ตอนที่ 2 เด็กมันร้าย

"ไคโตะคุง" ฉันเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจที่ได้เจอกับน้องชายในสถานที่แบบนี้

"มาที่นี่ได้ยังไง แล้วพ่อแม่รู้หรือเปล่าเนี่ย" ฉันเดินเข้าไปหาน้องชายแล้วกล่าวถามก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร์

"ไม่ต้องโทรไปหรอก ผมขออนุญาตพ่อกับแม่แล้ว" ไคโตะรู้ว่าฉันจะต้องโทรศัพท์หาแม่จึงรีบบอกก่อน

"ทำไมแม่อนุญาต?" ฉันเกิดความสงสัยที่ แม่ทัพพีของฉันอนุญาตให้น้องชายคนเล็กมาในสถานที่แบบนี้ ปกติจะหวงลูกชายมาก

"ผมขออนุญาตมาฉลองกับเพื่อนที่สอบติดมหาลัยและเข้าคณะที่ฝันไว้ได้" สิ้นเสียงฉันก็ตวัดสายตามองไปที่เพื่อนของน้องชาย

"แกสอบติดมหาลัยไหน แล้วเข้าคณะอะไร" จากนั้นก็กล่าวถามไคโตะด้วยความอยากรู้

"ก็มหาลัยเดียวกับกระติ๊บนั่นแหละ ส่วนคณะก็ วิศวะน่ะ" น้องชายฉันไม่เคยเรียกฉันพี่เลยจริง ๆ

"ว้าว..ไคโตะคุงเก่งที่สุดเลย" ไอรินที่รู้จักกับไคโตะก็กล่าวชมเชยท่าทางโอเวอร์ไปนิด

"ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ล่ะพวกเราไปฉลองให้กับไคโตะกับ...." เฟิร์ลหันไปที่เพื่อนน้องชายใบหน้าลูกครึ่ง

"...นายชื่ออะไรนะ"

"สรุปแกเคยเจอหมอนี่ หรือไม่เคยเจอกันแน่" เฟิร์ลหันมาหัวเราะแห้ง ๆ ให้ฉัน

"แหะ แหะ ฉันจำไม่ได้วะแก"

"ผมชื่อฌาณ..." เจ้าของใบหน้าอินเตอร์ขยับกายเคลื่อนเข้ามาใกล้ฉัน ก่อนจะโน้มลงมากระซิบข้าง ๆ หูฉัน

"...จำชื่อของผมไว้ให้ขึ้นใจเลยนะครับ" สิ้นเสียง ฉันก็ยกมือผลักที่อกเขา

"หึ" หนุ่มรุ่นน้องยกยิ้มมุมปาก แล้วกลั้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

"เชอะ!" ฉันรีบจ้ำอ้าวเดินนำหน้าออกมา ในขณะที่สองแก้มแดงเห่อร้อนเมื่อเห็นรอยยิ้มของหนุ่มรุ่นน้อง

"ว่าแต่ นายเรียนคณะเดียวกับไคโตะคุงด้วยใช่มั้ย" ตอนนี้พวกเราอยู่กันในห้องวีไอพี ที่ฉันจองไว้ก่อนแล้ว ขณะที่รอเครื่องดื่มไอรินก็เอ่ยถามเพื่อนของน้องชายฉัน

"คนล่ะคณะ ไอ้ฌาณมันเรียนคณะแพทย์" คนโดนถามไม่ได้ตอบหรอก คนที่ตอบคือน้องชายฉันเอง

"อ้าว/อ้าว" เฟิร์ลกับไอรินสบถพร้อมกับรวมถึงสีหน้าดูแปลกใจเล็กน้อย ส่วนฉันก็นั่งนิ่งอึ้งจ้องมองไปที่หนุ่มรุ่นน้อง

"ทำไมจ้องผมแบบนั้นล่ะครับ" ฉันสะดุ้งเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"ชอบผมแล้วงั้นเหรอ" สิ้นเสียง ฉันหันขวับคอแทบเคล็ด

"ฉันนี่นะชอบนาย...หลงตัวเอง" ฉันสวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์ไป เชอะ! บอกแล้วไงฉันไม่กินเด็ก

"แล้วถ้าผมชอบพี่ล่ะ" เคร้ง! เสียงช้อนที่อยู่ในมือไอรินก็ตกลงไปในจานเปล่า

"ไอ้ฌาณ มึงจะจีบกระติ๊บ?" ไคโตะเอ่ยถามด้วยสีหน้าคาดไม่ถึง

"หึ" ฌาณไม่ตอบได้แต่แค่นหัวเราะในลำคอ

"มีน้ำเชื้อแล้วรึไง..ถึงจะมาจีบฉัน" ฉันกล่าวไปขำ ๆ โดยที่ไม่ได้คิดอะไร แต่...

