บทที่2

"ไม่มีใครตามมาแล้วคุณ"เมเบลบอกคนด้านข้างเสียงสั่น ดวงตากลมโตของเธอนั้นละจากกระจกมองหลังหันมาโฟกัสถนนที่โล่งตรงหน้า เสียงลมหายใจหนัก ๆ จากคนด้านข้างถูกเปล่งออกมาทำให้เมเบลอดไม่ได้ที่จะหันมองไปแม้ในมือของชายคนนั้นจะถือปืนอยู่ก็ตาม

"นี่คุณถูกยิงเหรอ"

"..."

"คุณถูกยิงตรงไหน"

"อย่าพูดมาก ขับไป"ชายด้านข้างบอกเธอด้วยเสียงที่สั่น บาดแผลตรงบริเวณหัวไหล่ของเขานั้นกำลังสร้างความเจ็บปวดให้จนต้องยกฝ่ามือขึ้นมากุมตำแหน่งที่เจ็บเอาไว้

"ไปหาหมอไหมคะ"

"ไม่"โนอาห์ส่ายหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง ฝ่ามือและเสื้อผ้าตอนนี้ของเขาเต็มไปด้วยเลือด การไปโรงพยาบาลในสภาพนี้ไม่นานก็ต้องตกเป็นข่าวใหญ่และเขาไม่ต้องการให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น

"แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง คุณกำลังบาดเจ็บอยู่นะ"

"มีกล่องปฐมพยาบาลไหม"

"จะบ้าเหรอ"เมเบลหันไปตวาดใส่ชายหนุ่มโดยลืมนึกไปว่าเขาคือชายที่เธอ

"ใครมันไปมีของแบบนั้นติดรถกัน"เมเบลบ่นอุบตั้งหน้าตั้งตาขับรถแต่ก็ยังไม่วายที่จะเหลือบสายตามองคนข้าง ๆ ด้วยความเป็นห่วง

"ตกลงคุณจะให้ฉันพาคุณไปส่งที่ไหน"

"ไม่รู้"

"อ้าวคุณ"

"มึงไปไหนกูไปนั่น"โนอาห์ตอบออกมา ความเจ็บปวดบริเวณแผลกำลังเล่นงานเขาอย่างหนัก ตามใบหน้าของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ริมฝีปากที่เริ่มซีดทำให้คนขับอย่างเมเบลรู้สึกหนักใจอยู่ไม่น้อย

"เอาวะ ถือซะว่าช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน"เธอบ่นพึมพำก่อนจะขับรถกลับไปยังบ้านพักหลังน้อยของตัวเองที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากตรงจุดนี้

"คุณ ถึงบ้านฉันแล้ว ลงมาก่อน"เธอบอกชายหนุ่มเสียงอ่อน ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถเพื่อเดินอ้อมไปเปิดประตูให้คนเจ็บซึ่งตอนนี้มีสภาพที่ไม่ค่อยจะสู้ดีสักเท่าไหร่

"ไหวไหมคุณ"

"ไหว คนอย่างกูไม่ตายง่าย ๆ หรอก"

"ดีแล้วล่ะ อย่ามาตายในบ้านฉันนะ"ว่าแล้วก็จัดการประคองร่างสูงใหญ่ที่มีความหนาของมัดกล้ามหลายเท่าตัวกว่าของเธอเดินเข้าไปภายในบ้านหลังเล็กด้วยความทุลักทุเล

"นั่งตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปเอากล่องยากับผ้ามาเช็ดตัวให้"เมเบลบอกชายหนุ่มก่อนเธอจะวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อหาอุปกรณ์ใส่น้ำ ท่าทีทุกอย่างของเธอมีชายหนุ่มคอยมองตามโดยไม่ละสายตาไปไหนในขณะที่เขาเองก็ใช้นิ้วค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด

"ฮึก"เพียงแค่ขยับแขนข้างที่โดนยิงความเจ็บปวดก็เล่นงานไปทั่วทั้งแขนด้านนั้น โนอาห์กัดฟันฝืนถอดเสื้อเชิ้ตตัวหนาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเลือดออก

"แม่ง"เลือดสีแดงและกระสุนปืนที่ฝังอยู่ภายในทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

"คุณ"โนอาห์หันหน้าไปมองเมเบล ในมือทั้งสองข้างของเธอมีกล่องประถมพยาบาลและพานชนะที่ใส่น้ำถือเอาไว้

เธอมีสีหน้าตื่นตกใจเมื่อได้เห็นบาดแผลตรงบริเวณไหล่ของชายหนุ่มซึ่งมันดูสภาพน่ากลัวกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้

"ไปหาหมอดีไหม"เธอเดินไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลังจากวางข้าวของในมือลงบนโต๊ะ

"ไปให้หมอผ่าตัดเอากระสุนออก"

"ไม่ได้หรอก ตอนนี้พวกมันคงไปดักรอฉันอยู่ที่โรงพยาบาลกันหมดแล้ว"

"คุณเป็นคนไม่ดีเหรอ ทำไมคนพวกนั้นถึงจ้องจะฆ่าคุณ"เมเบลก้มหน้าเม้มริมฝีปากเข้าหาเมื่อโนอาห์หันมาสบตากับเธอทันทีหลังจากจบคำถาม

"ใช่"

"..."

