ตอนที่ 5 ฝันไป NC++

    ไวซ์เดินเข้ามาในห้องนอนของโมจิอีกครั้งหลังจากที่เขาส่งเจ๊มิ่งกลับออกไปแล้ว เขาถือสำลีสะอาดพร้อมกับคลีนซิ่งที่วางอยู่โต๊ะเครื่องแป้งขนาดใหญ่ของเธอแล้วมานั่งอยู่ที่เตียงจากนั้นจึงหยดคลีนซิ่งใส่กับสำลีแล้วมาเช็ดที่ใบหน้าของเธอเบาๆ เพราะสำหรับอาชีพอย่างพวกเขาแล้วใบหน้าสำคัญมากไม่ควรนอนทั้งที่ยังแต่งหน้าข้อนี้เขารู้ดี

" อื้ม... "

    ความเย็นจากสำลีที่เปียกชุ่มทำให้โมจิตื่นจากภวังค์แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ยอมลืมตาขึ้นมาเพราะเหนื่อยล้าเหลือเกิน ในตอนนี้เธอคิดว่าเขาคือพระเอกในดวงใจจึงเอาแต่เรียกหา

" ละเมอหรอ "

    เวคินแปลกใจเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังทำความสะอาดใบหน้าของเธอต่อไปเรื่อยๆ และความเย็นจากสำลีนั้นก็ทำเอาโมจิหงุดหงิดเพราะความเย็นจากแอร์ก็ทำให้เธอหนาวสั่นแล้ว 

" อื้ม...พี่ซังซังหล่อจังเลย "

    ไวซ์ที่ได้ยินเธอพึมพำถึงดาราต่างประเทศที่เธอชื่นชอบก็ถึงกับถอนหายใจออกมา เขาดูหน้ามันมาแล้วก็ไม่เท่าไหร่ถ้าไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไปเขาหล่อกว่าด้วยซ้ำไม่รู้ว่ากรี๊ดกร๊าดอะไรกัน ซังซังนั่นก็เป็นเพียงแค่พระเอกที่มีแฟนคลับเยอะเท่านั้นเองลองมาเล่นบทร้ายแบบเขาสิใครจะยังสนใจอยู่ไหม เอ๊ะ! นี่เขาพาลอะไรกัน 

" อย่ามาละเมอเรียกชื่อคนอื่นนะโมจิฉันตั้งใจเช็ดหน้าให้เธออยู่จะเรียกชื่อฉันบ้างไม่ได้เลยหรือไง เดี๋ยวก็ปล่อยให้พรุ่งนี้สิวบุกเต็มหน้าซะเลยดีไหม "

    เวคินหงุดหงิดเล็กน้อยขนาดหลับเธอก็ยังชอบมันเลย ดูสิเขาดูแลเธอดีขนาดไหนไม่ยอมเห็นหัว

" พี่ซังซังโมจิขอกอดหน่อยได้ไหมคะอยากจับซิกแพคแน่นๆ นั่นจังเลย "

    ไวซ์ถึงกับเลือดขึ้นหน้าเมื่อเธอพูดแบบนี้ เขาเองก็ตัวแทนหมู่บ้านเหมือนกันนะทำไมอยากลูบซิกแพคขนาดนั้นไม่มาขอลูบจากเขาล่ะไปมโนกับคนที่ไม่เคยเห็นตัวจริงอยู่ได้ ใช่ ก็เธอไม่เคยเห็นมันเลยสักครั้งแต่เอาแต่ดูซีรีย์มันไม่หยุด

" ยัยเด็กหื่น "

    ไวซ์ยกนิ้วขึ้นมาเคาะหน้าผากของเธอเบาๆ หนึ่งทีแต่ถึงอย่างนั้นโมจิก็ไม่ได้สติตื่นขึ้นมาหรอกเพราะเธอกำลังฝันหวานอยู่  ตอนนี้เธอกำลังฝันว่าพี่ซังซังของเธอหอบช่อดอกไม้ก้อนโตมาเซอร์ไพรส์ในวันเกิดอีกทั้งในความฝันเธอกับเขายังมีเหตุการณ์ให้ต้องล้มทับกันอีกด้วยทำให้มือเล็กๆ ของเธอลูบไล้ซิกแพคของเขาอย่างไม่ตั้งใจ

    โมจิลูบไปมาอยู่แบบนั้นโดยไม่รู้เลยว่าในความเป็นจริงนั้นเธอกำลังลูบกล้ามท้องแน่นๆ ของเวคินอยู่และเขาก็ปล่อยให้เธอจับอยู่แบบนั้นจนเขาเช็ดหน้าของเธอสะอาดหมดจด 

" ฉันควรดีใจไหมที่เธอลูบกล้ามแน่นๆ ของฉันแต่กลับนึกถึงใบหน้าของคนอื่น ดีจริงๆ "

    ไวซ์เขาอยากปลุกเธอให้ตื่นเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยหากอยากลูบนักก็ลูบในตอนที่มีสติจะดีกว่า เขายินดีให้เธอแต๊ะอั๋งได้ตามสบายเลยไม่ใช่ทำให้เขาเป็นตัวแทนของไอ้หมอนั่นโดยไม่รู้ตัวแบบนี้ 

" พี่ซังซัง "

    คราวนี้โมจิละเมอหนักเลยเธอเสียงอ่อนเสียงหวานกำลังทำปากจู๋เหมือนกับว่ากำลังยื่นปากไปจูบกับใครสักคนซึ่งในฝันของเธอก็คงเป็นไอ้ดาราต่างประเทศคนนั้น 

