EP 1 ‘ของอร่อยมีไว้พุ่งชน’[1/3]

EP 1 ‘ของอร่อยมีไว้พุ่งชน’

@ Mama’ s Cafe’

สาวน้อยในชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยดังกำลังมองแผนที่และหน้าร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งสลับกัน

“ที่นี่แหละมั้ง”

มือเล็กเอื้อมไปเปิดประตูร้าน

กริ๊ง~!

“คาเฟ่คุณแม่สวัสดีค่า~”

เสียงพนักงานหน้าเคาท์เตอร์เอ่ยทักทายทันทีที่เธอเดินเข้ามา จัสมินยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะเอ่ยขึ้น

“สวัสดีค่ะ จากเพจของอร่อยมีไว้พุ่งชนค่ะ”

“อ๋อ คุณจัสมิน สักครู่นะคะเดี๋ยวหนูไปตามแม่นิ่มให้ค่ะ”

จัสมินเป็นบล็อกเกอร์เว็บชื่อดังที่มีคนติดตามหลักล้าน ที่เธอเปิดเว็บนี้ขึ้นมาเพียงเพราะความต้องการในเรื่องการกิน และอยากแชร์ความอร่อยๆ ให้คนอื่นได้รู้เท่านั้น เด็กสาวตัวเล็กที่กินจุ สามารถกินได้ตลอดทั้งวัน ใช่ว่าเธอเป็นคนชอบกินแล้วจะไม่กลัวอ้วนเหมือนคนทั่วไปนะ แต่สิ่งที่เธอกินเข้าไปก็อยู่ในปริมาณที่พอเหมาะ ควบคุมไม่ให้มันมากเกินกว่าที่ร่างกายจะได้รับ “รอนานไหมจ๊ะ” เสียงนุ่มของหญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“ไม่นานค่ะ”

“หนูจัสมินเลือกโต๊ะเลยนะลูก อยากนั่งโต๊ะไหน”

ดวงตาหวานสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองรอบๆ ร้านที่ตกแต่งในโทนสีขาว และน้ำตาล ฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ทำด้วยไม้ หรือไม่ก็เป็นโซฟาบุด้วยหนังสีน้ำตาลเสียเป็นส่วนใหญ่ มีข้าวของตกแต่งคล้ายๆ กับกระท่อมสไตล์อังกฤษ แต่ดูไม่รกตา “เอาเป็นมุมสุดตรงนั้นก็ได้ค่ะ แสงเข้าพาดี” เธอเลือกมุมที่อยู่ติดกับกระจกใสบานใหญ่เป็นที่ที่แสงแดดยามเย็นทอแสงลอดผ่านสุมทุมไม้ ทำให้ได้บรรยากาศที่อบอุ่น ตรงนั้นน่าจะถ่ายรูปออกมาสวย เธอประมาณการณ์ไว้

“ได้เลย พายเอาเมนูตามมาที่โต๊ะหน่อยนะ”

“ค่ะ”

สองหญิงวัยต่างกันเดินมานั่งที่โต๊ะ ซึ่งจัสมินเป็นคนเลือก

“หนูจัสมินอยากกินอะไรสั่งเลยนะลูก ป้าไม่หวง กี่อย่างก็ได้” เจ้าของร้านวัยเกษียณจะพูดขึ้น เมื่อพะพายยื่นเมนูของร้านให้แล้วยืนข้างๆ ผู้เป็นแม่

“ที่นี่มีอะไรเป็นซิกเนเจอร์คะ”

“สปาเก็ตตี้ขี้เมากุ้งแม่น้ำจ๊ะ ของหวานก็เป็นออมเลต” จัสมินไล่สายตาตามเมนูที่อยู่ในรายการ ที่ร้านนี้ถือว่ามีอาหารให้เลือกหลายกหลายมาก ถึงจะเป็นร้านเล็กๆ แต่ก็ถือว่าน่านั่งมากทีเดียว

