Don't do it อย่าดื้อนะใจ๋

“อยากมีแฟนเรียนวิศวะ?”

คำถามชวนหาเรื่องมาจากคนตัวสูงตรงหน้าที่ยืนกอดอกพิงประตูห้องครัวดักเอาไว้ไม่ยอมให้ฉันเดินหนีไปจากเขาได้ เพราะทางออกเดียวที่มีอยู่ก็คือจุดที่เจ้าสมุทรยืนปิดมันอยู่

“….” ไม่ตอบหรอกคำถามอะไรก็ไม่รู้

ต่อให้ตอบไปทางใดทางหนึ่งยังไงก็ถูกหาเรื่องอยู่ดี ฉันจึงทำเพียงแค่เงียบยืนนิ่งอยู่กับที่ ในมือถือกล่องนมเอาไว้อยู่แบบนั้นไม่พูดไม่จาและไม่สบตาเจ้าสมุทรด้วย

ไม่น่าคุยด้วยซะเลย…

“จะตอบเองหรือจะให้เข้าไปง้างปากให้พูด” เมื่อเห็นว่าฉันเงียบเขาจึงเปิดปากพูดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ช่างเป็นคำพูดที่ไม่ว่ายังไงก็ยังไม่น่าสนทนาด้วยอยู่ดี

“….” ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่ยอมเปิดปากพูด ไม่มองหน้าอีกฝ่ายสนใจของในมือแทน

เปลี่ยนจากการยืนนิ่งอยู่กับที่ แกะเอาหลอดที่ติดอยู่ข้างกล่องนมออกจากห่อใส แต่ยังไม่ทันที่จะใช้หลอดเจาะลงบนรู เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายตรงหน้าก็ได้พูดขึ้นในระดับเสียงที่แผ่วเบา

“ได้…” สิ้นเสียงผู้ชายตัวสูงตรงหน้าก็เดินตรงเข้ามาเองและนั่นทำให้ฉันรีบก้าวเท้าถอยหลังออกห่างอย่างอัตโนมัติ

“หยุดนะสมุทร อย่ามาหาเรื่องเราได้มั้ย” นิ้วเรียวยกชี้ไปข้างหน้าออกคำสั่งให้อีกฝ่ายหยุดนิ่งอยู่กับที่แล้วตัวเองก็ถอยหลังหนีจนชนเข้ากับตู้เย็น มันยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าฉันไม่สามารถหลุดพ้นไปจากเขาได้

“ถามก็ตอบ” สรุปแล้วสิ่งที่ต้องการมากที่สุดก็คือคำตอบ แล้วถามอะไรไปฉันก็ไม่ได้สนใจฟังมันซะด้วยสิ

“ถามใหม่อีกรอบ… ไม่ได้ฟัง”

“อยากมีแฟนเรียนวิศวะ” เจ้าสมุทรทำตามที่ฉันต้องการ

น้ำเสียงที่เอ่ยพูดออกมาช่างนิ่งเรียบและคาดเดาความคิดว่าต้องการอะไรได้ยากเหลือเกิน แม้ว่าในอดีตเราจะเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากมาตั้งแต่วัยเด็ก แต่ความห่างเหินที่เกิดขึ้นก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนว่าไม่ได้สนิทกับเขาเหมือนอย่างเมื่อก่อนแล้ว

ต้องตอบยังไงถึงจะถูกใจเขา…

“เปล่า” เสียงหวานตอบกลับเพียงสั้น ๆ และฉันก็รู้ดีว่าคำตอบนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาพอใจได้หรอก

“ปากบอกว่าเปล่าแต่เห็นคาตาว่าวิ่งไปลูบป้ายตั้งแต่ตัวอักษรแรกยันตัวสุดท้าย” นั่นไงล่ะ… คาดเดาอะไรไว้ไม่เคยพลาดแม้แต่เรื่องเดียว

“งั้นตอบใหม่ก็ได้ ใช่…เราอยากมี” ตอบแบบนี้เตรียมรับการถูกหาเรื่องได้เลยหวานใจ

“อยากมี… สงสัยจะลืมว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นใคร” สิ้นเสียงคนตัวสูงก็เดินตรงปรี่เข้ามาประชิดตัว ฉันต้องรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นดันตัวเขาเอาไว้อย่างยากลำบาก ด้วยแรงอันน้อยนิดกว่าคนตัวใหญ่และกล่องนมที่ถือไว้อยู่ในมือ

“อย่่าหาเรื่องได้มั้ยสมุทร!”

พูดหรือทำอะไรก็ไม่ถูกใจ คนอะไรก็ไม่รู้ดุเป็นบ้า!

แนะนำตัวละคร

เจ้าสมุทร

ภูวภัทร ปิติกรบดินทร์

นักศึกษาคณะวิศวะโยธา ปี 4

ทายาทตระกูลดังเจ้าของโรงแรมและธุรกิจเรือยอร์ชโซนภาคใต้

หนุ่มโยธาปี 4 ที่คนทั้งมหา’ลัยรู้ดีว่าเขาพูดน้อยปากร้าย แล้วยังยากจะเข้าถึง แม้ว่าจะเจอเจ้าตัวอยู่ที่ร้านเหล้า ผับมากกว่าที่มหา’ลัยก็ตาม

แต่ก็มีแค่คนเดียวเท่านั้นที่อยู่ใกล้ในชีวิตประจำวันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

นั่นก็คือ...คู่หมั้น

หวานใจ (หวานใจ๋)

สุดที่รัก โชติภักดี

นักศึกษาคณะบัญชี/บริหาร ปี 4

ลูกสาวท่าเรือและร้านอาหาร สาวบัญชีปี 4 ที่ตลอดเวลาตั้งแต่เรียนปี 1-3

ไม่มีใครให้ความสนใจ ไม่มีความโดดเด่นในสายตาคนในมหา’ลัย ใส่แว่น หัวยุ่งหลังเลิกเรียน ไม่มีใครเข้ามาจีบและนั่นทำให้ไม่มีใครสงสัยเมื่อเห็นเธอเข้าออกบ้านของ ‘เจ้าสมุทร’ หากมีใครถามก็แค่ตอบว่า ‘เป็นลูกสาวแม่บ้าน’ ที่ต้องคอยเข้าไปทำความสะอาดทั้งที่แท้จริงแล้วเธอคือ...คู่หมั้น