ผีเห็นผี

@ชั้นสองของผับ ห้อง VIP

"มอง...มึงมองอะไรขนาดนั้นวะ" ขุนศึกเอ่ยขึ้นขณะกำลังเทเหล้าลงแก้วให้ตัวเอง

"จะอะไรซะอีก มันก็กำลังมองเมียมันอยู่อะดิ" จอมทัพเอ่ยพร้อมกับกระดกเหล้าที่ถืออยู่ในมือเข้าปาก

"กูหมายถึงมึง ไม่ได้หมายถึงไอ้เสือ" ขุนศึกเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“เปล่า ก็แค่มองไปเรื่อย”

จอมทัพ หนุ่มหล่อคณะวิศวะ เจ้าของฉายา หล่อร้าย เขาขยับตัวพิงโซฟานุ่มในโซนวีไอพี สายตาคมกริบมองตามอย่างไม่เร่งรีบ ท่าทางนิ่งเย็น ราวกับไม่สนใจ แต่จริง ๆ แล้วทุกมุมสายตาของเขากำลังเก็บรายละเอียด โดยเฉพาะ “ผู้หญิงคนนั้น” เสื้อเปิดหลังสีเขียวเลม่อน กระโปรงสั้นจนเกือบจะเป็นแค่ผ้าเช็ดหน้า ขาเรียวยาว ผิวเนียนสว่างจัด แถมยังมีความมั่นใจชนิดที่เดินเฉิดฉายอยู่กลางฝูงชนเหมือนตัวเองเป็นนางพญา แต่สิ่งที่สะดุดสายตาเขาที่สุด...ไม่ใช่หุ่น ไม่ใช่หน้า ไม่ใช่ผิว แต่มันคือ “แววตา” คู่นั้น แววตาที่กล้าชน สะบัดเชิด และไม่เคยหลบให้ใคร

"ก็เห็นอยู่ว่ามึงกำลังมองน้องนาว" : ขุนศึก

"ทำไม มึงสนใจเหรอ" : เสือใต้ที่กำลังพูดกับจอมทัพแต่สายตากลับไม่มองมาที่เขา เอาแต่จ้องมองไปที่พิ้งค์พลอย อดีตเมียลับที่ตอนนี้กลายมาเป็นเมียสุดที่รักของเขาไปแล้ว

"พูดกับกู แต่สายตามึงมองแต่เมีย ให้เกียรติกูบ้างดิวะไอ้เสือ"

"อย่ามาทำหน้าแบบนั้น มึงไม่ได้น่ารักเหมือนพิ้งค์" เสือใต้ตอบกลับเมื่อเพื่อนรักทำหน้าทำตางอนเขา

"ไอ้สัด ในสายตามึงไม่มีใครน่ารักเท่าเมียมึงหรอก"

"สายตามึงก็เหมือนกัน มองเขาแบบนั้น มึงอย่าบอกนะว่ามึงสนใจน้องนาว" ขุนศึกพูดขึ้นอย่างรู้ทัน

“อืม”

จอมทัพตอบแค่นั้น แต่สายตาเขาไม่ละไปจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว ในหัวเขาตอนนี้ไม่ได้ยินเสียงเพลง ไม่ได้ยินเสียงเพื่อน มันมีแต่ความคิดเดียววนอยู่ในหัว “เธอน่าสนใจ” ผู้หญิงที่ดูจะมั่นใจในตัวเองจนน่าหมั่นไส้แบบนี้...จอมทัพไม่ค่อยเจอบ่อย ส่วนใหญ่จะเก๊กอ่อย เก๊กแซ่บ พอเขาเข้าใกล้ก็ละลายกันหมด แต่คนนี้...เห็นมานานแล้ว ไม่เคยเห็นเธอยอมให้ใครเลยสักคน ก็อยากจะรู้นักว่าไอ้ที่ไม่ยอมเพราะยังไม่เจอคนที่ใช่ หรือแค่อยากเล่นตัวไปวันๆ สายตาของเธอมันช่างท้าทายไอ้พวกผู้ชายที่วอแวอยู่รอบตัว...และท่าทางของเธอมันก็น่าจับกดให้เลิกท้าทาย

“คนกันเองทั้งนั้น มึงจะเล่นไม่ได้นะไอ้สัด ไม่งั้นเมียกูเอาตายเลย?”

