EP 3 - จุดอ่อน

EP 3 - จุดอ่อน

@มหาวิทยาลัย

ณ โรงอาหารใต้ตึกของคณะ

“จริงเหรอวะ หึ อยู่ ๆ ก็เข้ามาให้มึงได้รู้จุดอ่อนของมันซะงั้น” เพื่อนชายหัวเราะขบขันอย่างชอบใจ เมื่อได้รู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากการบอกเล่าของบากิ

“น่าสนุกดีใช่ไหมล่ะ” บากิยกขวดน้ำขึ้นดื่ม แค่คิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ก็ทำเขาอารมณ์ดีได้ทั้งวัน

“แล้วมึงคิดจะทำอะไรกับยัยเด็กนั่น” เพื่อนชายอีกคนเอ่ยถาม

“กูเหรอ? กูเป็นฝ่ายอยู่เฉย ๆ มากกว่า” เขายักไหล่ ยกยิ้มอย่างไม่ยี่หระ

“แต่ทำหน้าแบบนั้น มึงมีแผนแล้วชัวร์” เพื่อนชายยังคงจับผิด

“แผนอะไรกูไม่มีทั้งนั้น เพราะเดี๋ยวแผนก็เข้ามาหากูเอง” บากิเอ่ยด้วยความมั่นใจ

ตกเย็น

@สนามบาส

“ไอ้บากิ วันนี้ฮอตไม่เบาเหมือนเดิมเลยนะมึง” เพื่อนชายเข้ามาเอ่ยแซว ในขณะที่กำลังดื่มน้ำกันอยู่ขอบสนามหลังจากแข่งบาสกันเสร็จไปหนึ่งแมตช์

“หล่อไม่เท่ากูก็เสียใจด้วยว่ะ” บากิบอกเพื่อนชายด้วยสีหน้าน้ำเสียงจริงจังอย่างแซว ๆ แต่เพื่อนชายก็เข้าใจและยอมรับในเมื่อสิ่งที่บากิพูดนั้นเป็นเรื่องจริงอย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่เขามาเล่นบาส ก็มักจะมีสาว ๆ รุ่นน้องมานั่งดู นั่งเชียร์ อยู่รอบ ๆ ขอบสนามเป็นประจำ

“เออ ว่าแต่น้องสาวคู่อริมึงคนไหนวะ อยู่ในนี้หรือเปล่า” เพื่อนในกลุ่มเอ่ยถาม เพราะอยากเห็นหน้าน้องสาวของคนที่เป็นคู่บาดหมางของบากิ

“ยังไม่เห็น” สายตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ ทว่าไม่พบตัวคนที่กำลังกล่าวถึง

และทันใดนั้นเอง

“เฮ้ย คืนนี้ออกเปล่า กูเลี้ยง” เพื่อนชายอีกคนก็รีบเดินเข้ามาหาพวกเขา

“ขายของมาได้อีกแล้วสิมึง” เพื่อนข้างกายบากิเอ่ยถามผู้มาใหม่

“รู้แล้วก็เงียบปากไป แอบกระซิบว่าคืนนี้กูจะเรียกเด็กด้วยนะเว้ย สนเปล่า สนเปล่า” ไม่ว่าเปล่า แขนแกร่งยังยกพาดไหล่บากิ เอ่ยชักชวนอย่างคนอารมณ์ดี

“ไม่สนก็โง่ดิ” เมื่อได้ยินดังนั้น เพื่อนในกลุ่มก็ไม่คิดปฏิเสธ

“ไอ้บากิไปเปล่า” เขาหันมาถามบากิที่ยังไม่ให้คำตอบ

“เอาดิ ไม่ได้ออกนานแล้วเหมือนกัน” เสียงเรียบเอ่ยตอบ โดยที่ไม่ได้มองคู่สนทนา หากแต่สายตาของเขากำลังจับจ้องไปยังหญิงสาวคนหนึ่ง ที่กำลังชะเง้อมองหาเขาอยู่

“นี่แหละเพื่อนผม กูจะจัดแจ่ม ๆ ให้ บอกเลยมีแต่เด็ด ๆ” ได้ยินดังนั้นทั้งสองก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงค่ำคืนนี้

“วันนี้พอแค่นี้ กูกลับละ” บากิไม่สนใจความตื่นเต้นของคนทั้งสอง เขาโยนลูกบาสให้เพื่อนชาย ก่อนจะเดินไปหยิบสัมภาระและเดินออกมาด้วยความใจเย็น เพราะรู้ว่ามีใครคนหนึ่งกำลังรีบเดินตามเขาอยู่

และแล้ว…

“พี่บากิคะ” เสียงหวานเอ่ยทักอย่างเหนื่อยหอบ เพราะเธอรีบวิ่งมาหาในทันทีที่มองหาเขาเจอ

บากิหันหลังกลับมา เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งโดยไม่เอ่ยถามใด ๆ

“เอ่อ พี่ว่างไหมคะ พายอยากจะเลี้ยงข้าวเย็นตอบแทนที่พี่ช่วยพายไว้เมื่อวานค่ะ” เมื่อเขามองเธอนิ่ง ๆ พะพายเลยเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน สายตาคมนิ่งที่ส่งมานั้นทำเอาเธอรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย

