Dangerous Chapter 5 เริ่มต้นใหม่

AnAn Garden

วันหยุดที่แสนจะธรรมดาของผิงอัน เธอตื่นแต่เช้ามาจัดร้านเตรียมการเปิดร้านในวันใหม่ จนตอนนี้ก็ได้เวลาเปิดร้านแล้วผิงอันทำทุกอย่างในร้านเพียงคนเดียวมาตั้งแต่เริ่มแรกนี่ก็ผ่านมาสองปีแล้วสินะไวมากตั้งแต่ที่เธอเปิดร้านขายดอกไม้

ย้อนไปเมื่อประมาณสองปีก่อนที่เธออายุครบสิบแปดปี เธอตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะออกจากบ้านเด็กกำพร้ามีบุญ ที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก(เจ็ดแปดขวบ) เธอถูกพบที่วัดโดยมีกระดาษเล็กๆที่เขียนวันเดือนปีเกิดและชื่อของเธอทิ้งไว้เท่านั้น

‘เด็กคนนี้ชื่ออันอัน เกิด15 พฤศจิกายน 2002’

ก่อนหน้านั้นเธอคิดที่อยากจะตามหาครอบครัวนะ แต่ติดที่เธอจำอะไรไม่ได้เลยและไม่มีข้อมูลอะไรที่เกี่ยวกับครอบครัวหรือเรื่องราวของตัวเอง ยกเว้นก็แต่ชื่อเล่นเธอจำได้ว่าตัวเองชื่ออันอัน ตามที่กระดาษนั้นเขียนจริงๆ

แปลกเนอะแต่เธอจำได้แค่นี้จริงๆแต่คุณแม่มะลิที่ดูแลสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าได้เปลี่ยนชื่อเธอเป็นผิงอันที่เป็นคำศัพท์ภาษาจีน 平安 ที่แปลว่าสงบสุข ความสันติ เพราะเธอมีหน้าตาที่เหมือนกับลูกครึ่งจีนเธอก็เลยมีสองชื่อที่คนจะเรียกคืออันอันกับผิงอัน

“ฉันอยากตามหาครอบครัวจัง แต่คงหมดหวังแล้ว..” มันผ่านมาสิบกว่าปีแล้วเธอคงไม่ได้เจอครอบครัวหรอก

เธอเลือกใช้ชีวิตในแบบที่เหลืออยู่อย่างดีโดยที่ไม่เดือดร้อนใครก็พอ ผิงอันมีเงินเก็บอยู่มากพอประมาณ มันเป็นเงินที่เธอเก็บสะสมมาตั้งแต่เริ่มทำงานพิเศษเธอ ผิงอันใช้เงินเก็บทั้งหมดมาเช่าตึกสามชั้นและลงทุนเปิดร้านขายดอกไม้

และชื่อร้านดอกไม้ก็มาจากชื่อเล่นเธอ ‘อันอัน’ ชื่อเดียวที่บ่งบอกถึงตัวตนในชีวิตเธอ

08:30 AM

กรุ๋งกริ๋ง~

“มีจดหมายมาส่งครับ” บุรุษไปรษณีย์เดินเข้ามายื่นซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มให้ผิงอันภายในร้าน ผิงอันเซ็นชื่อรับก่อนจะเดินเข้าไปในหลังร้านเพื่อหยิบกรรไกรเดินมาตัดเปิดซองจดหมาย

“ใครส่งอะไรมากัน”

ที่หน้าซองไม่ได้เขียนชื่อผู้ส่งสร้างความแปลกใจต่อเธอมาก แปลกที่คนส่งรู้ชื่อที่อยู่ คือเขาไม่ต้องการจะเปิดเผยชื่อใช่ไหมแบบนี้แล้วเธอจะรู้ได้ไงว่าใครส่งมา และเพราะอะไรถึงไม่ต้องการเปิดเผยชื่อกันนะ

