Chapter 2 [ชายในฝัน]

Chapter 2 [ชายในฝัน]

ร่างของคชินทร์ถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลในเวลาต่อมา อาการของเขาถือว่าอยู่ในขั้นวิกฤตเพราะถูกยิงเข้าที่ชายโครงด้านขวาสองนัดและหัวไหล่ด้านซ้ายอีกหนึ่งนัด นายแพทย์ประเมินอาการดูแล้ว จำเป็นต้องผ่าตัดเอากระสุนออกโดยด่วนไม่อย่างนั้นคนไข้อาจจะเสียเลือดจนเกิดภาวะช็อค

อีริคและเมริษาหลังจากรู้ว่าลูกชายประสบอุบัติเหตุ รีบพุ่งตัวมาที่โรงพยาบาลพร้อมกับลูกน้องอีกหลายสิบคนเพื่อมาคุ้มกัน

คนเป็นแม่ร่ำไห้แทบขาดใจ ลูกชายเพียงคนเดียวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ อยู่ในสภาพที่มีสายระโยงระยางเต็มร่าง ทำได้เพียงยืนมองดูร่างของลูกชายผ่านกระจก น้ำตาหยาดแล้วหยาดเล่าไหลลงมาอาบใบหน้า ได้แต่ภาวนาขอให้ลูกชายปลอดภัย ไม่เช่นนั้นหัวอกของคนเป็นแม่คงอยู่ไม่ได้ถ้าต้องสูญเสียลูกไป

"กลับมาหาแม่นะคชินทร์ ฮื้อๆๆ อย่าทิ้งแม่กับพ่อไปนะ แม่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีลูก"

ทางด้านอีริคเมื่อเห็นสภาพของลูกชายก็ทำได้เพียงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น มีกระสุนเจาะเข้าที่ยางรถยนต์จนทำให้เสียหลักตกลงไปในแม่น้ำ โชคดีที่มีคนช่วยไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นลูกชายของเขาคงจมหายลงไปในแม่น้ำ

กีรณานั่งรออยู่ด้านนอก ไม่กล้าเข้าไปใกล้เนื่องจากหล่อนเป็นเพียงลูกสาวของพนักงานกระจอกๆ จึงทำได้เพียงมองดูอยู่ห่างๆด้วยความเป็นกังวล แต่จู่ๆหล่อนก็ถูกเรียกไปพบที่ห้องส่วนตัว

“เธอใช่ไหม คือคนที่ช่วยชีวิตลูกชายของฉัน”

กีรณาที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างเจียมตัว เงยหน้าขึ้นพร้อมกับพยักหน้าตอบรับ

“ค่ะ หนูคือคนที่ช่วยชีวิตคุณคชินทร์”

“ฉันต้องขอบใจหนูมากๆนะที่ช่วยชีวิตลูกชายของฉันเอาไว้ ถ้าไม่ได้หนู ป่านนี้คชินทร์คงจมน้ำตายไปแล้ว" กีรณาไม่ได้ตอบกลับ เพียงแค่เม้มปากเบาๆ “คชินทร์คือความหวังเดียวของครอบครัว เพราะตระกูลของเรามีหลานชายแค่คนเดียว ที่เหลือเป็นหลานสาวหมด ดังนั้นหนูคือผู้มีพระคุณของเรา”

“…” กีรณาอมยิ้ม

“ตามกฏของตระกูลจาง ผู้มีพระคุณสามารถขออะไรได้ทุกอย่าง หนูอยากได้อะไรล่ะ ถ้าไม่เกินความสามารถ ฉันกับสามีจะหามาให้”

“…” กีรณาเงยหน้าขึ้นสบตากับคุณหญิงเมริษา ถึงท่านจะเริ่มมีอายุแล้ว แต่ก็ยังดูสวยสง่าไม่เคยเปลี่ยน “หนูสามารถขอได้ทุกอย่างจริงๆหรอคะ”

“ได้สิ ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง เราสามารถให้ได้ทุกอย่าง ขอแค่หนูพูดมา ฉันกับสามีจะหามาให้เดี๋ยวนี้เลย”

กีรณาจุดยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ หล่อนไม่ได้สนใจแก้วแหวนเงินทองเลยสักนิด เพราะถ้าได้บางสิ่งบางอย่างที่แสนล้ำค่ามาเป็นของตนเอง ก็ไม่ต่างอะไรจากตกถังข้าวสาร เงินทองได้มาเดี๋ยวก็หมดไป แต่ถ้าได้...คุณคชินทร์มาครอบครอง หล่อนคงสุขสบายไปทั้งชาติ

หวังว่าคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงนะ

“ตอบมาสิ หนูอยากได้อะไร พวกเราจะไปหามาให้” อีริคเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวนิ่งเงียบไป

“หนูอยาก…แต่งงานกับคุณคชินทร์ค่ะ”

“ว่าไงนะ!” ทั้งอีริคและเมริษาอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าหล่อนคนนี้จะกล้าขออะไรที่นอกเหนือจากเงินทอง