ขุนศึกพูดขึ้น ก็วันๆมันเอาแต่ควงหญิงเล่นๆ ไม่เคยเห็นมันจริงจังกับใครเลยสักคน กับผู้หญิงคนอื่นจะทำยังไงก็เรื่องของมันเถอะ แต่กับมะนาวคนนี้ เพื่อนสนิทของเมียเขา ขืนมันหยอกเล่นๆ เอาแล้วทิ้ง มีหวังโดนพริกแกงฟาดกระบาลจนหัวแบะแน่ ด้านของจอมทัพไม่ได้ตอบอะไร แต่กระดกเหล้าหมดแก้ว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“จะไปไหนวะ?” เสือใต้ถาม

“ไปหาเหยื่อ”

"ไอ้เชี้ย! "

คำตอบนั้นทำเอาเพื่อนทั้งโต๊ะเกิดเป็นกังวลขึ้นมาทันที หวังว่ามันจะไม่ทำให้พวกเขาเดือดร้อน ก็คนที่มันกำลังเล็งดันเป็นเพื่อนสนิทของพิ้งค์พลอยเมียเสือใต้ และพริกแกงเมียขุนศึก งานนี้ถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกันเลยทีเดียว

@ด้านของมะนาว

“เฮ้ย ๆ ๆ ๆ อีนาว!!! มึงดูบนชั้นสองนั่นดิ!!” ดาด้าหันหน้าไปสะกิดเพื่อนตัวเองแรง ๆ จนมะนาวที่กำลังเต้นอยู่ต้องเบะปากหงุดหงิดขึ้นมาทันที

“อะไรนักหนาวะ”

“พระเจ้าหล่อบรรลัย! กูว่านะ พี่เขามองมาทางมึง อีนาวเขาต้องเดินมาหามึงแน่เลย!!”

“เว่อร์! คนเยอะขนาดนั้น พี่เขาจะมองกูได้ไง”

มะนาวพูด แต่เธอก็หันไปมองอยู่ดี แล้วก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังเดินตรงลงบันไดมาช้า ๆ สายตานั้น...แม่งไม่ใช่แค่จ้องแบบผู้ชายทั่วไป มันคือสายตาเหมือนเสือที่ล็อกเป้าหมายเอาไว้เรียบร้อยแล้ว มะนาวกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว สะบัดหน้าหนีทันที กำลังจะชิงหนีแต่เขาดันเข้ามาประชิดตัวเธอเสียก่อน

“ชิบหายแล้วกู...”

"ไง....จะรีบไปไหนครับ"

"พี่จอมทัพ"

"อือหือ...พี่เห็นว่าน้องมา พี่เลยเดินเข้ามาทัก ไอ้เสือกับไอ้ขุนก็มานะ อยู่ข้างบนกัน"

"ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ วันนี้ต่างคนต่างโสด ไม่ผูกมัด" : พริกแกงยิ้มให้ก่อนจะทำหน้าทำตาขยิบตามิบๆ

"พอดีวันนี้พวกเรามาฉลองวันเกิดของมะนาวมันน่ะค่ะ เลยกะว่าจะหาผัวให้มันสักหน่อย" : ดาด้าพูดพลางยิ้มหวานไปให้สุดหล่อ

"หาผัว?

"พี่ทัพอย่าไปสนใจดาด้ามันเลยค่ะ พวกเราแค่พูดล้อกันเล่นเฉยๆ"

"แล้วนี่พี่ทัพ ยังไม่เมาอีกเหรอค้าาา~ เห็นมากันตั้งนานแล้ว”

จอมทัพเลิกคิ้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะตอบกลับไปอย่างรู้ทัน “...ยังอ่ะ แต่ถ้าคืนนี้น้องมานั่งข้าง ๆ เดี๋ยวพี่เมาทันทีเลย...”

