Chapter 6

[ คุณริมนาราคะ คุณไทม์กับมากับผู้หญิงค่ะ..ตอนนี้อยู่ห้องอาหาร..โรงแรมลักษณ์นารา ] พอพนักงานสาวพูดจบก็ส่งภาพหญิงสาวที่ว่ามาให้ฉัน..สาวสวยในชุดเดรสเกาะอกสีชมพูพาสเทล..ยิ้มกว้างสบสายตากับไทม์..นะนี่มัน..ยัยพาฝัน..คู่แค้นแสนแค้นของฉันเอง..ยัยนี่กล้ามากควงคู่หมั้นของฉันไปดินเนอร์สุดหรู..ที่โรงแรมของฉันเอง..ฉันรู้สึกเหมือนโดนศัตรูเข้ามาเหยียบจมูกถึงถิ่นของตัวเอง..เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโมโห..หรือ

อาจจะหึงด้วยก็ด้วย..หึงหวงโดยที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองได้สิทธิ์ที่จะคิดแบบนั้นรึเปล่า..เพราะไทม์เป็นคู่หมั้นแค่ในนาม..ไม่มีความผูกพันทางใจใดๆเลย..มีแต่ฉันที่คิดไปเองคนเดียว..ฉันคว้ากุญแจรถกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงไปที่โรงรถ..ฝนฟ้าก็ช่างไม่เป็นใจ..ตกแทบไม่ลืมหูลืมตา..ฉันขับรถฝ่าสายฝนออกไป..ด้วยความรีบร้อนลืมแม้กระทั่งสวมแว่นตาเนื่องจากสายตาสั้นมากและเพิ่งจะถอดคอนแทคเลนส์ตอนอาบน้ำ..ชุดที่ใส่ก็เป็นชุดกึ่งชุดนอนกึ่งลำลอง..เดี๋ยวพอไปถึงค่อยเอาเสื้อแขนยาวกีฬาคลุมทับ..อย่างที่บอกฝนตกก็มาพร้อมกับรถติด..หัวใจของฉันร้อนรุ่ม..ยิ่งมองรูปที่ทั้งสองกำลังส่งยิ้มให้กัน..ยิ่งรู้สึกว่าระยะทางแค่ห้ากิโลเมตรทำไมมันช่างแสนไกลเหลือเกิน..รถที่ติดยาวก็แทบไม่ขยับสักนิด..จึงตัดสินใจเบี่ยงรถออกทางด้านขวา..ทว่าไม่ทันมองเห็นรถสิบล้อที่กำลังสวนทางมา..ฉันกรีดร้องจนสุดเสียงด้วยความตกใจกลัวและตัดสินใจหักพวงมาลัยขึ้นเกาะกลางถนนชนเข้ากับเสาไฟฟ้า..ในหูได้ยินเสียงดังโครม..เสียงสัญญาณดังกันขโมยดังหวีดหวิว..และสติของฉันก็หลุดลอย..ฉันกระพริบตาถี่ๆ..มองไปรอบๆ..ภาพที่เห็นคือฝ้าเพดานสีขาว..โลกหลังความตายเป็นแบบนี้เอง....คิดแล้วนึกเสียดายน่าจะตกเป็นของไทม์ซะในคืนนั้น..ไม่น่าต้องเอาความบริสุทธิ์เข้าเฝ้ายมบาลด้วยเลย..แล้วฉันต้องไปทางไหน..โปรดบอกริมนาราทีท่านยมบาลเจ้าขา..ขณะที่พยายามจะลุกขึ้น ความเจ็บแปลบแล่นมาที่ข้อเท้า..ฉันหรี่ตามองจึงพบว่าส้นเท้ายาวไปถึงครึ่งน่องถูกพันด้วยผ้าสีขาว..มือของฉันถูกใครสักคนกุมไว้แน่นและคนที่กุมมือกำลังนอนเอาใบหน้าฟุบหลับอยู่บนเตียงพอฉันขยับตัว..ใบหน้าขาวจัดที่เหมือนคนอดนอนอยู่ตลอดเวลาก็ตื่นขึ้นทันที..

“ไนล์..เป็นไงบ้าง..” เสียงห้าวทุ้มของธันวาเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น..ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างฉายแววความดีใจ..

“โอ้ย..ที่แท้ก็ยังไม่ตายสินะ..ธันว์มองเห็นไนล์ใช่ไหม?” ฉันยิ้มกว้างอย่างดีใจ..ที่ไฮโซไนล์ยังไม่สิ้นชื่อ..ยังนึกเป็นห่วงเสาไฟฟ้าไม่รู้หักลงมาทับรถคันอื่นบ้างไหม..

“จะให้พิสูจน์ไหมล่ะ..” อยู่ๆเพื่อนรักก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ..ใบหน้าเรียวได้รูปของธันวาเลื่อนเข้ามาจนเกือบจะชิดกับใบหน้าของฉัน..ดวงตาคู่คมของเขาประสานสายตากับฉันนิ่งนาน..ฉันเริ่มหายใจติดขัดเพราะเขาไม่เคยทำแบบนี้กับฉัน..ถามว่ารู้สึกขัดเขินไหมก็ไม่..ฉันมองธันวาเป็นแค่เพื่อนและเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป..ฉันไม่กล้าเริ่มต้นความสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวกับเขา..เพราะกลัวจะเสียเพื่อนที่ดีที่สุดอย่างธันวาไป..