“หนูอยากดูแลคุณคชินทร์ ที่หนูยอมเสี่ยงชีวิตลงไปช่วยเขา เพราะหนูรู้ว่าเขามีความสำคัญต่อตระกูลจางมาก” กีรณาตอบเสียงเบาเหมือนกำลังวัดใจว่าสองสามีภรรยาจะกล้ายกลูกชายให้หรือเปล่า “หนูตายได้ แต่คุณคชินทร์ห้ามตาย”

“เอ่อ…ฉันไม่คิดว่าหนูจะกล้าขออะไรแบบนี้” เมริษาถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่หันไปสบตากับสามี อีริคเองก็พูดไม่ออกเช่นกัน ไม่รู้จะปฏิเสธในสิ่งที่ขอมาได้อย่างไร ในเมื่อสัญญากับเจ้าหล่อนไว้แล้วว่าอยากได้อะไรก็จะหามาให้

“หนูอยากดูแลคุณคชินทร์จริงๆนะคะ ถึงหนูยังเด็ก แต่หนูก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ให้โอกาสหนูได้เข้าไปดูแลคุณคชินทร์ในฐานะผู้หญิงของเขาเถอะนะคะ”

“สิ่งที่หนูขอไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงของเราเลย แต่ว่าเรื่องนี้ ฉันอยากให้คชินทร์เป็นคนตัดสินใจเองมากกว่า”

ปรากฏรอยยิ้มจางๆบนริมฝีปากของกีรณาจนแทบมองไม่ทัน เรื่องนั้นไม่ยากหรอก หล่อนก็ไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่อะไร การที่คนธรรมดาๆอย่างหล่อนจะก้าวขึ้นไปยืนเคียงข้างระดับเจ้าพ่อ ฟังดูอาจจะเสี่ยงหน่อย แต่ก็ต้องเสี่ยง เพราะหล่อนชอบคชินทร์

…ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน

“ขอบคุณท่านทั้งสองคนนะคะ ที่ไม่รังเกียจผู้หญิงธรรมดาธรรมดาๆอย่างหนู” กีราณาก้มกราบแทบเท้าของท่านทั้งสองเพื่อเป็นการขอบคุณ

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เมื่อไหร่ลูกชายของฉันฟื้น ฉันจะให้เขาเป็นคนตัดสินใจเอง ส่วนเรื่องเงินทอง ถ้าหนูไม่ขอ งั้นฉันจะให้ในส่วนที่หนูต้องได้รับก็แล้วกัน” เมริษาโน้มตัวลงไปใช้มือเรียวลูบศีรษะของกีรณาผู้มีพระคุณของตระกูล “…แต่ถ้าคชินทร์ฟื้นขึ้นมาแล้วเขาตอบตกลง ฉันจะให้หนูเข้าพิธีวิวาห์ทันทีหลังเรียนจบปริญญาโท ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆฉันจะเป็นคนจัดการให้เอง”

“ขอบคุณคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายมากๆเลยนะคะ ถือเป็นความกรุณาจนหาที่สุดไม่ได้ ขอบคุณที่เมตตาผู้หญิงจนๆอย่างหนู”

“เรื่องฐานะไม่สำคัญหรอก เพราะฉันเองก็ไม่ใช่คนร่ำรวยเหมือนกัน ดังนั้นอย่ามองว่าความจนคืออุปสรรค์ ถ้าฉันทำได้…หนูก็ทำได้เหมือนกัน” เมริษายิ้มให้กีรณาด้วยความขอบคุณ “ยินดีต้อนรับสู่ตระกูลจางนะ หนู…”

“กีรณาค่ะ เรียกนานาก็ได้นะคะ”

“ยินดีต้อนรับจ้ะหนูนานา”

กีรณาในวัยเพียง 17 ปี ก้มลงกราบแทบเท้าของท่านทั้งสองอีกรอบเพื่อเป็นการขอบคุณ ถึงหล่อนยังเด็ก แต่ก็มีความรู้สึกและรักเป็นเหมือนกัน หล่อนรู้สึกแบบนี้กับคชินทร์ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน เขาคือผู้ชายที่หล่อนเฝ้าฝันว่าสักวันต้องครอบครองให้ได้ แต่มันก็ยากเหลือเกินเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นก็ถูกห้ามไม่ให้เข้าไปในเขตคาสิโนอีกเลย จึงไม่รู้ว่าจะไปตามหาคชินทร์ได้ที่ไหน เขาดูเป็นคนลึกลับ เข้าถึงยาก เป็นผู้ชายดุดันน่าเกรงขามแต่ก็มีเสน่ห์เหลือล้น

หล่อนหลงใหลในความลึกลับของเขาจนเก็บเอาไปเพ้อฝันทุกวันทุกคืนและวันนี้ฝันก็กำลังจะเป็นจริง

“คุณคชินทร์ต้องรอดนะคะ นานารอคุณอยู่”

__________________