ฉับ ฉับ เมื่อตัดซองจดหมายออกก็พบกับภาพถ่ายมากมายในซอง ผิงอันไล่ดูทีละภาพ มันคือภาพของคนรักเธอจูบกับผู้หญิงคนอื่น หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ มันสั่นไหวไปหมดในภาพสุดท้ายเป็นภาพของภูมิกำลังกอดจูบกับหนิง เพื่อนสาวที่เธอสนิทด้วยในมหาวิทยาลัย

“ทำไม..ฮึก” ภูมิคือแฟนคนแรกของเธอและหนิงก็คือเพื่อนสนิทคนแรกของเธอ การที่เขานอกใจไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นมันยังไม่เจ็บเท่าคนที่เขานอกใจไปหาคือเพื่อนสนิทของเธอเอง

“ฮึก หนิงทำไมแกต้องแทงข้างหลังฉันด้วย”

กร๊อบ! เสียงกำภาพถ่ายเข้าหากันจนมันยับยู่ยี่

“ทั้งที่ฉันไว้ใจแกที่สุด”

ทำไมเขาและเพื่อนสนิทถึงได้ทำอย่างนี้กับเธอด้วย เธอได้แต่ตั้งคำถามขึ้นอยู่ภายในใจเป็นร้อยๆคำถาม แต่มันไม่ควรมีคำถามและคำตอบที่จะตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ นอกใจก็คือนอกใจ และเธอรับไม่ได้! เธอจะต้องตัดพวกเขาออกจากชีวิต อะไรที่มันบันทรไม่ควรจะเก็บไว้

เธอปาดน้ำตาออกก่อนจะหยิบโทรศัพท์กดเข้าไปในไลน์ เข้าแชทภูมิ ต้องเคลียร์และเลิกอย่างเด็ดขาด เธอไม่แน่ใจว่าจะให้อภัยภูมิได้หรือเปล่า เธอรู้จักกับภูมิในฐานะเพื่อนก่อนจะมาเป็นแฟนตั้งแต่ปีหนึ่งรู้จักพรอมกับหนิง ซึ่งเขาเป็นคนที่ดีมากในฐานะเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง และเขาก็เริ่มจีบเธอมาตั้งแต่ปีหนึ่งเทอมสอง เขาดีมากจริงๆนะในตอนนั้น…จนเธอใจอ่อนยอมคบ แต่สุดท้ายเธอก็เป็นแค่คนโง่ที่ถูกเขาหลอก และยังโดนเพื่อนสนิทสวมเขาอีกต่างหาก

“พอแล้วผิงอัน ต่อไปนี้อย่าไว้ใจใครอีก…”

Line P

An: มาหาเราที่ร้านเดี๋ยวนี้

P: ที่รักมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ พอดีภูมิยังต้องทำโครงงานกับเพื่อนอยู่เลยอะอัน

An: เหรอ? ภูมิจะมาหรือจะให้อันไปหา

P: อันเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย โกรธอะไรภูมิครับ

An: มาคุยต่อหน้า เดี๋ยวนี้! ไม่งั้นภูมิจะไม่ได้มีโอกาสได้คุยกับอันอีก

P: โอเคครับอัน ภูมิจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ

ภูมิที่กำลังมีอะไรกับหนิงก็ต้องหยุดกิจกรรมยามเช้าลงในทันที

“ภูมิมีอะไรเหรอคะ ทำไมหยุดทำล่ะ”

“ฉันต้องไปหาผิงอัน”

“แล้วทิ้งฉันไว้แบบนี้เหรอ?”หนิงถามอย่างคนที่น้อยใจเธอแอบมีอะไรกับภูมิมานานตั้งแต่ปีหนึ่ง ก่อนที่ภูมิจะไปขอผิงอันคบเสียอีก แต่เธอก็พยายามอยู่เงียบๆเพราะผิงอันเป็นเพื่อนที่ดีมากและรู้ว่าที่เธอทำมันผิด แต่เธอก็รักภูมิมากเช่นกัน

“เธอก็ช่วยตัวเองเหมือนอย่างเคยละกัน เธอก็รู้ว่าฉันต้องเลือกผิงอันก่อน”พูดจบเขาก็ลุกไปใส่เสื้อผ้าแล้วรีบออกจากคอนโดของหนิงทันที