“ธันว์..ไม่ขำนะ..ไม่เล่นแบบนี้..” ฉันกัดฟันทำเสียงแข็ง..ไม่อยากให้ผู้ชายตรงหน้าเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองออกมา..ฉันกลัวว่าถ้าฉันตอบรับความรู้สึกนี้ไม่ได้..เขาจะทิ้งฉันไป..

“แล้วถ้าไม่เล่นล่ะไนล์..” ใบหน้าของธันวายังอยู่ใกล้จนแทบจะแนบชิดกับใบหน้าของฉัน..ทว่าเสียงเปิดประตูพร้อมกับการเคลื่อนไหวของผู้มาใหม่..ทำให้ฉันกับธันวาผละออกจากกันด้วยความตกใจ..

“ก็ยังดูสบายดีนี่นา..นึกว่าจะเป็นอะไรมากกว่านี้ซะอีก..รถพังยับซะขนาดนั้น” แววตาเย่อหยิ่งถือดีของไทม์ปรายตามองฉัน..ริมฝีปากบางยกยิ้ม..

“ขอโทษนะที่ยังไม่ตาย..จะอยู่จองล้างจองผลาญเป็นเมียในสมรสของไทม์ต่อไป..” ฉันใช้มือป้องปากหัวเราะอย่างน่าหมั่นไส้..

“ธันว์..พยาบาลเรียก..นายเข้าเวรดึกไม่ใช่เหรอ..เห็นว่ารับเคสใหม่” ไทม์หันไปบอกเพื่อน..ใช่แล้ว..ธันวา หรือนายแพทย์ธันวา เป็นแพทย์ประจำบ้านหรือที่เรียกว่าเรสซิเด้นท์..ประจำโรงพยาบาล M

“อืม..” หมอหนุ่มพยักหน้ารับพลางทอดสายตามองฉันด้วยความห่วงใย..ฉันเบือนหน้ามองไปทางอื่น..ทำเหมือนไม่รับรู้ถึงความรู้สึกที่เพื่อนรักมีให้มาตลอด..

“พรุ่งนี้ธันว์ออกเวรจะซื้ออาหารเช้ามาให้..ไนล์อยากกินอะไร..” ธันวายังไม่ยอมออกไปจากห้อง..เขาเดินมาเกาะขอบเตียง..เขาทำตัวเป็นปกติเหมือนอย่างเคย

“ฉันอยากกินโจ๊กหน้าโรงพยาบาล..เผื่อด้วยแล้วกัน..ขอบคุณมาก” ไทม์บอก..

“นายก็ไปหากินเองสิ..บ้านนายกับโรงพยาบาลก็อยู่กันตั้งไกล..จะมาแวะเอารึไง..” ธันวาแย้ง..

“ฉันจะอยู่เฝ้ายัยนี่เอง..”

“ห๊ะ!!” เสียงของฉัน

“ว่าไงนะ!!” เสียงของธันวา..

Time talks

“ทำไมทำหน้าตกอกตกใจอะไรขนาดนั้น..ฉันเป็นคู่หมั้นของยัยนี่..จะอยู่เฝ้าไม่ได้รึไง..” ถ้าผมไม่อยู่เฝ้าคุณนายดาหวันได้เอาขวานจามหัวผมแน่ๆ..ตอนที่ขับรถมาโรงพยาบาลก็บ่นจนผมหูชา..หาว่าผมมาช้า..คู่หมั้นรถชนแท้ๆดันรู้เรื่องทีหลังคนอื่น..ขู่จะตัดออกจากกองมรดกบ้างล่ะ..จะไล่ผมออกจากบ้านบ้างล่ะ..ที่ขู่มาทั้งหมดผมไม่ได้กลัวสักนิด..เสียงของพ่อผสมโรงกับเสียงของแม่ดังแว่วมาตามสาย..

