ชีวิตหลังหมั้น

"อื้ออ!! เสียงครางอู้อี้ในลำคอพร้อมกับยกมือสองข้างขึ้นมาบิดขี้เกียจ วันนี้เป็นวันเสาร์คนตัวเล็กไม่ได้เข้ามหาลัยกะจะนอนตื่นสายๆแต่กับรู้สึกตัวตั้งแต่ไก่โห่

คนตัวเล็กกระพริบตารัวๆเพื่อไล่ความง่วงออกไปยกมือขึ้นป้องปากหาวหวอดๆมองซ้ายขวาก็เจอแต่ความว่างเปล่า

"นี่เขายังไม่กลับเหรอ? ร่างบางได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง ตัดสินใจลุกออกจากเตียงแล้วเปิดประตูออกไปข้างนอก

แกร่ก!

แอดด~

"ก็คุณเล่นเอากวางจนถึงเช้าเลยนิคะกวางไม่มีแรงจะกลับคอนโดเเล้วขอกวางนอนพักที่นี่สักงีบนะคะ"

เสียงแว่วออกมาจากอีกห้องซึ่งทำให้ร่างบางหยุดชะงักฝีเท้า

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ร่างบางพึมพรำกับตัวเองขณะที่มีผู้หญิงอีกคนเปิดประตูออกมาจากห้องข้างๆ

"อ๊ะ!! กวางตกใจหมดเลยค่ะ!// นี่คงเป็นคู่หมั้นที่คุณพูดถึงใช่ไหมคะเหมันต์ดูจืดชืดเหมือนคุณว่าจริงๆด้วยค่ะ"หญิงสาวหน้าใหม่เอ่ยขึ้นพร้อมกับมองเหยียดคนที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ

"งั้นกวางขอตัวกลับก่อนนะคะไว้เจอกันอีกนะ"

จุ๊บบ!!

พูดจบก็จุ๊บลงที่แก้มสากของคนตัวสูงแล้วเดินสะบัดตูดออกจากห้องไปทันที

"นี่มันเรื่องอะไรกันนายพาคนอื่นเข้ามานอนคอนโดได้ยังไง"

ร่างบางพูดขึ้นด้วยความโมโหอดกลั้นความเสียใจพร้อมกับน้ำตาเอาไว้เต็มอกไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธออ่อนแอแค่ไหน

"ทำไมจะทำไม่ได้นี่มันคอนโดฉันทนไม่ไหวก็ไสหัวไป!!

"หงุดหงิดเชี้ย!! // อย่าทำตัวงี่เง่ามันน่ารำคาญ"

คนตัวสูงพูดขึ้นเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์โดยที่ไม่คิดว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง

"คำก็หงุดหงิดสองคำก็รำคาญนายคิดว่าฉันอยากอยู่ที่นี่มากหรือไง! ร่างบางก็ไม่ยอมน้อยหน้าด่าตะคอกกลับไปอย่างไม่ใยดี

"ต่างคนก็ต่างตอบแทนบุญคุณพ่อแม่กันทั้งนั้นอย่างน้อยนายก็ควรให้เกรงใจฉันในฐานะคู่หมั้นบ้าง"

เมื่อคนตัวเล็กพูดจบก็เดินเข้าห้องปิดประตูใส่หน้าเสียงดัง

ปังง!!

"โธ่เว้ยย!! ร่างสูงสบถอย่างหัวเสียกับความคิดที่หลากหลายเธอเป็นใครถึงมาสั่งให้เขาเกรงใจ ผู้หญิงหน้าไม่อาย

หลังจากร่างบางเข้าในห้องก็ทรุดตัวลงนั่งพิงประตูปล่อยโฮออกมาอย่างหยุดไม่รู้

"แม่จ๋าแพรเจ็บจังเลยค่ะแม่ แพรมันก็แค่ผู้หญิงไร้ยางอายที่ถวายตัวให้กับผู้ชายที่เขาไม่ได้ต้องการแพร เธอมันผู้หญิงไร้ค่าแพรวา ฮึกก~~ ฮืออ~ๆ เธอมันไร้ค่าไร้เกียริตไม่มีศักดิ์ศรี รักผู้ชายที่เขาไม่ได้รักตอบ แอบชอบเขาตั้งแต่เด็กเเล้วไงเขาไม่เคยมองเราอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ"

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจภาพเด็กผู้ชายในอดีตย้อนมาในหัว ยิ่งทำให้น้ำตาเอ่อไหลออกมานองสองแก้มใสอย่างห้ามมันไม่ได้

"ฮึก~~ฮืออ!!!

