บทที่ 4 ไม่เชื่อใจ

"คุยกันหน่อยได้ไหม"

"เรามีอะไรต้องคุยกันอีกเหรอ?" ใบหน้าเรียวใสหันมาตอบกลับเสียงเรียบอย่างเย็นชาทำเอาภาคินยกมือขึ้นมากุมขมับไว้อย่างหนักใจเมื่อเห็นสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจของแฟนสาว เขาเลื่อนมือลงไปกุมที่มือเรียวไว้มั่นแล้วพยายามพูดคุยกับเธออย่างใจเย็น

"ฟังฉันก่อน"

"พีชว่าพีชฟังคินมามากพอแล้วนะ ปล่อยได้แล้ว พีชจะไปเรียน" ลูกพีชตอบกลับไปอย่างไร้เยื่อใยแล้วพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมแต่ภาคินกลับจับมือเธอไว้แน่นแล้วอธิบายให้หญิงสาวฟังอีกครั้ง

"นี่เธอโกรธฉันแค่เพราะแค่นี้เหรอ? ที่ฉันยอมให้เธอกลับไปนอนที่บ้านก็เพราะคิดว่าทุกอย่างคงจะดีขึ้น แต่เธอกลับไม่พอใจฉันข้ามวันแค่เรื่องผู้ชายคนอื่นเหรอ"

"ดูเหมือนคินจะไม่รู้เลยใช่ไหมว่าเมื่อวานตัวเองทำอะไรลงไป"

"..."

"คินไปพูดแบบนั้นกับคนอายุมากกว่าได้ยังไง แล้วพี่เขาก็กำลังจะแต่งงาน มันดูไม่ให้เกียรติเขาเลยนะ"

"ฉันต้องสุภาพเหมือนไอ้เวรนั่นเหรอ เธอถึงจะพอใจ" 

"พีชกับพี่เขารู้จักกันมาหลายปีนะตั้งแต่ก่อนที่เราจะเจอกันอีก แล้วพีชจะไม่โกรธแบบนี้เลยถ้ามันเป็นครั้งแรก แต่เราคุยกันเรื่องนี้หลายครั้งแล้วแต่คินก็ยังทำตัวเหมือนเดิม หรือว่าพีชดูเป็นคนที่จะนอกใจแฟนง่ายๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ คินเลยต้องคอยตามหึงตลอดเวลาแบบนี้"

"การกระทำของคินมันแสดงออกว่าคินไม่เคยไว้ใจและสนใจความรู้สึกของพีชเลย" ลูกพีชตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เธอทั้งโกรธที่คินยังคงไม่มีเหตุผลอยู่แต่ที่มากกว่าความโกรธมันคือความน้อยใจเพราะการกระทำของเขามันบ่งบอกว่าเขาไม่เคยเชื่อใจเธอเลย ความหึงหวงของเขาทำให้เธอลำบากใจไม่น้อย

"ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น ฉันไว้ใจเธอแต่ไม่ไว้ใจคนอื่น ฉันผิดเหรอที่หวงแฟนตัวเอง"

"พีชยังไม่อยากคุยกับคินตอนนี้ ปล่อยได้แล้ว พีชจะไปเรียน" ลูกพีชเริ่มแกะมือหนาออกอีกครั้งแต่คนตรงหน้าก็ยังคงดื้อรั้นไม่ยอมอยู่อย่างนั้น ที่เมื่อคืนเขายอมปล่อยเธอไปเพราะไม่อยากจะทะเลาะกัน ภาคินจึงยอมรอให้ลูกพีชใจเย็นลง แต่วันนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปอีกแล้ว

"หายโกรธฉันหรือยัง ฉันไม่อยากให้เราต้องเป็นแบบนี้"

"แค่พีชบอกว่าไม่อยากคุยมันเข้าใจยากตรงไหน"

"งั้นฉันจะรอตอนเย็น วันนี้กลับไปนอนที่ห้องด้วยกัน"

"พีชนอนที่บ้านของตัวเองได้"

"ทั้งสองคนพอก่อนไหม" มัดหวายที่เริ่มเห็นว่าสถานการณ์ตรงหน้ายังไม่ดีขึ้นรีบเข้ามาห้ามก่อนที่ทั้งคู่จะทะเลาะกันมากกว่านี้ มือเรียวแกะที่ฝ่ามือหนาของเพื่อนสนิทออกก่อนจะเดินเข้าไปแทรกระหว่างทั้งคู่อย่างถือวิสาสะทำให้ลูกพีชมีโอกาสที่จะเดินเข้าไปด้านในอาคารเรียนก่อน

"เธอจะเข้ามาขวางฉันไว้ทำไม"

"แล้วแกไม่เห็นเหรอว่าพีชไม่อยากคุยด้วย ถ้าอยากปรับความเข้าใจกันทำไมไม่ทำตั้งแต่เมื่อวาน ตอนนี้พีชมีเรียนนะ"

"..."

"มีอะไรค่อยคุยกัน หัดแยกแยะหน่อย อยากโดนพีชโกรธกว่าเดิมเหรอ" หญิงสาวเอ่ยเตือนสติคนตรงหน้าอย่างใจเย็น ความจริงเธอเข้าใจทั้งลูกพีชและภาคินว่าทั้งคู่รู้สึกยังไง เพียงแต่ดูเหมือนจะมีแค่ลูกพีชเท่านั้นที่กำลังพยายามอยู่ฝ่ายเดียว หากภาคินไม่อยากจะเสียลูกพีชไปเขาคงต้องปรับปรุงตัวเองและใจเย็นมากกว่านี้อีกหน่อย

"ค่อยคุยกันตอนเย็น แล้วก็หัดพูดดีๆ ด้วย อย่าลืมว่าเรื่องนี้แกผิด" เธอกล่าวทิ้งท้ายไปเพียงเท่านั้นจากนั้นเดินเลี่ยงเข้าอาคารเรียนของตัวเองไป