อารัมภบท**

ความเงียบงันภายในห้องพิจารณาคดีของศาลอาญาราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาวยะเยือก เสียงเคาะค้อนไม้ของผู้พิพากษาดังสะท้อนก้องกังวาน บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์และที่นั่งผู้ฟัง

"ศาลมีคำพิพากษาว่า..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบทว่าเฉียบขาดของผู้พิพากษาดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่ต่างพุ่งเป้าไปที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดนักโทษสีส้ม ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่า ราวกับจิตวิญญาณภายในได้ตายด้านไปหมดสิ้นแล้ว ไม่มีแม้แต่หยาดน้ำตาหรืออาการตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากหนาอย่างหยิ่งผยอง ท้าทายโชคชะตาที่กำลังเล่นตลกกับชีวิตเขา

ในกำมือหนาที่ถูกพันธนาการด้วยตรวนเหล็กหนาเตอะ เขากำลังกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความแค้น ความชิงชัง และความรู้สึกถูกหักหลังอย่างไร้ความปรานี ได้ถูกหลอมรวมกลายเป็นเพลิงโลกันตร์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้มอดไหม้เป็นจุล

สายตาคมกริบกวาดมองไปยังที่นั่งผู้ฟังด้านหลัง ทอดมองไปยังร่างบางของหญิงสาวผู้เคยเป็นดั่งดวงใจ แต่บัดนี้เธอกลับเป็นหนึ่งในเหยื่อที่เขาจะต้องกลับมาขยี้ให้แหลกคาย่อยยับคามือในวันที่เขามีอำนาจเหนือกว่า

กงล้อแห่งความพินาศได้เริ่มหมุนวนแล้ว... และไม่มีใครหน้าไหนสามารถหยุดยั้งมันได้อีกต่อไป