ตอนที่ 3 หญิงสาวผู้แบกโลกทั้งใบ

กลิ่นอัปชื้นของห้องเช่าแคบ ๆ และเสียงลมหายใจโรยรินของมารดาบนเตียงผู้ป่วยคือภาพที่ เพียงฟ้า ต้องพบเจอเป็นกิจวัตร หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีผู้มีใบหน้าหวานละมุนแต่แววตาเด็ดเดี่ยวและแบกรับภาระหนักอึ้งไว้บนบ่า บัดนี้เธอกำลังยืนมองจดหมายทวงหนี้ฉบับสุดท้ายจากธนาคารที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่า ๆ บ้านหลังคาไม้สักที่ปู่ย่าสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อกำลังจะถูกยึดไปในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หากเธอไม่มีเงินก้อนโตมาจ่ายค่าจำนอง

"ฟ้า... แม่ขอโทษนะลูก ที่เป็นภาระให้หนู..." เสียงแหบพร่าของผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง มือผอมแห้งเอื้อมมาจับมือลูกสาวไว้ด้วยความสงสาร เพียงฟ้าฝืนยิ้มอบอุ่นทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า เธอส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะก้มลงกุมมือแม่แน่น

"แม่อย่าพูดแบบนี้สิคะ หนูไหวค่ะ แม่ต้องหายดีนะ หนูสัญญา"

ปากบอกว่าไหว แต่ในใจเพียงฟ้ารู้ดีว่าทางตันอยู่ตรงหน้า ค่ารักษาพยาบาลของแม่ที่โรงพยาบาลเอกชนพุ่งสูงลิ่วจนเงินเก็บก้อนสุดท้ายละลายหายไปหมดแล้ว งานพาสทาร์มที่เธอทำอยู่สามแห่งต่อวันแทบไม่ช่วยอะไรเลย จนกระทั่งวันนี้... วันที่เธอได้รับข้อความจากเอเจนซี่จัดหาคนดูแลผู้ป่วยพิเศษ ที่ยื่นข้อเสนอเงินเดือนสูงลิ่วชนิดที่เธอไม่เคยกล้าฝันถึง

เงินก้อนโตที่สามารถไถ่บ้านและจ่ายค่ารักษาพยาบาลของแม่ได้ครบทั้งหมดภายในสัญญาการจ้างเพียงไม่กี่เดือน แลกกับการไปเป็นผู้ดูแลส่วนตัวให้กับเศรษฐีหนุ่มผู้ประสบอุบัติเหตุจนตาบอดและเดินไม่ได้

ตอนแรกเอเจนซี่ไม่ได้บอกรายละเอียดลึกซึ้งว่าผู้ป่วยคือใคร ทราบเพียงแค่ว่าเป็นเจ้านายใหญ่ตระกูลดังที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และมีนิสัยเกรี้ยวกราดจนไม่มีใครทนทำงานด้วยได้เกินสามวัน เพียงฟ้าไม่มีสิทธิ์เลือก เธอรู้แค่ว่าถ้าเธอปฏิเสธ แม่ของเธอจะต้องตาย และบ้านหลังสุดท้ายจะหลุดมือไป

"หนูรับงานนี้ค่ะ..." เพียงฟ้ากำโทรศัพท์ในมือแน่นขณะโทรกลับหาเอเจนซี่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เด็ดเดี่ยว "หนูจะไปเริ่มงานพรุ่งนี้เลยค่ะ"

.

เช้าวันถัดมา

เพียงฟ้าในชุดเสื้อผ้าเรียบร้อยเดินทางมาถึงคฤหาสน์หรูหลังใหญ่โตมโหฬารใจกลางเมือง บรรยากาศรอบค่ายอึมครึมราวกับมีเมฆหมอกแห่งความตายปกคลุม แม่บ้านเก่าแก่ต้อนรับเธอด้วยความเวทนาปนหวาดหวั่น พร้อมกับเตือนสติเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คุณอเล็กซานเดอร์ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เขาร้ายกาจและเกลียดทุกคนที่เข้าใกล้ ถ้าหนูทนไม่ไหวก็รีบหนีออกมาซะนะลูก"

เพียงฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความกล้า เธอพยักหน้ารับคำเตือนนั้นก่อนจะก้าวเท้าเดินขึ้นไปยังชั้นสอง ตรงไปยังห้องพักวีไอพีที่ปิดตาย ทันทีที่ผลักประตูกระจกบานใหญ่เข้าไป กลิ่นอายของความโดดเดี่ยวและความเกรี้ยวกราดก็พุ่งปะทะเข้าหน้า

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มนอนหงายอยู่บนเตียงกว้าง ดวงตาทั้งสองข้างถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาว ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงและเต็มไปด้วยหนวดเคราที่ไม่ได้โกน เสียงหอบหายใจหนักหน่วงบ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

"ใครสั่งให้เข้ามา! ออกไปให้พ้น!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นห้องจนเพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของแม่ที่นอนรอความช่วยเหลืออยู่บนเตียงโรงพยาบาล เธอก็กัดริมฝีปากแน่นแล้วก้าวเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับมัจจุราชไร้เงาเป็นครั้งแรก