[ แกมันลูกชั่ว..มัวแต่ควงสาวไปกินข้าว..เมื่อไหร่จะเลิกเจ้าชู้ทำตัวมั่วซะที....ถ้าหนูไนล์ถอนหมั้น..เป็นความผิดของแกคนเดียว..ครอบครัวหมอธันว์ก็กำลังเล็งหนูไนล์..แล้วตอนนี้หมอธันว์ก็อาสาเฝ้าหนูไนล์อยู่ แกรีบมาเดี๋ยวนี้นะเจ้าไทม์ ] ผมสะดุดกับคำที่ว่า..ไอ้ธันวามันอยู่กับยัยไนล์นี่แหละ..คล้ายกับจะโดนหยามเกียรติในฐานะคู่หมั้น..ผมจึงเหยียบคันเร่งรถสปอร์ตคันหรูจนเกือบจะสุดความแรงของรถ..พอมาถึงห้องพักฟื้นผู้ป่วย..ซึ่งเคสของไนล์ได้รับบาดเจ็บเพียงนิดเดียวคือกระดูกข้อเท้าเคลื่อนนิดหน่อย..แพทย์จึงสั่งให้มาดูอาการที่พักพิเศษสุดหรูชั้นบนสุดของโรงพยาบาล M โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง..ขณะที่ผมกำลังจะเปิดประตูเข้าไป..ใบหน้าของไอ้ธันว์อยู่ห่างจากยัยไนล์ไม่กี่เซนติเมตร..อย่าบอกนะว่า..ไอ้ธันว์มันกำลังเล่นเกมรุกแล้ว..จริงๆปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน..ยัยไนล์จะได้ถอนหมั้นกับผมซะที..ใช้ธันวาเป็นเครื่องมือ..ทว่ามือผมกลับผลักประตูห้องเข้าไปโดยไม่รู้ตัวหรือจิตใต้สำนึกผมสั่งหรือยังไงกันนะ..สองร่างผละออกจากกันด้วยความตกใจ..ทั้งๆที่ลึกๆก็แอบเป็นห่วงแต่ผมกลับพูดไปอีกอย่าง..

“ก็ยังดูสบายดีนี่นา..นึกว่าจะเป็นอะไรมากกว่านี้ซะอีก..รถพังยับซะขนาดนั้น” บอกตามตรงตอนติดไฟแดงผมดูข่าวในโลกโซเชียลแค่เห็นสภาพรถของยัยริมนาราหัวใจของผมก็วูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก..นี่ผมเสียใจที่ยัยตัวปัญหาที่ผมต้องการสลัดออกจากชีวิตหายจากโลกใบนี้ไปเหรอเนี่ย..เป็นไปไม่ได้หรอก..ผมสะบัดหน้าพรืด..พลางสวดมนต์ตลอดทาง..

“พรุ่งนี้ธันว์ออกเวรจะซื้ออาหารเช้ามาให้..ไนล์อยากกินอะไร..” ธันวายังไม่ยอมออกไปจากห้อง..มันเดินมาเกาะขอบเตียง..ทำตัวเป็นห่วงเป็นใยยังกะเป็นสามียัยไนล์..ผมรู้สึกหมั่นไส้มันขึ้นมาทันที..

“ฉันอยากกินโจ๊กหน้าโรงพยาบาล..เผื่อด้วยแล้วกัน..ขอบคุณมาก” ผมบอก..ในเมื่อใจดีนักก็ซื้อมาเผื่อคนอื่นด้วยละกัน..

“นายก็ไปหากินเองสิ..บ้านนายกับโรงพยาบาลก็อยู่กันตั้งไกล..จะมาแวะเอารึไง..” ธันวาแย้ง..

“ฉันจะอยู่เฝ้ายัยนี่เอง..” ผมบอกถึงเหตุผลที่ต้องซื้ออาหารเช้ามาเผื่อผมด้วย..

“ห๊ะ!!” เสียงของยัยไนล์

“ว่าไงนะ!!” เสียงของธันวา..

“ทำไมทำหน้าตกอกตกใจอะไรขนาดนั้น..ฉันเป็นคู่หมั้นของยัยนี่..จะอยู่เฝ้าไม่ได้รึไง..”

“ฉันไม่ไว้ใจนาย..” ไอ้ธันว์มองหน้าผม..สีหน้ามันเหมือนจะไม่พอใจผม..

“เดี๋ยวนะ..นั่นมันคือคำพูดที่ฉันต้องพูดไหม..ฉันคือคู่หมั้นของยัยนี่..ส่วนนายเป็นเพื่อน..บอกหลายครั้งแล้ว..อย่ามาเยอะ” ผมต้องเตือนสติก่อนที่มันจะถลำลึกทำตัวเป็นเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดเพื่อนตัวเอง..

“หมอธันว์คะ เชิญทางนี้ค่ะ” เสียงของพยาบาลสาวเหมือนระฆังที่ดังตอนมวยกำลังจะหมดยก..ผมผายมือเชื้อเชิญมันให้ออกจากห้อง..มันตวัดสายตามองผมอย่างไม่พอใจ..และผมได้แต่ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ..

“ไนล์มีอะไรโทรหาธันว์นะ..โทรได้ตลอดเวลาเลย..” คงโทรได้อยู่หรอกเพราะข้าวของของยัยไนล์..คุณแม่ของเธอฝากไว้กับผม..ผมเจอท่านตอนกำลังจะขึ้นลิฟท์มาที่นี่..และท่านยังฝากฝังให้ผมอยู่เฝ้าลูกสาวตัวเอง..

“แล้วเจอกันนะธันว์” มือเล็กๆนั้นโบกไหวๆให้เพื่อนรักที่หลงรักเพื่อน..ผมควรจะดีใจที่ทั้งสองอาจจะรักกัน..แต่ทำไมมันรู้สึกหงุดหงิดก็ไม่รู้..