Chapter 7 ‘พี่รี่คนทะลึ่ง’

1 เดือนผ่านไป

หลังจากวันนั้นที่เกิดเรื่องทำเอาผวาหวาดระแวงอยู่หลายวัน สุดท้ายพ่อรู้เรื่องเข้าจนได้

ท่านจัดการหาที่อยู่ให้เสร็จสรรพเป็นคอนโดใกล้มหาวิทยาลัย

‘ถ้าหนูห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย เกรงใจพ่อหนูไม่ต้องคิดมาก คอนโดนี้เป็นของลุงหยาง’

พ่อพูดแค่นั้น บอกเพียงท่านเป็นห่วง คอนโดนี้ไม่มีใครอยู่ ให้อยู่ไปก่อนหรือถ้าไม่สะดวกอะไรให้บอกไม่ใช่ทำอะไรโดยพลการ

เพราะถ้าเกิดเรื่องขึ้นอีกอาจไม่โชคดีเหมือนครั้งที่แล้ว

จะว่าไปที่นี่น่าอยู่มากเงียบสงบเหมาะแก่การวาดภาพ มีห้องนอนสองห้องฉันอยู่ห้องเล็กอีกห้องถูกปิดไว้ ส่วนห้องรับแขกกลายเป็นที่โปรดของหนูผักกาด น้องชอบนอนดูการ์ตูน เพราะทีวีจอใหญ่มาก แทบจะไม่ใช่แมวอยู่แล้วลูกแม่ อะไรที่มนุษย์ทำได้ผักกาดก็ทำได้ เหลือแค่พูดได้เท่านั้น

ชอบที่สุดคือห้องครัว มีครบทุกอย่าง ซื้อของมาใส่ตู้เย็นไว้ หิวก็ทำกินเอง อาหารง่าย ๆ ไข่เจียว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

เห็นป้าแม่บ้านบอกว่าเจ้าของห้องเป็นคนขี้หวง เวลามาทำความสะอาดก็ไม่เคยได้เข้าห้องนอนใหญ่สักครั้ง

ฉันได้แต่พยักหน้าเข้าใจ ไม่คิดจะไปยุ่งอะไรอยู่แล้ว

อีกไม่นานจะเปิดเทอม ดีนะที่งานไม่เยอะ เคลียร์ให้พี่ ๆ นักเขียนเสร็จหมดแล้ว

เหลือก็แค่...พี่รี่

ซึ่งมีแต่ภาพเรต 18+ แต่ละท่าที่บรีฟมา ทำเอาหืดขึ้นคอ มองภาพที่ตัวเองวาด วาดไปเขินไป เขินขนาดไหนก็ต้องทำให้เสร็จ ความรับผิดชอบไม่ใช่แค่อาชีพนักวาด ทุกอาชีพควรยึดตรงนี้เป็นหลัก

CHATLING

Maysa: พี่รี่ดูสิว่าแบบนี้ได้ไหม หรือพี่มีอะไรตรงไหนอยากปรับแก้หรือเปล่า (ส่งภาพ)

Arthur: (อ่านไม่ตอบ)

Maysa: แก้ตรงไหนบอกเมได้เลยนะ (ภาพที่ว่าคือท่าด็อกกี้ (The Doggie)

Arthur: ไหนว่าไม่เคยมีแฟน

Maysa: หือ... (ให้ดูภาพ เกี่ยวอะไรกับมีแฟนไม่มีแฟน)

Arthur: วาดได้ขนาดนี้ไม่ธรรมดานะเรา มีประสบการณ์มาก่อนหรือเปล่า

Maysa: บ้า! จะไปเคยกับใคร พี่รี่ก็ว่าไป คลิปมีตั้งเยอะแยะ ว่าแต่เม นิยายตัวเองน่ะ NC แต่ละตอน บอกเลยว่า...

Arthur: ว่า?

Maysa: อ่านแล้วเขินค่ะ นึกภาพตามเลย （｡>‿‿