“น่ากินจังเลยนะคะ พูดแล้วหิวเลยค่ะ” สาวน้อยพูดอย่างเอาใจ จนเจ้าของร้านหัวเราะชอบใจในความน่ารักและช่างพูดของจัสมิน

“ฮ่าๆ ๆ”

“เอาตามที่คุณป้าบอกเลยค่ะ”

“สั่งเพิ่มอีกสักสองสามอย่างสิ่ลูก กินไม่หมดก็เอากลับไปกินบ้านก็ได้”

“งั้นหนูไม่เกรงใจนะคะ”

“จ้า”

“เอาเป็นปีกไก่อบพริกเผาต้มยำ และก็โฮจิชาเย็นก็แล้วกันค่ะ”

“ค่ะ” พะพายจดรายการตามที่สาวน้อยบอก คาดว่าจัสมินน่าจะเป็นรุ่นน้องของเธอสองถึงสามปี

“งั้นป้าไปดูหลังร้านก่อนนะ หนูจัสมินทำงานตามสบายเลย เพราะป้าต้องไปซื้อของอีก คงไม่ได้มาดูแล มีอะไรขาดเหลือบอกพะพายได้เลยนะ”

“ขอบคุณค่ะ” จัสมินยกมือไหว้ป้านิ่มอย่างนอบน้อม

“รอดูยอดขายของเดือนนี้ได้เลยนะคะ จัสมินจะพาลูกเพจมาทานที่ร้านเยอะๆ เลย”

“ฮ่าๆ ๆ ขอบใจนะจ๊ะ เดี๋ยวเรื่องค่าลงป้าจะให้พะพายมาคุยนะคะ”

“ได้ค่ะ”

“งั้นป้าไปละ”

มืออวบที่มีริ้วรอยตามกาลเวลาแตะเบาๆ ที่แขนเรียวของสาวน้อยเบาๆ ชวนให้คิดถึงคุณแม่เหลือเกิน

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

“จ้า”

มือเล็กสาละวนอยู่กับการปรับการตั้งค่าของกล้องถ่ายรูปไปพรางรออาหารที่มาเสิร์ฟ

ตอนแรกที่เปิดเว็บเพจขึ้นมาเธอคาดว่าจะทำแค่เล่นๆ ลงรูปอาหารที่ไปทานในสถานที่ต่างๆ ไปกับเพื่อนบ้าง ไปคนเดียวบ้าง รู้ตัวอีกทีกลายเป็นว่ายอดผู้ติดตามพุ่งไปถึงหนึ่งแสนคนในเวลาเพียงไม่กี่เดือน และทะยานพุ่งสูงเรื่อยๆ จนถึงหลักล้านภายในเวลาหนึ่งปี

แต่ก็ไม่ได้มีแค่อาหารอย่างเดียว บางทีเธอก็ลงสูตรอาหารที่ทำเองได้ง่ายๆ แต่อย่าคิดว่าเธอทำเองนะ เพราะสาวน้อยคนนี้เข้าครัวทีไร ครัวได้ไหม้ทุกที เวลาเธอหิวมากๆ จะชอบไปช่วยคุณแม่ในครัวเสมอ แต่ทุกครั้งจะโดนไล่ออกมา

มีอยู่ครั้งหนึ่งคนตัวเล็กหยิบเกลือมาใส่ลงไปในอาหารเพราะคิดว่าเป็นน้ำตาล และยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่ทำให้คุณแม่ห้ามเธอเข้ามาวุ่นวายในครัวเด็ดขาด เวลาท่านทำอาหาร ..ไม่ต้องคิดที่จะช่วย อาหารที่ว่านั้น เพื่อนของเธอเป็นคนทำ แต่ด้วยฝีมือการถ่ายรูปที่มีชั้นเชิงของเธอ ทำให้อาหารธรรมดาดูน่ารับประทานขึ้นมาได้ เรียกว่า ‘ชวนหิว’ เลยทีเดียว

“มาแล้วค่ะคุณจัสมิน”