ตอนที่ 9

ฉันไม่ทันมีโอกาสได้ทักท้วงหรือตั้งตัวด้วยซ้ำ โอโซนก็อุ้มกระเตงตัวฉันจนตัวฉันลอยขึ้นตามความสูงของเขา

แขนเรียวตวัดขึ้นเกี่ยวลำคอหนาอัตโนมัติ คนตัวโตกว่ามองหน้าฉันไม่วางตา

“นะ นายเมามาก”

“ไม่หรอกเฌอ เรารู้ตัวดีนะ รู้ดีว่าเรากำลังทำอะไร” หมอนั่นอุ้มฉันไปวางบนเตียงกว้าง

เครื่องปรับอากาศภายในห้องเย็นเฉียบ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเปิดแอร์ทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนไหน สิ่งเดียวที่รู้ ตอนนี้หัวใจของฉันมันเต้นรัวแรงราวกับเสียงกลองเพล

“ใจเย็นๆ ก่อนดะ อื้ออ~” โอโซนก้มลงมาจูบฉันอีกครั้ง คราวนี้เขาแทรกตัวเข้ามากลางหว่างขา ใช้ฝ่ามือเย็นเฉียบลูบไล้ไปตามเรียวขาขาว ขย้ำเบาๆ เหมือนกำลังมันเขี้ยว

สัมผัสจากผู้ชายคนแรก ความใกล้ชิดในแบบที่มันไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร ตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้ว ไม่เป็นตัวของตัวเอง ทุกระบบบนร่างกายรวนจนควบคุมลำบากเพียงแค่ปากของเราชิดกัน

“อื้ออ!” ฉันอยากทักท้วงเมื่อตานั่นใช้มือสอดเข้ามาในเสื้อของฉัน เพียงแค่ลูบเบาๆ ร่างกายก็สั่นเทิ้มอย่างหนัก

ปากที่ประกบจูบในตอนแรกลากลงต่ำ ซุกใบหน้าหล่อเหลาเขากับซอกคอขาว ขบเม้มเบาๆ ฉันถึงกับดิ้นพล่าน มันรู้สึกแปลกๆ เสียวแปล๊บแบบที่ไม่เคยเป็นมา

“นะ นาย…” ฉันครางเสียงแหบพร่า มือเล็กพยายามจะรั้งมือหนา แต่ว่าฉันสู้แรงของเขาไม่ได้

โอโซนลากฝ่ามือลูบตามเอวคอดก่อนจะวกมายังหน้าท้องแบนราบ ถึงกับเกร็งในส่วนนั้นเมื่อตาคมๆ ตวัดขึ้นสบตากับฉันตรงๆ

“ตัวเฌอหอมมาก”

“เราว่าเราควรหยุดทุกอย่าง”

“เราแค่อยากทำแบบที่คนเป็นแฟนเขาทำกัน”

“แต่ว่าเรา…” เสียงของฉันขาดห้วงกลางอากาศ ฉันอยากพูดตรงๆ ว่าตอนนี้เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ฉันกลับกลัวเขาผิดหวัง อยู่ดีๆ ฉันก็คิดแบบนั้นขึ้นมา

“ที่เราออกไปดื่มเหล้า…มันเป็นเพราะเฌอที่ปฏิเสธเรา” ฉันมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

“เราไม่เคยเป็นแบบนี้ และไม่รู้ว่าทำไมมันต้องเป็นแบบนี้”

“…”

“ที่เราจูบเฌอ เพราะความรู้สึกของเรามันเรียกร้องแบบนั้น แต่เฌอขอตัวกลับ เราอยากให้เฌออยู่ต่อแต่เรารั้งเฌอไม่ได้ สุดท้ายเราก็แค่อยากเมาจนลืมๆ ทุกอย่างไปซะ จนกระทั่งไอ้พวกเวรโต๊ะข้างๆ ทันพลอดรักกับแฟนมันจนเรารำคาญ เราก็เลยถีบโต๊ะมันสุดท้ายก็มีเรื่องกัน” ฉันถอนลมหายใจเบาๆ เมื่อรู้ความจริงทุกอย่าง ฉันไม่คิดว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนั้น ไม่คิดว่าเขาจะเป็นแบบนี้ เจ็บตัวแบบนี้เพราะฉัน

“เฌออาจจะคิดว่าระหว่างเรามันเร็วเกินไป แต่สำหรับเรามันไม่ไวเลยสักนิด ชอบเฌอนะ ชอบมากแบบที่ไม่เคยชอบใครมาก่อนเลย”

“…”

“เราไม่รู้ว่าเฌอมองเราแบบไหน แต่ถ้าเราทำเฌอเสียใจ พ่อเราก็คงไม่เอาเราไว้เหมือนกัน และแน่นอน เราที่เป็นลูกคนเดียว เหมือนที่เฌอก็เป็นลูกคนเดียว จะไม่มีวันทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังในตัวเราอย่างแน่นอน!” โอโซนกดปลายจมูกลงมาชนจมูกของฉัน ขยับเบาๆ เหมือนเป็นการหยอกล้อ พอไม่เห็นว่าฉันผลักไส โอโซนก็เริ่มต้นจูบฉันใหม่อีกครั้ง

