บทที่ 2 ไม่ใช่คนผิด

@มหาวิทยาลัย

"ฮายย เพื่อนรัก~" เสียงหวานดังขึ้นอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปที่เดินนวยนาดเข้ามาหาผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าอาคารเรียนคนเดียว มัดหวายวางแขนลงบนบ่าแกร่งของเพื่อนสนิทตัวเองอย่างถือวิสาสะพลางชะโงกหน้าเข้าไปหาเขาไปด้วย แต่ชายหนุ่มกลับตวัดสายตาขึ้นมามองอย่างแข็งกร้าวแล้วเอ่ยบอกเสียงขุ่น

"เอาแขนเธอออกไป"

"เป็นบ้าอะไรอีกคะ แล้วทำไมวันนี้นั่งอยู่คนเดียว พีชล่ะ?" ริมฝีปากบางเคลือบด้วยลิปสติกถามคนที่นั่งอยู่ด้วยความสงสัยเพราะปกติชายหนุ่มมักจะตัวติดอยู่กับลูกพีชตลอดเวลา เธอกวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะหย่อนตัวลงตรงเก้าอี้ที่ติดกัน

"พีชกลับไปนอนบ้าน"

"ทะเลาะกันเหรอ? หรือพีชทนความบ้าของแกไม่ไหว"

"ถ้าปากมันพูดเรื่องดีๆ ไม่ได้ก็เงียบไปดีกว่านะ" ภาคินเอ่ยบอกเสียงราบเรียบด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น

"นี่! แกก็เป็นซะแบบนี้ไง ฉันเป็นผู้มีพระคุณนะ รู้งี้ไม่ช่วยจีบพีชให้หรอก" มัดหวายแหวใส่เสียงดังพลางกอดอกมองเพื่อนสนิทของตัวเองตาขวางที่ดูเหมือนนิสัยขวานผ่าซากของเขาจะแก้ไม่ได้ง่ายๆ ความจริงเธอและภาคินเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายจนมาเรียนมหาวิทยาลัยที่เดียวกัน ส่วนลูกพีชนั้นมัดหวายได้เจอกับหญิงสาวโดยบังเอิญตอนช่วงปีสองที่ลงเรียนวิชาเสรีด้วยกัน ความน่ารักและนิสัยดีของลูกพีชทำให้ทั้งสองคนสนิทกันได้อย่างง่ายดายจนมัดหวายเองก็เริ่มแนะนำเพื่อนสนิทของตัวเองให้คนตัวเล็กได้รู้จักอย่างรู้ว่าทั้งคู่ต้องรักกันแน่นอน จนในที่สุดภาคินและลูกพีชก็ตัดสินใจคบหากันจริงๆ ตอนปีสองเทอมสอง ทำให้มัดหวายกลายเป็นเพื่อนสนิทของทั้งคู่ไปด้วย

"ต่อให้ไม่มีเธอ ฉันกับพีชก็คบกันอยู่แล้ว"

"จ้าา คนหล่อเลือกได้ แกเองก็ชอบพีชตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเหมือนกันนั่นแหละ"

"ว่าแต่ทำไมถึงทะเลาะกันอะ ขนาดพีชหนีไปนอนที่บ้านเลย"

"ไม่ได้หนี" ภาคินตอบกลับเสียงแข็งกร้าวไปอย่างลืมตัวเพียงแค่ได้ยินประโยคหลัง นอกจากผู้ชายคนอื่นแล้วสิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจมากที่สุดก็คือการที่ลูกพีชอยู่ห่างจากเขา ไม่ว่ายังไงภาคินก็จะไม่ยอมให้ลูกพีชหนีเขาไปเด็ดขาด...เขาจะไม่มีทางยอมเสียเธอไป

"อะ ไม่หนีก็ไม่หนี สรุปมีเรื่องอะไร"

"..."

"ตอบมานะ อย่ามาเงียบแบบนี้" มัดหวายเค้นถามคนที่นั่งอยู่อีกครั้งเมื่อเขายังเงียบอยู่อย่างนั้น จนภาคินถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่แล้วยอมเล่าให้หญิงสาวฟังด้วยความรำคาญ

"เมื่อวานฉันเห็นพีชอยู่กับผู้ชายคนอื่น..."

"แล้วแกก็เลยไปหาเรื่องเขา จนพีชไม่พอใจใช่ไหม" ยังไม่ทันที่ภาคินจะพูดจบหญิงสาวก็เอ่ยแทรกออกมาตามความคิดของตัวเองด้วยความที่รู้จักนิสัยของเพื่อนสนิทเป็นอย่างดี เพราะดูเหมือนการทำตัวดีๆ จะเป็นเรื่องยากสำหรับภาคินไปแล้ว จนลูกพีชต้องคอยบอกสอนชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลา

"คนนั้นเป็นรุ่นพี่ที่พีชเคารพ มันมาช่วยอาจารย์สอนที่มหา'ลัยพอดี พีชเลยไม่พอใจที่ฉันไปหาเรื่องมันก่อน"

"แต่มองแกจะไม่ได้รู้สึกผิดเลยนะ"

"มันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอที่มายุ่งกับผู้หญิงของฉัน"

"ไอ้โง่เอ๊ย! เรื่องนี้แกผิดนะ จะหึงหวงก็ให้มีขอบเขตหน่อย แล้วคนอื่นจะมองพีชยังไง" มัดหวายสบถออกมาอย่างหัวเสียให้กับความคิดที่บิดเบี้ยวของเพื่อนสนิท ถ้าเธอเป็นลูกพีชก็คงจะไม่พอใจมากเหมือนกันที่แฟนตัวเองไม่มีเหตุผลแบบนี้

"แล้วแกก็เลยปล่อยให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ จะรอจนกว่าพีชจะหายงอนเอง?"

"ฉันมีวิธีง้อก็แล้วกัน"

"ผู้หญิงไม่ได้ชอบมีเซ็กซ์ทุกคนหรอกนะ อย่าคิดว่าพีชจะชอบการง้อแบบนั้น"

"อยู่ใต้เตียงหรือไงถึงรู้?"

"อยู่กับแกมานานค่ะถึงรู้ คนแบบแกทำอะไรโรแมนติกไม่เป็นหรอก"

"เหอะ!" ภาคินเค้นหัวเราะออกมาเมื่อโดนคำพูดถากถางของเพื่อนสนิทแล้วดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนผิดอยู่ดี และที่ชายหนุ่มยอมให้ลูกพีชอยู่ห่างจากเขาได้นั้นก็เพราะภาคินได้ขับรถตามลูกพีชตลอดเวลาจนมั่นใจว่าเธออยู่ที่บ้านแล้วจริงๆ และไม่ได้ออกไปที่อื่นตอนอยู่ลับหลังเขา หรือพูดอีกอย่างก็คือต่อให้ลูกพีชจะกลับไปนอนบ้านแต่เธอก็ยังคงอยู่ในสายตาของเขาอยู่ดี

"รีบไปง้อเลย ไม่งั้นฉันจะหาแฟนใหม่ให้พีช" มัดหวายยื่นคำขาดแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีเพื่อที่จะไปหาเพื่อนสนิทอีกคน ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างจากการที่มีคนรักแบบนี้ หากให้เดาหญิงสาวคงจะต้องคิดมากถึงปัญหาต่างๆ พอสมควรจากสิ่งที่ภาคินได้ทำไว้