" เหอะ ให้มันได้อย่างนี้สิ ได้! ในเมื่ออยากหลับดีนักและในเมื่ออยากฝันหวานฉันก็จะเป็นตัวแทนไอ้หมอนั่นให้ "

    ไวซ์ก้มตัวต่ำลงไปใบหน้าของเขาอยู่ห่างกับโมจิที่นอนอยู่เพียงแค่คืบ เขาได้แต่แน่นิ่งอยู่แบบนั้นเพราะไม่อยากเอาเปรียบในตอนที่เธอหลับจึงไม่ทำอะไรไปมากกว่านี้แต่คนตัวเล็กที่กำลังฝันหวานกลับไม่หยุดเพียงแค่นั้น เธอจับใบหน้าของเขาด้วยมือเรียวทั้งสองข้างแล้วบดจูบอย่างไม่ประสีประสา ลิ้นเล็กไม่ได้เข้ามาหยอกล้อกับเขาแต่อย่างใดเธอทำเพียงแค่บดจูบไปมาภายนอกเท่านั้นซึ่งสำหรับเขาในตอนนี้มันไม่พอ 

" อ้าปากหน่อยแลบลิ้นออกมาด้วย "

    ไวซ์ออกคำสั่งทันทีที่ตอนนี้อารมณ์ของเขาก็กำลังพุ่งทะยานไปไกลเช่นกันแล้วโมจิก็ทำตามอย่างว่าง่าย เธอค่อยๆ อ้าปากจากนั้นก็แลบลิ้นเล็กๆ นั่นออกมาไวซ์จึงใช้ปลายลิ้นของตัวเองค่อยๆ สัมผัสกับปลายลิ้นของเธอ เขาหยอกล้อกับเธออยู่นานจนน้ำลายไหลออกมามุมปากของคนตัวเล็กจึงใช้ลิ้นร้ายกาจของตัวเองค่อยๆ เลียอย่างไม่รังเกียจ 

" ปากเธอนี่หวานชะมัด "

    เขาละจูบออกมาอย่างแสนเสียดาย ถ้าหากเขาไม่หยุดตัวเองไว้เสียตั้งแต่ตอนนี้เขาอาจจะห้ามใจตัวเองไว้ไม่อยู่อีกเลยก็ได้ เวคินถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อเรียกสติตัวเองกลับมาและเมื่อตั้งใจจะออกจากห้องนี้โมจิก็รั้งแขนของเขาเอาไว้เสียก่อน 

" นอนลงๆ "

    เมื่อได้ยินแบบนั้นเวคินก็เบิกตาโตด้วยความตกใจนี่เธอหลับจริงหรือว่าเธอแกล้งเขากันแน่ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เขานอนลงข้างเธอเรียบร้อยแล้วภายใต้ผ้าห่มผืนหนาผืนเดียวกัน

" พี่ซังซัง "

    เมื่อเขานอนลงข้างเธอแล้วโมจิจึงทำปากจู๋แล้วยื่นไปหาเขาอีกครั้งทำให้ไวซ์ต้องถูกคนตัวเล็กบดจูบพร้อมกับแลกลิ้นกันเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเธอก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าเป็นเขา 

" อื้ม..... "

    ไวซ์ได้แต่คิดในใจว่าเธอคือเด็กขี้ยั่วจริงๆ ถ้าหากตอนนี้มันคือความฝันจะผิดไหมที่เขาจะทำตามใจตัวเอง ไว้เท่าความคิดเวคินจับใบหน้าของเธอล็อคเอาไว้แล้วบดจูบอย่างเร่าร้อนตามแรงอารมณ์ของตัวเอง เขาเป็นผู้ชายทั้งแท่งนะเจอผู้หญิงทำแบบนี้มีหรือหรือจะอดใจไหวอีกทั้งวันนี้เขากับเธอยังเข้าฉากเลิฟซีนด้วยกันทั้งวันอีกลูกชายเขาแทบคลั่งตายอยู่แล้ว 

" พี่ซังซังขอจับซิกแพคหน่อยได้ไหมคะ "

    โมจิเอ่ยขอโดยที่ไม่ได้รอคำอนุญาตเลยด้วยซ้ำ เธอเลื่อนมือบางไปลูบซิกแพคแน่นๆ ของเวคินที่ตอนนี้เธอนึกว่าเป็นดาราคนโปรดกำลังตามจีบและกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับเธออยู่ 

" อ่าาส์...พอได้แล้วนะโมจิเพราะถ้าขืนเธอยังจับอยู่แบบนี้ลูกชายของฉันมันก็จะไม่ไหวเหมือนกันนะ "

    ไวซ์จับข้อมือของเธอเอาไว้แน่นจากนั้นจึงรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วปล่อยให้เธอนอนละเมอไปแบบนั้น ตัวเขาเองรีบพาตัวเองออกจากห้องนี้ทั้งที่ท่อนเนื้อมันยังคงเรียกร้องอยากออกมาสูดอากาศหายใจแล้วแต่เขาไม่อาจทำแบบนั้นได้ ได้แต่ท่องคำว่าเพื่อนให้ขึ้นใจทั้งที่ยากเหลือเกิน

    เมื่อมาถึงห้องนอนของตัวเองอย่างทุลักทุเลที่อยู่ข้างกันกับห้องของเธอแล้วเขารีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันทีพร้อมกับใช้นิ้วมือทั้งห้าเป็นตัวช่วยที่ดีที่สุดในตอนนี้ 

" อ่าาาส์ ยัยโมจิเด็กขี้ยั่วเธอทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ทั้งที่ไม่เคยอดอยากปากแห้งแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง "