ตอนที่ 5 เกลียดยันเงา

    ดาวรุ่งทนมองเห็นผู้ชายที่หน้าด้านสองคนนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วเธอจึงพูดตอบขึ้นมาแทนเพื่อนสาวของตัวเอง 

" ไม่สะดวกค่ะ วันนี้อยากนั่งกันแค่เรา "

    ดาวรุ่งเอ่ยปากไล่ทางอ้อมทันที เธอรู้ดีว่าอานนท์คือลูกค้าคนสำคัญของบริษัทที่เพื่อนเธอไม่สามารถปฏิเสธได้ แม้ตอนนี้จะไม่ใช่ในเวลางานแต่ในอนาคตก็ยังต้องเจอกันอีกอยู่ดีเพื่อนของเธอจึงได้แต่มองไปทางอื่นอย่างไม่สนใจเป็นคำตอบแทนแต่ดูเหมือนว่าคนหน้าด้านทั้งสองคนจะไม่ฟังเอาเสียเลย 

" เอาน่า คนกันเองครับไม่ต้องเกรงใจหรอกวันนี้พี่เลี้ยงเองเต็มที่ เฮ้ย! ไอ้ไตรไปเรียกไอ้วิคกับไอ้แมนมาดิ๊ "

    ไตรภพอมยิ้มมุมปากในความหน้าด้านของไอ้นนท์พร้อมกับเลี่ยงออกไปบอกเพื่อนของตัวเองโดยเขาให้เหตุผลว่าสาวๆ ชวนไปนั่งด้วยซึ่งหนุ่มๆ ก็ตามมาอย่างไว ส่วนอานนท์ถือวิสาสะนั่งข้างแป้งร่ำทันที 

" นี่คุณ พวกเรายังไม่ได้ชวนเลยนะคะก็บอกอยู่ว่าอยากนั่งกันแค่นี้ "

    ดาวรุ่งบอกออกไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิด เธอเป็นห่วงความรู้สึกของมิรินมากกว่า ถ้าไม่ติดว่าเขาคือลูกค้ากระเป๋าหนักของบริษัทเธอไล่ตะเพิดเขาไปนานแล้ว 

" ก็แค่นี้ไงครับแค่พวกเรา ก็พวกเรารู้จักกันผมถือคติรู้จักแล้วไม่ทักมันเสียมารยาทนะคุณ "

" นี่!!! "

" พอเถอะดาว ฉันไม่ใช่มาลิตาคนเดิมแล้วนะ แค่นี้เอง "

    มิรินบอกดาวรุ่งออกไปตั้งแต่วันนั้นเธอก็รักตัวเองมากขึ้นจริงๆ  แค่บังเอิญโลกกลมมาเจอกันแล้วเธอปฏิเสธไม่ได้เธอก็ต้องปั้นหน้านั่งต่อไป 

    วิคเตอร์ อานนท์ แมน และไตรภพย้ายโต๊ะมานั่งตรงนี้ทันทีที่ไตรภพบอกว่าสาวๆ ชวนมา เมื่อมาถึงแล้ววิคเตอร์กลับไม่คิดจะทักทายใดๆ เขาทำเพียงแค่นั่งนิ่งๆ แล้วดื่มวิสกี้ราคาแพงเท่านั้น สายตาของเขาก็ยังคงจับจ้องที่มิรินแต่มันเป็นสายตาของความแข็งกร้าวน่ากลัวมันเย็นยะเยือกจนเธอรู้สึกขนลุก 

" เอ่อ....ไหนๆ วันนี้โต๊ะเราก็คึกคักขนาดนี้แล้วงั้นเรามาเล่นเกมกันดีไหมครับ "

    ไตรภพนั่งข้างดาวรุ่งที่ตอนนี้ทำหน้าราวกับกินรังแตนที่ไหนมาถ้าเป็นแฟนนะพ่อจะจับตีก้สนเสียให้เข็ด เขาพูดขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยากาศเพราะตอนนี้ต่างคนต่างเงียบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ 

" เกมอะไรคะ "