“ไม่ว่าง” เสียงทุ้มปฏิเสธ

“อ้าว” คนตัวเล็กหน้าหงอยทันทีที่ได้ยิน ได้เห็นดังนั้นคนตัวโตกว่าก็ยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้

“แต่ถ้าเธออยากตอบแทน...” เขาหยุดพูดไปครู่

พะพายตาโตตกใจ ตัวแข็งทื่อเมื่อใบหน้าหล่อจู่ ๆ ก็โน้มลงมา

“…สามทุ่ม ไปหาฉันที่คลับลูส” น้ำเสียงทุ้มและลมอุ่นที่ลอดผ่านริมฝีปากหยัก ทำเอาคนตัวเล็กใจเต้นแรงไปกับการกระทำของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“คะ?” เมื่อสมองประมวลผลได้ เธอจึงเงยมองหน้าเขาอย่างงุนงง

“ก็แล้วแต่เธอจะไปหรือไม่ไป ฉันไม่ได้บังคับ” บากิถอยออกเล็กน้อย แขนแกร่งกอดอก มองเธอด้วยสายตานิ่ง ท่าทีไม่ได้คาดคั้นให้เธอยอม

“ค่ะ ได้ค่ะ พายจะไป” แต่ท่าทางอย่างนั้นของเขาทำเอาพะพายตอบกลับออกไปอย่างง่ายดาย ทั้งที่ไม่รู้ว่าสถานที่ที่เขาบอกนั้นเป็นที่ไหน แต่ก็คิดไปเองว่าคงเป็นร้านอาหารทั่ว ๆ ไป เธอจึงตอบรับเขาไปก่อน

@คอนโดบีเบล

“มันอันตรายนะ ให้ฉันไปเป็นเพื่อนดีกว่า” เสียงเพื่อนสาวอย่างบีเบลเอ่ยเตือน หลังฟังเรื่องทั้งหมดจากพะพาย ซึ่งเธอได้ขออนุญาตพ่อแม่มานอนค้างที่คอนโดของเพื่อนสนิท ซึ่งท่านก็อนุญาต

ในเมื่อตกปากรับคำว่าจะไปคลับลูสตามคำชวนของบากิ อย่างไรเสียคืนนี้เธอก็จะไปให้ได้ตามนัด หลังจากเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนสาวฟัง เธอจึงได้รู้จากบีเบลว่า สถานที่ที่บากินัดไปนั้น พูดง่าย ๆ ก็คือร้านเหล้าที่เหล่าคนทำงานพากันไปสังสรรค์ ซึ่งบรรยากาศก็ออกจะน่ากลัวกว่าผับที่นักศึกษาชอบไปกัน

“ไม่เป็นไร พี่บากิไม่ใช่คนไม่ดี เขาก็มีน้องสาวเหมือนกัน คงไม่ปล่อยให้ฉันเป็นอันตรายหรอก เชื่อสิ” พะพายบอกกับเพื่อนสาวให้หายห่วง ถึงแม้ลึก ๆ ก็รู้สึกกลัวอยู่เหมือนกัน

“ก็ไว้ใจคนง่ายแบบนี้” บีเบลส่ายหัวไปมา เธอนั้นรู้จักนิสัยเพื่อนสาวดี พะพายเป็นคนที่เชื่อใจคนง่าย มองโลกในแง่ดี เธอถึงมีเพื่อนน้อยเพราะไว้ใจคนอื่นมากไป จนบางครั้งโดนคนอื่นเอาเปรียบ

“เชื่อพายสิ พายมองพี่เขาไม่ผิดแน่” พะพายเน้นย้ำอย่างมั่นใจ

ในตอนแรกบีเบลเองก็คัดค้าน ไม่อยากให้เพื่อนสาวไปในที่อันตรายแบบนั้น แต่เมื่อได้ยินเพื่อนสาวเล่าให้ฟังว่าเขาช่วยเธอเอาไว้ แถมยังทำแผลให้ทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อน เธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายแมน ๆ อย่างนั้นจะใจดี ยอมคุกเข่าทำแผลให้คนแปลกหน้า เพราะเหตุนี้จึงทำให้บีเบลใจอ่อน และยอมให้เพื่อนสาวไปตามนัดหมาย

“อืม ๆ จะกลับก็โทรมานะ เราจะออกไปรับ” บีเบลพยักหน้า แต่ก็ไม่วายเป็นห่วงเพื่อน จึงเอ่ยอาสาจะพากลับ

“ขอบใจเบลมากนะ ชุดนี้สวยหรือยัง” พะพายยิ้มร่าดีใจ เมื่อเพื่อนสาวเข้าใจเธอง่ายกว่าที่คิด ก่อนจะหยิบชุดเดรสสีหวานขึ้นมาทาบตัว

“น่ารักแล้ว” บีเบลยิ้มให้กับความสดใสของเพื่อน มองดูท่าทางตื่นเต้นของพะพายอย่างเอ็นดู พะพายมีชุดทิ้งไว้ที่คอนโดเธออยู่บ้าง เพราะบ่อยครั้งพะพายจะมาค้างกับเธอในตอนที่ต้องทำรายงานส่งอาจารย์

“เราอยากสวย เบลแต่งตัวให้เราหน่อยนะ”

“ได้สิ”

*****