"คุณอาครับน้องแพรวาไม่อยู่เหรอครับ? เด็กชายอายุ 5 ขวบเอ่ยถามเพื่อนของพ่อกับแม่

"พี่เหมันต์แพรอยู่นี่ค่ะ" เด็กหญิงขานรับด้วยความดีใจเมื่อพี่ชายที่เธอแอบชอบมาเที่ยวหาที่บ้าน

"น้องแพรอ่ะพี่ให้" เด็กชายพูดพร้อมกับยื่นตุ๊กตาหมีสีขาวตัวขนาดพอดีกับการกอดอุ้ม

"ให้เเพรเหรอคะน่ารักจัง"

"ครับพี่ให้!

ภาพในอดีตย้อนมาผู้ชายอ่อนโยนและดูอบอุ่นอย่างเหมันต์ แต่ตอนนี้กับไม่มีแล้วเหมันต์คนที่อยู่ใกล้แล้วอบอุ่น อยู่ใกล้แล้วรู้สึกปลอดภัยมันไม่มีอีกแล้ว

"ฮึกก~~ ฮือออๆๆ"

ยิ่งคิดถึงเรื่องเก่าๆน้ำตาก็ยิ่งไหล ร่างบางพยุงร่างกายที่ไร้เรี่ยวเเรงลุกขึ้นไปนั่งลงที่ปลายเตียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเพื่อน

GAM.S

ตู๊ดด!ตู๊ดด!!

(ว่าไงยัยแพร?)

"กะ..แก้มใสฉันไปหาแกได้ไหม?

(ทำไมจะไม่ได้ฉันเพื่อนแกนะ ว่าแต่แกไม่สบายเหรอน้ำเสียงไม่ดีเลย?)

"ฉัน...ฮึกก~ "

(แพรนี่แกร้องไห้เหรอ แกรออยู่นั่นแหละเดี๋ยวฉันไปรับ ส่งโลเคชั่นมาเลย)

เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของร่างบางเข้าไปในสายเพื่อนสาวก็รีบวางสายเพื่อที่จะมารับเธอทันที

ร่างบางพยุงตัวเองลุกอาบน้ำแต่งตัวในชุดสบายๆเก็บของบางส่วนสะพายกระเป๋าออกจากห้องโดยที่สายตาอีกคนกำลังจ้องอยู่

"จะไปไหน?

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากปากเรียวบาง

"แพรวา!! เหมันต์ตะคอกกลับเมื่อโดนเมินเฉยใส่

ร่างบางไม่พูดอะไรปิดประตูลงแล้วสาวเท้ามุ่งหน้าไปที่ลิฟท์เเล้วกดลงชั้นล่างที่เพื่อนของเธอรออยู่

@คอนโดGAM

"พี่เหมันต์นะพี่เหมันต์ทำแบบนี้ได้ยังไง" ปรายฟ้าบ่นพึมพรำหลังจากที่เดินทางมาถึงเมื่อเพื่อนโทรบอก

"แกไหวไหมแพร? แก้มใสถามอย่างเป็นห่วงเพื่อน

"ฮึก~.. ฉันเจ็บ"

"แกอ่อนแอเกินไปหรือเปล่าแพร แกต้องสู้สิ! ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นเขาแล้วแกมีสิทธิในตัวเขามากว่าผู้หญิงพวกนั้นนะ" ปรายฟ้า

"ฉันเห็นด้วยกับยัยปรายนะ" แก้มใส

"อันดับแรกแกต้องเปลี่ยนตัวเองก่อน" แก้มใส

"เปลี่ยนยังไง?

"เปลี่ยนมาเป็นสาวแซ่บไง! เพื่อนสองคนพูดพรางยิ้มจ้องตากันอย่างมีเลศนัย

"ก่อนอื่นเราไปช๊อปกันเปลี่ยนเสื้อผ้าแกทั้งหมดเลย ฉันจะเป็นคนเลือกให้เอง" ปรายฟ้า

@ห้างสรรพสินค้า

สองสาวเอาแต่เลือกเสื้อผ้าสวยๆเซ็กซี่ให้กับเพื่อนตัวเองเพื่อเปลี่ยนลุคจากสาวหวานเรียบร้อยเป็นสาวเปรี้ยวแซ่บสะท้านทรวงผู้เห็นเป็นต้องเหลียวหลัง

"แพรแกลองชุดนี้ดู" แก้มใสพูดพร้อมกับยื่นชุดเดรสโชว์ไหล่รัดรูปสีดำให้กับร่างบาง

"มันไม่โป๊ไปเหรอ?