    แป้งร่ำพูดขึ้นมาทันทีอย่างสนใจทำให้ไตรภพยิ้มออก ดีที่ยังมีคนตอบรับทำให้เขาไม่เก้อกับบรรยากาศคุกรุ่นมากนัก 

" เกมถามตอบเป็นไงครับ เดี๋ยวพี่จะหมุนขวดก่อนถ้าปากขวดไปหยุดอยู่ที่ใครคนนั้นเป็นคนถามใครก็ได้ที่อยู่ในกลุ่มแล้วถ้าคนที่ต้องตอบไม่สามารถตอบได้ก็ต้องดื่มวิสกี้แบบเพียวๆ ทีละครึ่งแก้วเป็นไงครับ "

" แบบถ้าตอบความจริงก็รอดตัวไปแต่ถ้าไม่ตอบก็ต้องดื่มจนหมดใช่ไหมคะ "

    แป้งร่ำสนใจขึ้นมาทันทีเธอชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้วด้วยจึงหันหน้าไปถามมาลิตาและดาวรุ่งทั้งสองก็พยักหน้าตอบตกลงไปงั้นรวมไปถึงบรรดาหนุ่มๆ ด้วย 

" โอเค งั้นพี่เริ่มหมุนแล้วนะ "

ไตรภพเริ่มหมุนปากขวดเป็นคนแรกแล้วขวดก็ไปตกอยู่ที่อานนท์

" อ่า ไอ้นนท์มึงจะเลือกถามใครในนี้วะ "

    อานนท์มองไปรอบๆ แต่แล้วก็สายตาก็หยุดอยู่ที่หญิงสาวข้างกายอยู่ดี 

" น้องแป้งมีแฟนหรือยังครับ "

" โห่.....โห่....โห่.... "

    ทันทีที่อานนท์ถามคำถามนี้ขึ้นมาทำให้เพื่อนถึงกับโห่แซวอย่างไม่ได้นัดหมาย เสือก็คือเสือเจอเหยื่อก็จ้องจะงับอย่างเดียว

" เอ่อ....ยังค่ะ งั้นต่อไปแป้งหมุนขวดนะ "

    แป้งร่ำเลือกที่จะตอบออกไปพร้อมกับทำท่าทางเขินอายเล็กน้อย ไม่ได้เขินอานนท์นะแต่เขินตัวเองที่โตป่านนี้แล้วยังไม่มีใครมาจีบเลยสักคนต่างหาก เธอหมุนขวดเบาๆ แล้วปากขวดก็ไปอยู่ที่วิคเตอร์

" อ่า ไอ้วิคตามึงแล้ว "

    ไตรภพบอกพร้อมกับเหลือบสายตาไปมองมิรินเล็กน้อยแต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจเพื่อนของเขาเลย เธอยังคงมองไปรอบๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้ผู้ชายหลายคนที่มองมาที่เธอ 

" ฉันถามเธอดาวรุ่ง เธอเคยมีแฟนไหม "

    วิคเตอร์ทำเป็นไม่สนใจมิรินซึ่งนั่นก็เหนือความคาดหมายสำหรับทุกคนอยู่ไม่น้อยเพราะคิดว่าเขาคงต้องถามมาลิตาแน่ๆ  แต่มันกลับไม่ใช่ ส่วนดาวรุ่งเบะปากมองบนเพราะเธอไม่อยากคุยกับผู้ชายคนนี้แม้แต่คำเดียวเพื่อนเธอเกลียดใครเธอก็เกลียดด้วยเพื่อนเธอรักใครเธอก็รักด้วย 

" ไม่เคย แล้วก็ไม่คิดที่จะมีเพราะผู้ชายมันห่วยแตกเอาไม่เลือกโดยเฉพาะผู้ชายเจ้าชู้เห็นแล้วหมั่นไส้ ไม่รู้จะหามาให้ทรมานจิตใจเล่นทำไม "

    ดาวรุ่งพูดความในใจออกมาแทนมิรินพร้อมกับรีบหมุนขวดอีกครั้งและครั้งนี้ปากขวดดันไปตกอยู่ที่เพื่อนสาวคนสนิทของเธออย่างมิริน 