จูบหนักๆ พร้อมกับการสอดมือเข้ามาในจุดที่ลึกขึ้น กอบกุมประทุมถันคัดตึงสะอาดสะอ้านที่ใครหน้าไหนก็ไม่เคยได้เห็นและแตะมัน

โอโซนครางต่ำ จากที่ครอบครองของหวงผ่านบราลายลูกไม้ที่ฉันสวมใส่ เขาวกกลับไปที่ตะขอบรา ปลดออกอย่างชำนิชำนาญก่อนจะกอบกุมเนินเนื้อของฉันด้วยสองมือ

“เฌอ…” ฉันเบือนหน้าหนีเมื่อโอโซนดันเสื้อที่ฉันสวมใส่ขึ้นสูงจนประทุมถันขาวผ่องทั้งสองข้างโผล่ออกมาทักทายสายตา

เขามองตรงนั้นของฉัน ใช้ฝ่ามือกอบกุมเบาๆ อย่างทะนุถนอม ได้ยินเสียงเขาหายใจแรงขึ้น สุดท้ายคนตัวโตก็พุ่งขึ้นมาจูบปากฉันอีกครั้ง เช่นเดียวกับความแข็งแรงบริเวรกลางกายที่ถูไถต้นขาของฉันอย่างมีอารมณ์

ฉันบิดกายเร่าๆ อารมณ์บางอย่างแทรกผ่านเมื่อตานั่นถอนจูบ ซุกใบหน้าเข้าไปสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอขาวตามด้วยการก้มต่ำ ใช้ใบหน้าคลอเคลียที่ประทุมถัน สองมือบีบเคล้นแรงขึ้น ไม่กี่วินาทีต่อมา โอโซนก็ใช้ปากตะโบมดูดดุนยอดถันสลับกับการตวัดลิ้นร้อนๆ โลมเลียหนักๆ

“อ๊า…นะ นาย” ฉันครางไม่เป็นภาษา ใบหน้าเชิดขึ้น สองมือสอดเข้าไปขยุ้มผมดกสั้น สูดปากทุกครั้งที่ลิ้นร้อนๆ ปาดเลียที่ยอดถัน กระทั่งพอใจเขาก็ครอบครองมันให้หายเข้าไปในปาก ตวัดลิ้นเลียวนซ้ำๆ ทำแบบนั้นสลับกันทั้งสองข้างอย่างกับกลัวว่าข้างใดข้างหนึ่งมันจะน้อยใจ

“สวยว่ะเฌอ เธอสวยไปทั้งตัว” ในตอนนี้พวงแก้มของฉันแดงก่ำ เพียงแค่มองยอดสีชมพูระเรื่อของตัวเองที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายใส ความเอียงอายก็ถาโถมเข้าใส่อย่างจัง

“แก้มแดงจัง เขินเหรอ” ฉันเม้มปากแล้วส่ายหน้ารัวๆ ส่วนคนที่ใบหน้ามีบาดแผลก็อมยิ้มอย่างถูกใจ

โอโซนดันตัวลงไปที่ปลายเตียง ทำฉันถึงกับเลิ่กลั่ก

ฝ่ามือหนาค่อยๆ ดึงกางเกงขาสั้นที่ฉันสวมใส่ จิตใจของฉันถึงกับไม่อยู่กับเนื้อตัว

“เราถอดให้นะ เดี๋ยวกางเกงเฌอเปื้อน” ฉันกัดปากตัวเองแน่น สองมือดันตัวเองขึ้นน้อยๆ ทิ้งตากลมๆ จ้องมองคนตัวโตไม่วางตา

จุ๊บ!

โอโซนทำสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด นั่นคือการก้มลงไปจูบต้นขาขาวๆ ของฉันหลังจากที่กางเกงขาสั้นร่วงลงไปอยู่ที่ปลายเท้า นิ้วยาวเหยียดเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในลายลูกไม้สีดำตัวเก๋ ฉันแทบหนีบขาเข้าหากันหากเขาไม่ทักท้วงขึ้นมา

“เฌอครับ เราไม่อยากให้กางเกงในเฌอเปื้อนน้ำลายเรานะ” เหมือนเป็นคำพูดที่บอกเป็นนัยๆ ว่าจากนี้มันจะเกิดอะไรขึ้น

“ละ ล้อเล่นใช่ไหม มันไม่มีใครทำแบบนั้นหรอก”

“แต่เราอยากทำ เราอยากให้เฌอมีความสุขด้วยปากของเรา” ฉันส่ายหน้าน้อยๆ ต่อให้เขาจะชอบฉันจริงแบบที่เขาบอก แต่มันยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก

“เฌอครับ”

“…”

“ไว้ใจเรานะ เราจะทำให้เฌอมีความสุข ไม่ใช่เจ็บแบบที่เฌอกลัว!”

“…”

“เราจะหยุด ถ้าเราทำให้เฌอไม่มีความสุข เราสัญญา!” โอโซนมองหน้าฉันจริงจัง

“เคยทำแบบนี้กับใครไหม”

“ไม่เคยครับ เฌอเป็นคนแรกของเรา!”