"ไม่โป๊หรอกสวยออก" ปรายฟ้า

เมื่อโดนกดดันจากเพื่อนทั้งสองร่างบางจึงยอมหยิบชุดเข้าไปเปลี่ยนในห้องลองเสื้อ ไม่นานก็เดินออกมาอย่างเก้ๆกังๆ มือบางดึงชายกระโปรงลงมาอย่างเก้อเขินเพราะมันสั้นเกินไป

"Wowwใช่ยัยเเพรคนเดิมหรือเปล่าเนี้ยย" เสียงแก้มใสเอ่ยขึ้นด้วยความพึงพอใจ

"แกสวยมากยัยแพรต่อไปแกต้องแต่งแบบนี้ให้ผู้ชายเสียดายเล่นไปเลยเชื่อฉัน" ปรายฟ้า

"แต่ฉันไม่ชอบนิ"

"เดี๋ยวก็ชินเชื่อเพื่อน" แก้มใส

"พี่คะเอาชุดนี้ละก็ชุดนี้ โอ๊ะ! เอาทั้งราวนี้เลยค่ะ" แก้มใสพูดกับพนักงานให้เอาเสื้อผ้าใสถุง

"พี่เหมันต์คะเนเน่อยากได้ชุดนี้ค่ะ" หญิงสาวที่เดินเข้ามาใหม่เอ่ยขึ้นพร้อมกับแย่งชุดเดรสสายเดี่ยวสีเเดงออกจากมือพนักงาน

"เอ่อต้องขอโทษคุณผู้หญิงด้วยนะคะชุดนี้ลูกค้าท่านนี้จองแล้วค่ะ"

"แต่ฉันจะเอา!! เน่เน่พูดขึ้นอย่างคนเหนือกว่า

"มารยาทนิดนึงนะคะชุดนี้มีเจ้าของแล้ว โอ๊ะ! ลืมไปว่าน้องเองก็ชอบใช้ของเหลือนิ ฮ่าๆ!!แก้มใส

"นี่แก!! เนเน่

"พี่เหมันต์คะ!!

"ไปเลือกชุดใหม่!

"แต่เนเน่.....?

"อย่าพูดไม่รู้เรื่อง!

"ก็ได้ค่ะ!

"ผีเน่ากับโลงผุ" ปรายฟ้าพึมพรำเมื่อสองหนุ่มสาวเดินออกไปพ้นสายตา

"แกโอเคนะแพร? ปรายฟ้า

"อืม!

"เรียบร้อยแล้วค่ะคุณลูกค้า "

"มื่อจ่ายตังเสร็จรับของแล้วก็เดินออกจากร้าน

"กลับเลยไหม? ร่างบางเอ่ยถามเพื่อน

"กลับไม่ได้!! แก้มใส

"........" แพรวา

"ฉันหมายถึงแกต้องไปเปลี่ยนทรงผมใหม่"

พูดจบก็ลากเพื่อนไปเข้าร้านเสริมสวยชื่อดัง แล้วจัดการสั่งช่างให้ทำทรงที่ต้องการ

"พี่คะเอาทรงนี้เลยคร่าาา" แค่ทรงสไลด์ธรรมดาเอาความยาวออกนิดหน่อยยืดให้ตรงขึ้นก็เปลี่ยนให้คนที่เบ้าหน้าฟ้าประทานสวยขึ้นเป็นกอง

"สวยมากกก!!!

เพื่อนๆต่างชมเป็นเสียงเดียวกัน

"คืนนี้ไปตี้กันเจิมเพื่อนใหม่" ปรายฟ้าเอ่ยขึ้นอย่างพอใจจับร่างบางหมุนรอบตัวเองเพื่อเช็คความมั่นใจอีกรอบ

"เพอร์เฟค!! ไปได้" แก้มใส

"Let'Go!!

#ปกติน้องก็ใส่ทรงเออยู่แล้วน๊าา แต่น้องชอบม้วนผมไม่แต่งหน้าเลยดูจืดชืด หลังจากนี้น้องจะแซ่บแล้วว ระวังหนุ่มแวะมาขายขนมจีบไม่หยุดหย่อนน๊าาาา

#ขอแรงเชียร์แรงใจกดไลค์กดติดตามด้วยน๊าา พอเป็นกำลังใจเขียนต่อ

,,....................................................................