บทที่9

"พี่โซเฟีย วันนี้หนูไม่เข้าร้านนะคะ ขอลาป่วยหนึ่งวัน"

"ไม่สบายเหรอ เป็นหนักหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ แค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย"

"พี่เป็นห่วงเธอจัง"ริมฝีปากบาง ๆ คลี่ยิ้มออกมา กับความเป็นห่วงที่อีกฝ่ายส่งมาจนเธอรู้สึกได้

"ว่าแต่เรื่องนั้นเธอจะให้พี่จัดการคุณฟาโรห์ไหม ตอนนี้ที่พี่ทำไปคือตัดเขาออกจากการเป็นสมาชิกของไนต์คลับ"

"อย่าเลยค่ะ เบลไม่อยากให้เรื่องราวมันบานปลายไปกันใหญ่ เบลไม่อยากสร้างปัญหากับใคร"เมเบลถอนหายใจกับความรู้สึกที่กำลังอัดแน่นอยู่ภายในใจของเธอตอนนี้

ความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกใครได้มันกำลังปะทุอยู่ภายในใจของเธอ

"เอ่อ พี่โซเฟียคะ เดือนหน้าเบลขอขยายเวลาทำงานไปจนถึงเวลาตีสามเลยนะคะ พอดีว่าเบลมีเรื่องจำเป็นต้องใช้เงินด่วน"

"ได้สิ ว่าแต่เบลจะทำไหวเหรอ"

"ไหวค่ะ เบลทำไหว"ถึงจะทำไม่ไหวก็ต้องไหว เพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันที่เธอต้องจ่ายเงินให้กับทางโรงพยาบาลซึ่งเป็นเงินก้อนใหญ่

"ได้ ถ้าอย่างนั้นพี่จะหาแขกเพิ่มให้ แต่ถ้าเบลทำไม่ไหวก็อย่าฝืนตัวเองนะ"

"ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ สวัสดีค่ะ"

"จ้ะ"

ติ๊ด

เพียงแค่กดวางสาย หยาดน้ำตามากมายก็หลั่งออกมา เรียวขาสั่นเท้าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะกระจก ดวงตาสั่นเครือที่แดงก่ำก้มมองแผงยาคุมกำเนิดที่มีรอยแกะวางอยู่

'ขอร้องเถอะ แค่ภาระตอนนี้เธอก็แทบจะแบกรับไม่ไหวแล้ว'

ฝ่ามือเย็นเฉียบลูบหน้าท้องของตัวเองอย่างเบามือ นึกถึงความหนาวเหน็บที่เธอได้รับมากกว่าความอบอุ่นจากครอบครัวหรือคนรัก

พ่อแม่แยกทางกันทิ้งเธอไว้กับยายตั้งแต่ที่เธอยังเป็นเด็กน้อย จนโตขึ้นถึงวัยสิบห้าปียายก็มาจากไปทิ้งให้เธอต้องเผชิญโลกอันกว้างใหญ่แค่เพียงลำพัง อีกทั้งยังมาโดนคนรักหักหลังจดสุดท้ายก็มาเป็นภาระให้เธอรักษามาจนถึงทุกวันนี้อีก

'เมื่อไหร่เธอจะมีชีวิตที่ดี ๆ เหมือนกับคนอื่นบ้างนะ เมเบล'

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าส้นสูงขนาดสามนิ้วดังกระทบพื้นทันทีเมื่อร่างสวยขอเมเบลเดินเข้ามาในร้านที่ทำงาน แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวก็มีพนักงานชายคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

"มาแล้วเหรอเมเบล"

"ค่ะ พี่ไนท์มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"พี่โซเฟียให้ขึ้นไปหาที่ห้องทำงานน่ะ แกสั่งพี่ไว้ว่าถ้าเบลมาให้บอกด้วย"

"ขอบคุณค่ะ ถ้าอย่างนั้นเบลขอตัวขึ้นไปหาพี่โซเฟียก่อนนะคะ"ชายหนุ่มคนดังกล่าวพยักหน้าก่อนจะเดินออกไป ซึ่งเมเบลก็เดินปลีกตัวไปยังห้องทำงานของผู้จัดการอย่างโซเฟีย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"พี่โซเฟียมี..."คำทักทายถูกกลืนลงคอทันทีเมื่อเมเบลเปิดประตูชะโงกหน้าเข้ามาในห้องทำงานของโซเฟีย

ในตาคู่สวยมีความตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าใครนั่งอยู่ในห้องผู้จัดการสาว

"มาแล้วเหรอเมเบล เข้ามาก่อนสิ"

"ค่ะ"แม้ว่าตอนนี้เธออยากจะมีเวทมนตร์เสกให้ตัวเองหายตัวได้ แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เธอจินตนาการไว้ สุดท้ายเมเบลทำได้แค่เพียงเดินเข้าไปภายในห้องทำงานของโซเฟียด้วยท่าทีนอบน้อม

ร่างสวยในชุดเดรสสีแดงเข้มยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของผู้จัดการสาว โดยที่มีร่างของเขา'โนอาห์'นั่งไขว้ขาอยู่ท่าที่สบายใจบนโซฟาและยังมีร่างสูงใหญ่ของผู้ชายที่เธอจำได้ว่าเขาคือคนที่พาเธอไปส่งที่บ้านในคืนวันนั้นยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกลจากผู้เป็นนาย

"เมเบล"

"คะ"

"ทางร้านของเรามีความจำเป็นต้องไล่เธอออก"

"ทะ...ทำไมคะ"ริมฝีปากแห้งผากเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ซึ่งอาการของเธอตกอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด

"คืนนั้นพี่สั่งให้เธอไปโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอเมเบล"

"..."