"มีให้พี่กินตลอดชีวิต" คำตอบของหนุ่มลูกครึ่งทำให้ฉันตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่งเลยทีเดียว

"กรี๊ดดด เด็กนี่มันร้ายว่ะ" นั่นเป็นเฟิร์ลพูดแซวแล้วหันไปหัวเราะกับไอริน

"โดนเด็กเล่นแล้วกระติ๊บ เหอะ ๆ" ไอรินเสริม

"ดึกแล้วกลับดีกว่า...." ดวงหน้าของฉันพลันร้อนฉ่าจนเผลอยกมือขึ้นโบกพัด

"...ไคโตะกลับบ้านกับพี่" ก่อนจะหันไปบอกน้องชาย แล้วเดินออกมาจากโต๊ะอย่างน่าอาย นี่ฉันเขินเด็กงั้นเหรอ

"กระติ๊บ..." ฉันหยุดเดินแล้วหันไปที่เพื่อน

"ไว้เจอกันพวกแก"

"โอเค กลับบ้านดี ๆ ล่ะ" ระหว่างที่ฉันยืนร่ำลากับเพื่อนสนิททั้งสอง ไคโตะก็เหมือนจะกล่าวร่ำลาเพื่อนของเขาเช่นกัน

"ไคโตะคุง เอารถอะไรมา"

"ไอ้ฌาณไปรับผมที่บ้าน" ไคโตะเดินมาที่ฉันแล้วพูดขึ้น.

"งั้นก็กลับกับพี่" พูดจบ ฉันกำลังจะหมุนตัวเดินแต่สายตาก็ไปเห็นฌาณที่มองมาที่ฉันแล้วยิ้มมุมปากดูมีเสน่ห์ให้

"จะบ้าตาย!" ฉันสบถพึมพำกับตัวเอง แล้วรีบก้าวขาเดินออกมา

อีกด้าน

ติ่ง! เสียงประตูลิฟต์เปิดออกก็ปรากฏชายร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาแบบลูกครึ่งไทย-อังกฤษ สองขาก้าวยาวไปหน้าประตูห้องพักในคอนโดหรูใจกลางเมือง ก่อนจะเอื้อมมือไปกดออด

กริ่ง กริ่ง เจ้าของร่างสูงหันหลังพิงกำแพงพร้อมเอามือกอดอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่นานนักคนด้านในก็เปิดประตูออกมา

"ทำไมมาดึกจังล่ะ ฌาณ" ชายหนุ่มลูกครึ่งเงียบไม่ตอบโต้อะไร เขาแทรกตัวเข้ามาในห้องพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกทีละเม็ดจนถึงเม็ดสุดท้ายแล้วโยนมันทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนที่จะปลดเข็มขัดรูดซิบกางเกงยีนส์ราคาแพงลง

"มาอมให้หน่อยครับ" เขาบอกกับ ไกอาเจ้าของห้องแล้วปลดกางเกงลง โชว์แท่งเนื้อร้อนที่มีขนาดใหญ่เกิดอายุ

"อื้ม" นักศึกษาแพทย์สาวปี 3 ตอบรับอย่างยินดีก่อนที่จะก้าวขาเดินมาคุกเข่าตรงระหว่างกลางกายของเด็กหนุ่ม.

ไกอาจับท่อนเอ็นยาวใหญ่ที่แข็งขืนชูชันมีเส้นเลือดปูดโปนรอบลำในกำมือ แล้วใช้ปลายลิ้นเล็กแลบออกมาตวัดเลียส่วนปลายหัวหยักที่มีน้ำกามสีขุ่นซึมอยู่เบา ๆ

เธออ้าปากกว้างโอบอมท่อนเนื้อสดแล้วกดศีรษะลงให้ลึกที่สุดราวกับจะวัดความยาวของมัน ทว่าความยาวและความใหญ่ของมันเกินกว่าที่ปากเล็ก ๆ ของเธอจะไปสุดปลายทาง

"อา.." ฌาณส่งเสียงครางทุ้มหนัก ไกอาเริ่มผงกศีรษะขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ ในขณะที่แก่นกายของเขายิ่งขยายใหญ่มากขึ้น

เด็กหนุ่มรู้สึกเสียวกระเช่า จับศีรษะของเธอยืดไว้แล้วขยับสะโพกพาแท่งเนื้อร้อนกระแทกเข้าหาความอ่อนนุ่มของปากเล็ก ๆ รัว ๆ สาวรุ่นพี่จับยึดหน้าขาแกร่งเอาไว้ พร้อมกับหลับตารับการกระแทกอย่างเคยชิน เธอใช้ปากโอบอมไว้ไม่ปล่อย บางจังหวะก็ตวัดลิ้นเลียที่ปลายหัวเบา ๆ ทั้งยังจับลูกบอลทั้งสองขึ้นมาบีบนวดไปด้วย

สะโพกสอบยิ่งขยับเร็วขึ้น บ่งบอกให้รู้ว่าใกล้จะถึงฝั่งฝัน จนกระทั่งเขาได้ปล่อยน้ำคาวสีขาวขุ่นใส่ในปากของสาวรุ่นพี่ทันที

"อ่า..."

"อึ้ก.." หญิงสาวกลืนมันลงไปทุกหยาดหยดแม้จะรสชาติมันจะไม่ได้หอมหวาน แต่เธอก็ชอบที่จะกลืนกินมัน

"วันนี้ผมเหนื่อยขอไปนอนก่อน" เมื่อเสร็จกิจ เด็กหนุ่มก็สวมกางเกงแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของสาวรุ่นพี่ราวกับเป็นห้องของตัวเอง

"ฌาณ..." เธอเอ่ยเรียกเขาระหว่างที่จะเปิดประตูเข้าห้อง

"เดี๋ยวผมโอนให้"

"ขอบใจนะ" สิ้นเสียง ฌาณก็เปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนที่จะปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกทั้งหมดแล้วเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายก่อนจะที่จะหลับนอน