"ฉันเป็นคนไม่ดี"ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยของหญิงสาว

"แต่คนไม่ดีอย่างฉัน ไม่เคยทำร้ายใครก่อน"เป็นครั้งแรกที่เมเบลอยากจะยกมือขึ้นตบริมฝีปากของตัวเองที่เผลอถามออกไปโดยไม่ทันคิด

"บ้านเธอ พอจะมีกรรไกรไหม"

"คุณจะเอาไปทำอะไร"

"ถ้ามีก็ไปเอามันมา แล้วก็หาผ้าสะอาดมาให้ผืนนึง"โนอาห์มองหน้าหญิงสาวด้วยแววตาจริงจัง ซึ่งเมเบลเองก็พยักหน้ารีบไปหาสิ่งที่เขาต้องการมาให้

"อื้อ"เสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นภายในห้องรับแขกภายในบ้านหลังเล็กกะทัดรัด

"อืม"แม้เจ้าของบ้านอย่างเธออยากจะชะโงกหน้าออกไปมองมากแค่ไหนแต่ความกลัวมันทำให้เมเบลได้แต่ยืนหลบอยู่ในครัวฟังเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเป็นระลอกเมื่อชายหนุ่มพยายามใช้กรรไกรคีบกระสุนที่มันฝังลึกอยู่ด้านในผิวหนังออกมา

"อ้าก"หยาดน้ำตาของคนฟังอย่างเมเบลค่อย ๆ ไหลออกมา เรียวขาทั้งสองข้างสั่นเทาแทบจะรับน้ำหนักเอาไว้ไม่อยู่

แกรก

"เฮือก ออกแล้ว"

"เป็นยังไงบ้างคุณ"เธอรีบเช็ดน้ำตา วิ่งออกไปถามด้วยความเป็นห่วง น้ำตาของเมเบลแทบร่วงออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นร่างอ่อนแรงของโนอาห์นอนราบลงบนโซฟา ใบหน้าซีดเผือดมีเหงื่อซึมไหล ตรงบริเวณหัวไหลไปจนถึงปลายนิ้วเลือดไหลอาบเป็นทางยาว

หญิงสาวรีบเข้าไปใช้ผ้าชุดน้ำเช็ดคราบเลือดให้ มือไม้สั่นเทาหยิบอุปกรณ์ทำแผลด้วยท่าทีลนลานเพราะตัวเธอนั้นไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน

"อดทนหน่อยนะ ฉันจะค่อย ๆ ทำแผลให้"เมเบลทำแผลให้ชายหนุ่มอย่างเบามือ เธอพยายามหักห้ามน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมาต่อหน้าของเขา

"ฉันเจ็บ เธอร้องไห้ทำไม"แต่ก็ไม่มีอะไรรอดพ้นสายตาของโนอาห์ไปได้ ท่าทีและแววตาของเธอตอนนี้เริ่มทำให้ความรู้สึกของชายหนุ่มที่มีต่อผู้หญิงทุกคนเริ่มเปลี่ยนไป

จากที่เคยต่อต้านไม่ให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้ แต่ตอนนี้เขากลับอยากอยู่ใกล้ผู้หญิงตรงหน้า

"คุณจะไม่ให้ฉันร้องไห้ได้ไง ฉันไม่ได้เข้มแข็งแบบคุณนะ แล้วฉันก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วย"เมเบลตอบเสียงสั่น

"ถึงฉันจะไม่เคยรู้จักคุณ แต่ฉันก็ไม่อยากให้คุณต้องมาตายหรอกนะ"

"..."

"ฮึก ฉันกลัวผี"

"หึ คนเลว ๆ อย่างฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก"

"อย่าตายนะ"

"ทำไม"

"ถ้าคุณตาย ฮึก ฉันก็ต้องไปหาที่อยู่ใหม่"เธอบอกเขาในขณะใช้สำลีเช็ดเลือดที่อยู่ใกล้บริเวณบาดแผลให้อย่างเบามือ

"ถ้าคุณตายเป็นผีอยู่ที่นี่ ฉันก็ต้องย้ายหนีออกไปอยู่ที่อื่น"

"แล้วไม่ดีหรือไง"เมเบลจ้องมองหน้าชายหนุ่ม

"แคบก็แคบ เธออยู่ไปได้ไง"บ้านชั้นเดียว หนึ่งห้องน้ำ หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องนอน มีที่ไว้นั่งพักผ่อนดูทีวีก็เห็นแต่จะมีตรงโซฟาตัวนี้ที่เขากำลังนอนอยู่

ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่ากึ่งนั่งกึ่งนอนสิถึงจะถูก เพราะโซฟาของเธอนั้นมันไม่ได้มีความยาวสักเท่าไหร่ ความหนาและนุ่มแทบจะหาไม่เจอ

"ย้ายไปอยู่ที่อื่นไหม เดี๋ยวหาที่อยู่ใหม่ให้เป็นการตอบแทนที่เธอช่วยฉัน"

"ไม่ ฉันจะไม่ย้ายไปไหนทั้งนั้น"