"แล้วทำไมเธอถึงไปขึ้นเตียงกับคุณโนอาห์ได้"หัวใจดวงน้อยถูกฝ่ามือที่มองไม่เห็นกระชากออกไป น้ำเสียงจริงจังที่โซเฟียไม่เคยใช้พูดกับเธอนั้นทำให้เมเบลแทบจะร้องไห้ออกมา

"พี่โซเฟียคะ เบลสามารถอธิบายเรื่องทุกอย่างได้นะคะ"

"เธอทำผิดกฎของทางร้าน เธอต้องถูกไล่ออกเมเบล"

"ไม่ได้นะคะ พี่โซเฟีย อย่าไล่เบลออกเลยนะคะ คุณโนอาห์คุณบอกเจ้านายของฉันสิว่าคืนนั้นเราสองคน"

"เราสองคน มีอะไรกันจริง ๆ "สิ่งที่เมเบลไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้น แต่ตอนนี้มันได้เกิดขึ้นกับเธอแล้ว

ทันทีเมื่อชายหนุ่มยืนยันด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นไม่แพ้กัน ร่างของเมเบลนั้นถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างคนหมดแรง

"เซ็นชื่อตรงนี้ซะเมเบล แล้วก็เก็บของออกไปจากร้านของเรา"เอกสารการลาออกโดยชอบธรรมถูกยื่นมาตรงหน้า ในขณะที่สายตาของเมเบลพร่ามัวกับหยาดน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลออกมา

เธอเงยหน้ามองโซเฟีย อ้อนวอนขอร้องให้ผู้จัดการสาวรู้สึกเห็นใจ แต่อีกฝ่ายกลับหันหน้ามองไปทางอื่นแทนที่จะเห็นใจและนึกส่งสารผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ

"ค่ะ เบลจะเซ็น"แม้จะรู้สึกเสียใจ แต่ในเมื่อเธอทำผิดกฎที่ทางร้านตั้งเอาไว้ เมเบลก็ไม่สามารถที่จะขัดขืนฝ่าฝืนกฎที่ตั้งเอาไว้ได้

เธอคลานเข่าเข้าไปหาคว้าปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงบนเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานทั้งน้ำตาด้วยความรู้สึกมากมายที่ประดังเข้ามาจนไม่สามารถตั้งรับหรือปรับตัวเอาไว้ได้

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ เบลก็อย่าลืมไปเก็บของออกให้หมดล่ะ พี่จะได้เริ่มประกาศรับพนักงานคนใหม่"

"ค่ะ"

โซเฟียลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินออกไปด้วยความเสียใจไม่แพ้กัน แม้อยากจะหันหลังมามองร่างของเมเบลในตอนนี้เธอก็ทำไม่ได้ เพราะผู้มีอำนาจใหญ่สุดได้สั่งกำชับเอาไว้

'ห้ามสงสาร ห้ามเห็นใจ ไม่อย่างนั้นคนที่จะเดือดร้อนก็คือตัวเธอเองโซเฟีย'

เสียงสะอื้นดังขึ้นภายในห้องทำงานของผู้จัดการร้าน ท่ามกลางสายตาของโนอาห์ที่ยังคงจ้องมองร่างของเมเบลอยู่

เขารู้ว่าเธอเสียใจ แต่ในเมื่อเธอไม่ยอมเป็นของเขาง่าย ๆ เขาก็ต้องใช้วิธีนี้บีบบังคับตัดช่องทางทำมาหากินของเธอ

"เพื่ออยากได้ตัวฉัน ถึงขั้นต้องใช้วิธีนี้เลยเหรอคะ"เธอเงยหน้าถามเขาทั้งน้ำตา

"ต้องใช้วิธีต่ำ ๆ เพื่ออยากได้ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งเลยเหรอคะ"เธอจ้องหน้าผู้ชายใจร้ายอย่างไม่ละสายตา

"คุณมันน่ารังเกียจมากกว่าผู้ชายพวกนั้นอีกรู้ไหม"ชายหนุ่มหันมองไปยังร่างสูงใหญ่ของลูกน้องคนสนิทไม่สนใจสายตาผิดหวังของเธอที่มองมา

"ไปจัดการเรื่องของใช้ของเธอให้เรียบร้อยซะ ฉันจะพาเธอไปรอที่รถ"

"ได้ครับนายใหญ่"

"ไม่ต้อง"ร่างสูงใหญ่ของลูคัสหยุดชะงักก่อนจะหันไปมองผู้เป็นนาย

"ของของฉัน พวกคุณไม่ต้องมายุ่ง"

"เมเบล"

"จะไปตายที่ไหนก็ไป"เมเบลลุกขึ้นยืน ดวงตาแดงก่ำของเธอมองหน้าชายหนุ่มด้วยความผิดหวัง

"วันนั้นฉันน่าจะปล่อยให้คนพวกนั้นฆ่าคุณให้ตาย ๆ ไปซะ"

"..."

"รู้ไหมตอนนี้ฉันเกลียดความใจดีของตัวเองมากที่สุดเลย"

ถ้าวันนั้นเธอไม่ช่วยเขา เราสองคนก็คงไม่ต้องมารู้จักกัน