ส่วนหนิงก็ร้องไห้ฟูมฟายเสียใจที่ภูมิไม่เคยรักเธอเลยทั้งที่เธอสามารถให้ความสุขกับเขาได้ เธอทำให้เขาในสิ่งที่ผิงอันไม่สามารถทำให้เขาได้นั่นคือการมอบความสุขทางกามอารมณ์…

ภาคภูมิที่บึ่งรถมาหาผิงอันทันทีที่เธอต้องการ รถคันหรูถูกจอดที่ข้างร้านก่อนที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบ มีร่างกายที่สมส่วนก้าวเท้าเดินเข้ามาในร้าน ภาคภูมิเป็นผู้ชายหน้าตาดีและรวยมาก ผู้หญิงหลายๆคนต่างชอบและต้องการอยากจะได้เขากันทั้งนั้น แต่ผู้หญิงที่เขารักและต้องการกลับเป็นผิงอันเพียงคนเดียว

ภาคภูมิเห็นผิงอันนั่งอยู่ที่โต๊ะนั่งเล่นในร้าน เธอก้มหน้าและในมือก็กำอะไรบางอย่างอยู่ด้วย เขาเดินมานั่งข้างหน้าเธอ ยื่นมือไปหวังจะจับแต่ถูกเธอชักมือหนี

“ภูมิมีอะไรจะสารภาพกับเราหรือเปล่า”น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถาม เงยหน้ามาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา

“อันอัน..ร้องไห้ทำไมครับ”น้ำเสียงเป็นที่ออกมาจากใจจริงๆ

“ตอบคำถามอันมา มีอะไรจะสารภาพไหม?”

“สารภาพอะไรครับอัน”ภาคภูมิเริ่มมีสีหน้าเป็นกังวล ผิงอันไปรู้อะไรมาไม่ใช่ว่าเธอไปรู้เรื่องที่เขานอกใจเธอหรอกใช่ไหม…

ผิงอันวางภาพถ่ายลงบนโต๊ะ ภาคภูมิหยิบภาพถ่ายมากมายเหล่านั้นขึ้นมาดู มันคือภาพถ่ายของเขาและผู้หญิงหลายคนยืนกอดจูบกันในคลับ และภาพสุดท้ายคือภาพที่เขายืนจูบกับหนิงในคลับเพื่อนสนิทของผิงอัน…

“อันคือภูมิ…”

“ภูมิทำกับอันแบบนี้ทำไม ถ้าภูมิจะหยุดเรื่องผู้หญิงไม่ได้ก็ไม่ควรมาคบกับอันตั้งแต่แรก”น้ำตายังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่องทั้งที่พยายามจะกลั้นมันเอาไว้แล้ว

“ผิงอันคือภูมิ..ภูมิขอโทษ”

“ภูมิเห็นอันเป็นคนโง่เหรอถึงได้มาหลอกกันแบบนี้ นานหรือยัง”

“ตอบมาภูมิ หรือแอบมีมาตลอดตั้งแต่เราคบกัน!”ร่างบางตะโกนเสียงดังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“อืม ภูมินอกใจอันมาตลอด”ในเมื่อรู้ว่าผิดเขาจะขอยอมรับไม่หาเหตุผลอะไรมาแก้ต่าง เพราะมันคงไม่มีเหตุผลไหนที่สามารถมาลบล้างความผิดของเขาได้

“ทำไม ทำไมภูมิไม่หยุดทั้งที่ภูมิก็มีอันแล้ว ทำไมภูมิเลวแบบนี้วะ!”เธอทนไม่ไหวกับคำพูดที่เห็นแก่ตัว และดีใจที่เธอไม่ได้ให้ครั้งแรกกับเขา เพราะเธอก็ไม่อน่ใจแล้วว่าถ้าให้เขาไปสุดท้ายเขาจะหยุดที่เธอไหม ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมาก่อนทำให้รู้นิสัยว่าภาคภูมิเป็นคนยังไง เขามันเสือผู้หญิง

“เลวขนาดที่ภูมิเอากับเพื่อนของอัน!”