“ทำเป็นพูดไป ถ้านาวไปจริงๆ พี่จะอยู่ไม่สุขนะ”

จอมทัพหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดแบบไม่อ้อมค้อม “ถ้ามา...พี่เลี้ยงเหล้าทั้งคืน”

“แค่เหล้าเหรอคะ? ใจแคบจัง” สายตาเย้ายวนชวนให้เข้าหา ทำเอาอีกคนถึงกับหัวเราะออกมา

“งั้น...พี่เลี้ยงเราด้วยเลยละกัน อยากได้อะไรพี่เปย์ให้หมด”

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า นาวก็พูดไปงั้นแหละค่ะ ใครจะกล้าให้พี่ทัพมาเปย์"

"แต่พี่พูดจริงนะครับ พี่เลี้ยงนาวได้ทั้งคืนเลย" สายตาคมจ้องเธอราวกับต้องการบอกให้เธอรู้ว่าเขาต้องการอะไรจากเธอ ก่อนที่เสียงมือถือของเขาจะดังขึ้น เมื่อมองดูเบอร์ที่โทรเข้าบนหน้าจอ สลับกับมองไปที่สาวตรงหน้า จอมทัพยิ้มออกมาก่อนจะกดรับสาย

"ครับ

"คืนนี้พี่ไม่ว่าง

"ไม่พอใจ จะไปก็เชิญ"

เขาพูดจบก็กดว่างสายไป สายตาคมยังคงจ้องมองมาที่หญิงสาวตรงหน้าไม่ลดละ

"สาวๆโทรมาตามแล้วสินะ"

"ครับ แต่ไม่ว่าใครก็ไม่สำคัญเท่าคนตรงหน้า"

"ทำเป็นพูดเล่นไป เกิดสาวๆของพี่รู้ว่าพี่อยู่กับนาว จะไม่มาดักตบนาวกันเหรอคะ"

"ใครจะปล่อยให้นาวโดนคนอื่นตบกันละครับ ถ้านาวโอเคที่จะดื่มต่อกับพี่คืนนี้ พี่ก็พร้อมจะเททุกคน"

"นี่สินะ ฉายาหล่อร้าย ที่ใครๆต่างก็ยกให้พี่ เพราะพี่คนหล่อใจร้ายกับสาวๆแบบนี้นี่เอง"

สายตาคมปะทะเข้ากับสายตาเย้ายวนของเธอ ทั้งสองต่างคนต่างไม่ยอมกัน ราวกับว่าต่างคนต่างรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนเช่นไร "ผีเห็นผี" คำนี้คงไม่เกินจริง

@30 นาทีต่อมา– ห้องวีไอพี

“ดูเหมือนพี่ทัพจะเลี้ยงนาวทั้งคืนจริงๆนะคะเนี้ย"

จอมทัพหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเลื่อนแก้วไปทางเธอ “นั่งก่อนดิ แล้วจะรู้ว่าพี่เลี้ยงจริงหรือพูดเล่น”

มะนาวไม่รอช้า เธอนั่งลงพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"พี่จะจีบหนูเหรอ" คนสวยถามออกไปตรงๆ คนอย่างเธอไม่เคยอ้อมค้อมอยู่แล้ว

"หึ..เรียกแทนตัวเองว่าหนูแบบนี้ อันตรายเกินไปหรือเปล่าครับ"

"อันตรายยังไงคะ" สายตาเฉี่ยวจ้องมองขากลับไม่หลบสายตา

"เรามันน่าโดนนะ น่า....." เขาหัวเราะออกมา เมื่อคนสวยที่เคยแทนตัวเองว่านาวเปลี่ยนมาเรียกแทนตัวเองว่าหนู มันน่าเอ็นดูจนอยากให้เธอไปดูเอ็นที่ห้อง

