First Love (รักของนายปากหมา)

เรนโบว์

“แค่วันแรกก็สายแล้ว จะทันเข้าห้องไหมเนี่ย!” ฉันเดินไปบ่นไปด้วยความรีบร้อน เพราะว่าวันนี้เป็นวันแรกที่ได้พบอาจารย์ประจำวิชา ซึ่งฉันก็ยังจะตื่นสายจนตอนนี้มันเลยเวลาเข้าเรียนมาแล้ว แต่ว่าฉันยังคงเดินไม่ถึงตึกคณะเลยด้วยซ้ำ

“โทรศัพท์อยู่ไหนอีกเนี่ย!” ฉันโวยวายไปค้นหาโทรศัพท์ในกระเป๋าไปด้วย เพราะจะได้โทรหาเพื่อนตัวเองว่าอาจารย์เข้าห้องหรือยัง

ปัก ตุบ!

“อ๊ะ!” วันซวยอะไรของฉันเนี่ย คนยิ่งรีบ ๆ อยู่ยังจะมาชนกับใครก็ไม่รู้จนต้องล้มก้นกระแทกพื้นอีก

“เดินประสาอะไร” แล้วเสียงเข้มตรงหน้าก็เอ่ยขึ้น ทำให้ฉันต้องเงยหน้าไปมอง ก่อนจะเห็นผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าสามคนและมีแต่คนที่หล่อมากเหมาะกับการเอามาทำพ่อของลูก แต่...

“ชนคนอื่นแล้วไม่คิดจะขอโทษ ยังเป็นผู้ชายหรือเปล่าห๊ะ!”

ฉันว่าให้คนตรงกลางไปอย่างไม่ยอมแพ้ ถึงแม้ว่าจะหล่อวัวตายความล้ม แต่นิสัยแบบนี้ฉันก็ไม่เอาทำพันธุ์หรอก

“คนที่เดินไม่ดูคือเธอมากกว่านะ” แล้วผู้ชายคนตรงกลางก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่ได้รู้สึกผิดเลยแม้แต่นิดเดียว

“นายนั่นแหละผิด ฉันเดินทางของฉันดี ๆ แล้วนายก็มาชนฉันเนี่ย!”

ฉันลุกขึ้นยืนแล้วยังคงเถียงกลับไปเหมือนเดิม ก็ปกติของคนเราก็ต้องเดินฝั่งทางซ้ายมือตัวเองอยู่แล้วไหม จะได้สวนกันอย่างไม่มีปัญหา และฉันก็เดินในเลนของฉันด้วย

“บ้านเธอมาซื้อทางนี้ไว้หรือไง ถึงกล้าพูดว่าทางของตัวเอง เดินไม่ดูทางเองก็อย่าพูดมาก” ผู้ชายคนนั้นยังคงพูดขึ้นด้วยหน้าตามึน ๆ ไม่รู้สึกผิดเหมือนเดิม และนั่นมันก็ยิ่งทำให้ฉันโมโหกับมันมากกว่าเดิม

“ถ้ามาเรียนแล้วยังโง่แบบนี้ก็กลับบ้านไปซื้อควายมาเลี้ยงซะ! โอ๊ะไม่สิ คนอย่างนายน่าจะซื้อควายมาให้เลี้ยงนายมากกว่า เพราะควายน่าจะยังฉลาดกว่านาย”

ฉันพูดขึ้นด้วยความหมั่นไส้และเหลืออด คนอะไรผิดแล้วยังไม่รู้จักขอโทษ ช่วยสักนิดก็ไม่มี ความเป็นสุภาพบุรุษไม่มีเลยสักนิด

“อยากตายหรือไงยัยเตี้ย!” ไอ้ผู้ชายตัวสูงตรงหน้าก้าวเข้ามาบีบแขนฉันอย่างแรงแล้วพูดด้วยสีหน้าโกรธจัด

“โอ้ย!” ฉันร้องขึ้นด้วยความเจ็บทันที

“เห้ย ๆ พอแล้วหน่า ยังไงน้องมันก็เป็นผู้หญิง” แล้วผู้ชายด้านซ้ายก็เข้ามาดึงผู้ชายคนนี้ออกแล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“เออมึงก็ปล่อยน้องมันไปเถอะ ถือว่าปล่อยนกปล่อยปลา”

แล้วผู้ชายด้านขวาก็พูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ ที่แสนจะกวนเบื้องล่าง ผู้ชายกลุ่มนี้มันจะหาดีสักคนไม่ได้เลยหรือไงวะ ดีที่ยังพอคุยกันได้ก็คงจะเป็นพี่ด้านซ้ายนั่นแหละ

“หึ! ครั้งนี้ถือซะว่าฉันโปรดสัตว์ก็แล้วกัน เตรียมตัวไว้เลยนะ ยัยเตี้ย”

แล้วผู้ชายตรงหน้าก็พูดพร้อมกระตุกยิ้มอย่างไม่หน้าไว้ใจก่อนจะปล่อยฉันแล้วเดินผ่านออกไปทั้งสามคนทันที

“คิดว่าฉันกลัวหรือไงไอ้เถื่อน ไอ้โย่ง ไอ้ต้นมะพร้าว ไอ้เสาไฟฟ้า ไอ้... หึ๋ย!”

ฉันสบทออกมาหลังจากคิดคำด่าไม่ออก แล้วไอ้ที่ฉันด่ามันไปไม่ต้องตกใจหรอก ก็มันเล่นสูงมาก ขนาดฉันที่สูงเกือบร้อยหกสิบห้า ยังสูงแค่อกมันเอง ไม่แปลกใช่ไหมล่ะที่มันเรียกฉันว่ายัยเตี้ย(ทั้งที่ฉันก็ได้มาตรฐานหญิงไทย) แล้วไหนจะรอยสักของมันที่โผล่ออกมาให้เห็นอีก

ฉันปัดกระโปรงตัวเองก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังตึกคณะตัวเอง ตอนนี้คงเข้าวิชาแรกไม่ทันแล้วแหละ แต่ช่างเถอะไม่ทันก็ไม่ทันสิ

เรนโบว์หรือเรน อายุ 19 ปี เรียนปีหนึ่งบริหาร นิสัยเป็นคนปากจัด ไม่ยอมคน ดื้อรั้น และที่สำคัญปากแข็งมาก

เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน ฐานะทางบ้านก็พอมีพอกิน อยู่กับแม่สองคน ไม่รู้ว่าพ่อเป็นใครเพราะว่าแม่ไม่เคยบอก แค่ถามก็ไม่ได้ เลยไม่อยากรู้แล้ว แค่อยู่กับแม่ตอนนี้ก็มีความสุขดี ไม่ได้รู้สึกขาดอะไร (ถึงแม้อยากจะเรียกพ่อเหมือนคนอื่นก็ตาม)

มีเพื่อนสนิทสองคนตั้งแต่สมัยเรียนประถมด้วยกัน สถานะโสด ยังหาคนที่ดีไม่ได้