“ก็เพราะอันนั่นแหละ! อันไม่ให้ภูมินอนด้วยภูมิเลยต้องไปเอากับคนอื่นไง!”เขาตะโกนกลับไป ใช่เขารู้นะว่าเรื่องนี้เธอไม่ผิดแต่มันก็เป็นความรู้สึกลึกๆของเขาเหมือนกัน

“นี่คือเราผิด? เพราะเราไม่ให้ภูมิเอาภูมิเลยต้องไปเอากับคนอื่น? มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ!”

“…”

“ก่อนคบกัน อันบอกภูมิแล้วนะว่าอันยังไม่พร้อมขอให้ครบสามเดือนก่อนตอนนั้นภูมิก็รับปากว่าทำได้ แต่สุดท้ายก็มาทำแบบนี้ถ้ารับไม่ได้ในข้อตกลงนี้แต่แรกจะมาคบกับเราทำไม”

“เมื่อไหร่! ทำไมต้องรอให้ครบสามเดือน ถ้าครบสามเดือนแล้วอันบอกไม่พร้อมภูมิก็ต็องรอ แล้วเมื่อไรล่ะที่อันจะพร้อม”

“แล้วมันครบสามเดือนยัง! เราคบกันมาวองเดือนเองภูมิ!อย่าพูดในสิ่งที่ยังไม่เกิด”เขาเหมือนคนที่ไม่ยอมรับในสิ่งที่ทำผิดแต่พยายามจะโทษคนอื่น

“เฮ้อ อันนี่แม่งเห็นแก่ตัวชิบหาย!มีกฏนั่นกฏนี่มากมาย ไม่คิดบ้างเหรอว่าภูมิต้องทนอันมามากขนาดไหน”

“ภูมิ! แบบนี่เองสินะ งั้นต่อไปภูมิก็ไม่ต้องทนอีกแล้วล่ะ”

“หมายความว่าไง”ภูมิถามเสียงเข้ม

“เราเลิกกัน ต่อไปภูมิจะไปเอาผู้หญิงคนไหนหรือเพื่อนอันคนไหน อันก็จะไม่ว่าและภูมิก็มีความสุขในแบบที่ภูมิต้องการ”

“อัน..ภูมิไม่เลิก!”

“อย่าเห็นแก่ตัวสิภูมิ อันไม่สามารถเป็นแฟนกับคนที่นอกใจได้ ออกไปจากร้านอัน”เธอชี้นิ้วไล่ให้เขาออกไป แต่ภูมิก็มาจับมือแล้วขอโทษ

“อันภูมิขอโทษ ภูมิขอโอกาสอีกครั้ง..”

“โอกาสมีไว้ให้คนที่จะทำได้ แต่ภูมิอันมองไม่เห็นอะไรเลย..”

ขอร้องไม่ให้ผิงอันเลิกกับ บอกจะเปลี่ยนแปลงตังเอง เขาง้อเธออยู่นานเป็นชั่วโมงแต่ผิงอันไม่ใจอ่อน เธอยื่นคำขาด

“จะเป็นเพื่อนกันต่อ หรือจะกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน”นี่ถือว่าเธอใจดีกับเขามากแล้วนะ ภาคภูมิจำใจยอมรับเรื่องเลิกกันเพราะเขาไม่อยากหายไปจากชีวิตผิงอัน ภาคภูมิเดินออกจากร้านด้วยความรู้สึกผิดและเศร้าใจ ทั้งที่เขาทำทุกอย่างจนได้คบกับเธอ แต่ก็มาทำผิดอย่างร้ายแรงกับเธอจนได้

พื้นฐานของคนรักอย่างแรกก็คือไม่นอกใจแฟนตัวเอง แต่เขาดันทำไม่ได้

ตอนนี้ก็คงต้องปล่อยมือกันจริงๆ ต่างคนต่างไปเริ่มต้นใหม่

-การเริ่มต้นใหม่ได้เริ่มขึ้น-