" มิรินไม่รู้จะถามอะไรค่ะเปลี่ยนเป็นให้ยัยดาวถามมิรินแทนแล้วกันนะคะ "

    มาลิตาหันหน้าไปถามไตรภพพร้อมกับบอกออกไปแล้วไตรภพก็พยักหน้าอนุญาต 

" งั้นฉันจะถามแก แกเกลียดผู้ชายแบบไหน "

    ไตรภพเริ่มรู้สึกว่าเกมนี้ที่เขาคิดขึ้นมามันจะสนุกจริงหรือเปล่าเพราะตอนนี้เหมือนว่าสาวๆ กำลังจะลากไอ้วิคไปตบกลางสี่แยกยังไงก็ไม่รู้ 

    มิรินเลือกที่จะไม่ตอบเธอหยิบแก้ววิสกี้ที่ตอนนี้มีอยู่ครึ่งแก้วมากระดกดื่มรวดเดียวจนหมด วิคเตอร์นั่งมองสาวน้อยที่เขาเคยรู้จักก่อนหน้านี้เธอไม่แตะแอลกอฮอล์เลยสักหยดแล้วดูตอนนี้สิดื่มเก่งชะมัดราวกับคนละคน 

" ใจเด็ดมาก "

    แมนที่พูดขึ้นมาทำลายบรรยากาศแต่มิรินกลับไม่สนใจผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเลยสักคน เธอหมุนปากขวดแล้วมันดันไปตกที่วิคเตอร์ทุกคนในวงสนทนามองหน้ากันเลิ่กลั่กส่วนวิคเตอร์เขายิ้มมุมปากเพราะรอบนี้เป็นของเขาและเขาจะถามเธอ

" มิรินแฟนเธอชื่ออะไร "

    วิคเตอร์เลือกที่จะถามชื่อแฟนของมาลิตาเลยเพราะมันเป็นคำถามเดียวถ้าถามว่ามีไหมก็คาใจอีกเลยถามว่าชื่ออะไรไปเลย แต่มาลิตากลับเทเหล้าลงไปเกือบเต็มแก้วด้วยตัวเอง หลังจากนั้นก็กระดกมันเข้าปากรวดเดียว แต่รอบนี้ดูเหมือนว่าร่างกายของเธอมันจะร้อนวูบวาบเพราะแอลกอฮอล์เข้าไปในร่างกายแก้วใหญ่ติดๆ กัน ถ้าขืนมีแก้วที่สามแบบตามมาติดๆ เธอคงได้เมาแน่ 

" หึ "

    วิคเตอร์หงุดหงิดเล็กน้อยที่เธอไม่ยอมตอบแต่ก็ช่างเถอะสำหรับเขาถ้าตราบใดที่เธอมาคนเดียวนั่นแปลว่าเธอโสด วิคเตอร์หมุนขวดอีกครั้งแต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าโลกมันจะกลมเกินไปเมื่อปากขวดไปตกอยู่ที่มิรินอีกครั้ง มิรินถึงกับมองหน้าคนหมุนด้วยสายตาเอาเรื่อง หากครั้งนี้เธอไม่ตอบหรือถามเธอคงดื่มเพียวๆ แบบนี้ต่อไม่ไหวแน่ 

" จะถามหรือจะตอบครับ "

วิคเตอร์ยักคิ้วข้างหนึ่งให้กับเธออย่างกวนๆ 

" ตอบ! "

    มิรินตอบเสียงไม่พอใจอีกอย่างเธออยากรู้ว่าเขาจะถามอะไรและไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่จึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายตอบมากกว่าเป็นฝ่ายถาม 

" ยังโกรธพี่อยู่หรอ "

    คราวนี้วิคเตอร์ถามตรงประเด็นทันทีโดยที่คำถามของเขานั้นทำเอาทุกคนถึงกับนิ่งเงียบ ส่วนมิรินในเมื่อเขากล้าถามเธอก็กล้าตอบ 

" ไม่ได้โกรธค่ะแต่เกลียด เกลียดคือเกลียด เกลียดยันเงา! "