"พี่จีบสาวเก่งนะจะบอกให้"

“ไอ้ที่บอกว่าจีบเก่ง ๆ น่ะ พูดจริงหรือพูดเล่นคะ”

“จริงสิครับ” จอมทัพยิ้มบางก่อนจะเอนตัวไปใกล้

“…จอมทัพคนนี้ ไม่เคยจีบใครเล่น ๆ โดยเฉพาะคนที่มาท้าทายกันขนาดนี้”

มะนาวเลิกคิ้ว หัวเราะในลำคอ “เหรอคะ~ งั้นมาวัดกันเลยคืนนี้...ภายในสามแก้ว ถ้าพี่จีบหนูไม่ติด ปีนี้พี่เลิกหาเมียไปได้เลย”

“โอเค แต่ถ้าพี่จีบติดล่ะ?”

มะนาวกระตุกยิ้ม ดวงตาท้าทาย

“...หนูจะยอมเป็นเมียพี่ให้ก็ได้ แต่เฉพาะในจินตนาการเท่านั้นนะ!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากโต๊ะ VIP พร้อมเสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ ก่อนค่ำคืนนี้จะเริ่มต้นขึ้นอย่างเร้าใจระหว่าง “ผู้ชายที่หล่อร้าย เจ้าชู้แพรวพราวอย่างจอมทัพ” กับ “ผู้หญิงที่ไม่มีทางจะยอมใครอย่างมะนาว"

เสียงเพลงยังดังกระหึ่ม ผู้คนมากมายยังเดินผ่านไปมาอยู่ด้านล่าง แต่สายตาของจอมทัพกลับจับจ้องอยู่ที่หญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา มะนาวนั่งไขว่ห้าง เอียงแก้วเหล้าขึ้นจิบเบา ๆ ก่อนจะวางแก้วลงแล้วหันมามองเขาด้วยสายตาขี้เล่น

"มองพี่แบบนั้น รู้ไหมมันอันตราย"

"หนูไม่กลัวอันตรายค่ะ"

“โอเค…” จอมทัพวางแก้ว ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอนแขนพาดพนักเก้าอี้ข้างหลังเธอ “…แล้วถ้าพี่ถามแบบจริงจังว่าหนูโสดอยู่หรือเปล่า หนูจะว่าไง ไอ้พวกที่คุยๆอยู่ไม่นับนะครับ?”

“โสดค่ะ...แต่ไม่ง่ายนะคะ” มะนาวยิ้มหวาน สายตามองยั่วไปที่เขา

"บังเอิญจัง พี่เองก็ไม่ชอบคนง่ายๆเหมือนกัน"

“ผู้ชายมักจะหล่นเพราะความมั่นใจตัวเองทั้งนั้นแหละ รู้เปล่า?”

“แต่พี่ไม่เคยหล่น...มีแต่คนตกพี่แทน”

“เหรอคะ?” มะนาวเท้าแขนมองเขา สายตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในนันย์ตาเขา “แต่ถ้าพี่โดนหนูตกล่ะ?”

“…งั้นหนูต้องรับผิดชอบพี่ทั้งชีวิตเลยนะ”

มะนาวหลุดหัวเราะ พลางเอื้อมหยิบแก้วขึ้นมาชนกับเขา

“งั้นลองดู...หนูอยากรู้เหมือนกันว่าคนที่ดาด้าเคยบอกว่า ‘เถื่อน ปากหมา แต่มีเสน่ห์จนอยากตบตัวเองที่มองนาน’ มันจะขนาดไหนกันเชียว”

จอมทัพหัวเราะเสียงต่ำ หัวใจเขากลับเต้นแปลกไปเล็กน้อย เขาเคยเจอผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีใครทำให้เขาต้อง "ระวังคำพูด" เท่าผู้หญิงคนนี้เลย