ

โน่ : ไม่รู้จักขอบงขอเบอมาว่ะ

ผม : ชั่งเหอะว่ะ คืนนี้แดกเหล้ากัน

"แดกอีกและ"

ผมหันไปมองเสียงที่พึ่งเดินเข้ามาคือไอ้เตอร์กับเธอนั้นแหละ

เธอ : พี่ๆสวัสดีค่ะ

พวกมัน : ครับ

เตอร์ : หยิ่งหรอไอ้ซันแฟนกูหวัดดีไม่รับไหว้

ผม : เรื่องของกู

#เนย

เป็นไรของเขานะพอเจอฉันทีไรลุกหนีตลอดเลยทำไมต้องหลบหน้าด้วย

ตอนนี้ฉันฝึกงานเสร็จแล้วถือว่าเรียนจบและรอรับปริญญาก็ปีหน้าเลย พ่อกับแม่โทรตามให้ฉันบินไปจีนด้วยแหละแต่ฉันขออยู่ที่นี่ช่วยงานพี่นุเพราะจะได้อยู่ใกล้กับพี่เตอร์ด้วย ฉันกับพี่เตอร์เป็นแฟนกันและนะพี่เตอร์นิสัยโครตดีน่ารักเอาใจเก่งตามใจฉันทุกอย่าง

พี่เตอร์ : หนูหิวมั้ยค่ะ

ฉัน : นิดนึงค่ะ

พี่เตอร์ : ขึ้นไปรอที่ห้องนะเดี๋ยวไปซื้อมาให้ จุ๊บ~

ฉัน : ค่ะ

ชีวิตฉันก็วนเวียนอยู่แบบนี้แหละบางทีเข้าไปช่วยพี่ชายบางทีก็มาอยู่กับพี่เตอร์

จนเวลาผ่านไป

2ปีผ่านไป

ฉันกับพี่เตอร์ครบกันมา2ปีกว่าและจะ3ปีและ พี่เตอร์พาฉันไปหาป๊าม๊าพี่เตอร์แล้วท่านน่ารักมากใจดีสุดๆ ถ้าถามว่าที่บ้านฉันรู้ไหมว่าฉันครบกับพี่เตอร์ รู้สิพ่อแม่ไม่พอใจมากที่ฉันมีแฟน พ่อฉันนี่หนักเลยให้ลูกน้องมาลากฉันกลับจีนบ้างพ่อลงมาตามเองบ้างแต่ฉันหนีมาอยู่ที่เชียงใหม่อยู่มาได้เกือบๆปีและจนถึงตอนนี้พ่อส่งข้อความมาขู่ว่าถ้าฉันไม่กลับไปอยู่จีน ท่านจะฆ่าพี่เตอร์ แถมยังให้ฉันไปบอกเลิกพี่เตอร์อีกด้วย ฉันนั่งกอดเข่าร้องไห้ไม่รู้จะทำไงแล้วนอกจากทำตามที่พ่อบอก ฉันรีบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วเอาจดหมายที่ฉันเขียนลาวางไว้บนโต๊ะ ตอนนี้พี่เตอร์ออกไปดูงานที่ไร่

ฉัน : ลาก่อนที่รักของหนู

#เตอร์

สวัสดีผมเตอร์ ทุกคนคงรู้จักผมกันแล้วเนอะ

ผมรักเนยมากเนยเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนเข้ากับทุกคนได้ดีตอนนี้ผมพาเนยหนีพ่อของเนยเพราะท่านบังคับให้เนยกลับไปอยู่จีนแต่เนยไม่กลับ ท่านดูๆไม่ค่อยชอบผมด้วย ผมออกมาดูงานที่ไร่เสร็จและกำลังจะกลับไปหาเธอ

>บ้านที่ไร่

แกร่ก..

ผม : หนูอยู่ไหนครับ เนยอยู่ไหนได้ยินพี่ไหม เนย

ผมเข้ามาไม่เจอเธอแล้วเดินหาทั่วห้องก็ไม่มี ผมกวาดสายตามองไปรอบๆเจอจดหมายว่าอยู่เลยหยิบขึ้นมาอ่าน

To พี่เตอร์สุดที่รักของเนย

ถ้าพี่เตอร์มาอ่านจดหมายฉบับนี้เนยคงไปแล้ว เนยรักพี่เตอร์นะคะแต่เนยทนเห็นพี่เตอร์จะตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้พ่อส่งข้อความมาขู่เนยถ้าเนยไม่กลับไปพ่อจะฆ่าพี่ซึ่งเนยทนไม่ได้ พี่เตอร์ไม่ต้องตามหาเนยหรอกนะคะพี่ตัดใจจากเนยเถอะเนยขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ทำให้พี่เตอร์ลำบากพาเนยหนีมาตลอด เราเลิกกันเถอะนะคะ เนยอยากให้พี่เตอร์เริ่มต้นใหม่อย่ามาทนอยู่กับเนยเลย ครอบครัวเนยเป็นแบบนี้เราอยู่ด้วยกันไปก็ไม่มีความสุข เนยรักพี่เตอร์นะแล้วจะรักตลอดไปลาก่อน

พออ่านจบผมปล่อยโฮออกมานี่เธอทิ้งผมไปแล้วทำไมกันทำไมเธอไม่สู้ไปกับผม ผมไม่เคยคิดจะกลัวสิ่งที่พ่อเธอขู่มาเลยผมยอมตายได้ถ้าผมได้อยู่กับคนที่ผมรัก แต่เธอกลับหนีกลับทิ้งผมไป ผมไม่คิดโทษโกรธเลยเลยผมเข้าใจสิ่งที่เธอทำเธอทำเพื่อผม

#ซัน

ครืด คครืด ไร่ภูตะวัน

"ฮัลโหลครับคุณซันหรือป่าวครับ"

ผม : ครับ

"ผมจ่อนนะครับลูกน้องคุณเตอร์"

ผม : ว่าไงจ่อน

จ่อน : ผมได้ยินเสียงคุณเตอร์ร้องโว้ยวายมาจากด้านบนแล้วพูดว่าเนยทำไมต้องทิ้งพี่ไปด้วย จากนั้นก็ปาข้าวของแตกหมดเลยครับ คุณซันรีบมาดูหน่อยผมไม่กล้าเข้าไปกลัวคุณเตอร์กระทืบ

ผม : เครๆเดี๋ยวรีบไป

ตู้ดๆ 00:10:22

เกิดอะไรขึ้นกับไอ้เตอร์ว่ะทำไมเนยถึงหนีมันไปด้วย ผมไม่รอช้ารีบขับรถไปหามันทันที

@เชียงใหม่

>ไร่ภูตะวัน

แกร่ก..

"ฮือออออ ทำไมเนยต้องทิ้งพี่ไป หนูกลับมาหาพี่เถอะนะ"

เสียงไอ้เตอร์ร้องไห้กระวนกระวาย

ผม : ไอ้เตอร์

มันเงยหน้าขึ้นมามองผมตามันบวมช้ำไปหมด

เตอร์ : ฮืออออ ไอ้ซันกูไม่เหลืออะไรแล้ว

ผม : ใจเย็นๆดิเกิดอะไรขึ้น

มันยื่นจดหมายมาให้ผมอ่าน

2นาทีผ่านไป

ผม : หมายความว่าเนยหนีมึงไปเพราะพ่อเนยจะฆ่ามึง

#ขออนุญาตเจ้าของรูป