DAY 3 : เลิกกันเถอะ

Episode 3

เลิกกันเถอะ

"ทำไมริต้าถึงไปอยู่กับนาย?" ฉันเอ่ยถามด้วยความอยากรู้แต่องศากลับทำหน้าลำบากใจใส่ฉัน

"มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะดา ริต้าแค่มาหาฉันที่บริษัทแล้วตอนนั้นเธอก็สะดุดล้ม ปากเธอมันบังเอิญมาโดนกับปากฉันพอดี จากนั้นฉันก็ต้องรับเธอเอาไว้ ที่จูบกันอ่ะมันเป็นแค่อุบัติเหตุ ฉันไม่ได้ตั้งใจเลยนะดา" องศาเอ่ยอธิบาย ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เขาพูดเรื่องจริงหรือโกหก ฉันไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"เธอไม่เชื่อฉันเหรอดา?" สายตาคมเข้มขององศาจ้องมองฉันอย่างคาดหวัง

"ฉัน... เชื่อนายไม่ลง" ฉันบอกออกมาตามตรง ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ไว้ใจริต้าและองศา การที่ฉันไม่ไว้ใจองศาอาจจะเป็นเพราะว่าสิ่งที่เขาเคยทำมันทำให้ฉันรู้สึกเชื่อใจไม่ลงก็ได้

"ตลอดหกปีที่คบกันฉันไม่เคยนอกใจเธอเลยนะ อย่ามางี่เง่าได้ไหมวะดา เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยโกหก" องศาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างหงุดหงิดและเหมือนว่าเขาเองจะไม่พอใจที่ฉันไม่เชื่อใจเขา

"แล้วทำไมนายถึงไม่ให้ฉันไปหาที่บ้าน นายชอบบอกไม่ว่างตลอด ทำไมนายต้องพูดแบบนั้นอ่ะ" ฉันบอกออกมาอย่างเหลืออด ฉันอยากอยู่กับเขาตลอด อยากใช้เวลากับเขาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่เขากลับไม่คิดเหมือนฉัน

"ฉันไม่ว่างไง รู้ป่ะตอนนี้เธอแม่งโคตรงี่เง่าเลยอ่ะ ไหนบอกเธอเข้าใจฉันไงว่าฉันงานเยอะแล้วนี่อะไรเอาเรื่องเก่าๆมาพูด"

"นายคิดว่าฉันงี่เง่าเหรอ?" ฉันได้แต่เม้มปากตัวเองอย่างระงับอารมณ์ แม้ว่าฉันจะพยายามไม่น้อยใจและโกรธเขาแต่น้ำตาเจ้ากรรมของฉันมันก็พรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อน

"ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น...

แต่ตอนนี้เธอใช้แต่อารมณ์ไม่ฟังเหตุผลฉันเลย"

องศาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงพร้อมกับใช้มือหนาหยิบชิชชู่มาซับน้ำตาฉัน

"ฮึก... ฉันแค่ไม่ชอบใจที่นายอยู่กับริต้า

แถมนายยังจูบเธออีกต่างหาก"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุอ่ะ

แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมภาพพวกนั้นถึงอยู่ในเน็ตได้"

"รู้ป่ะคำแก้ตัวของนายตอนนี้มันดูฟังไม่ขึ้นเลยวะ

ฉันรู้ว่าริต้าชอบนาย แต่ฉันไม่รู้ว่านายคิดยังไงกับยัยนั่น

ตอนนี้ฉันโคตรจะไม่ไว้ใจนายเลยอ่ะ ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อนาย คอยเอาใจนาย

คอยเข้าใจนาย แต่เหมือนนาย... ฮึก ไม่เคยเห็นหัวฉันเลย ถามจริงนะ

ตอนนี้สำหรับนายยังเห็นฉันเป็นคนรักอยู่บ้างป่าววะ"

"เพราะเธอพูดออกมาแบบนี้ไง

ฉันเลยบอกว่าเธอมันงี่เง่า" เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นอย่างตัดพ้อ

แม้ว่าน้ำตาของฉันจะไหลรินออกมามากแค่ไหนเขาก็ยังคงนั่งมองฉันด้วยแววตาที่เรียบนิ่ง

ฉันเดาไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"ฮึก...

ฉันพยายามคิดเข้าข้างตัวเองเสมอนะว่าที่นายไม่มีเวลาให้กับฉันเพราะนายเอาแต่ทำงาน

แต่ตอนนี้ฉันคิดเข้าข้างตัวเองไม่ไหวแล้ววะ ที่นายไม่มีเวลาให้กับฉัเนเพราะนายมีคนอื่นมากกว่า"

ฉันเอ่ยขึ้นพร้อมกับกัดปากตัวเองที่เผลอพูดอะไรบ้าๆออกไป

แม้ว่าฉันเองจะรู้ว่าสิ่งที่พูดออกไปมันจะยิ่งทำให้สถานการณ์ตอนนี้แย่ลง

แต่ฉัน... อดทนอดกลั้นทุกอย่างเอาไว้ไม่ไหวอีกแล้ว

"เธอคิดแบบนี้จริงๆใช่ป่ะดา?"

"ถ้าฉันไม่ได้คิดแบบนี้ฉันคงจะไม่พูดออกมาหรอก!"

ฉันบอกออกมาด้วยอารมณ์ที่สุดจะโกรธ

แถมฉันยังเผลอเอามือปัดจานอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะจนมันกระเด็นลงพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆอีกต่างหาก

หมดกันอาหารที่เชฟมิชเชอร์ลีนทำมายังไม่ได้ลองลิ้มรสสักคำเลย

แต่ตอนนี้ฉันก็ไม่มีอารมณ์มากพอจะลิ้มลองรสชาติอาหารแล้ว

"ดา! ทำไมเธอทำตัวก้าวร้าวแบบนี้วะ"

"มันเป็นเพราะนายไง

รู้ป่ะวันนี้วันครบรอบหกปีที่เราคบกัน แต่นายกลับมานัดฉันสาย

มิหนำซ้ำยังไปมีข่าวฉาวกับยัยริต้าอีก เหอะ!

แถมของขวัญวันครบรอบสักชิ้นยังไม่มีอ่ะ ฉันรู้ละว่าฉันมันไม่เคยจะสำคัญสำหรับนายเลย"

ฉันบอกออกมาอย่างเหลือดอดก่อนจะหยิบของขวัญชิ้นหนึ่งที่ฉันเตรียมเอาไว้ให้กับองศา

มันคือรูปถ่ายเเห่งความทรงจำตั้งแต่เราคบกันมา

แต่สุดท้ายของขวัญชิ้นนี้มันคงจะไร้ความหมาย

องศาไม่ใช่คนเดิมคนที่ฉันรู้จักและเคยรักอีกแล้ว เขามันก็เป็นแค่คนบ้างานและนอกใจแฟนตัวเอง!

"ฉันว่าจะให้ของขวัญชิ้นนี้กับนาย

แต่ให้ไปมันก็คงจะเปล่าประโยชน์

ฉันมันบ้าเองที่ตื่นเต้นกับวันครบรอบหกปีของเราทั้งๆที่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่มีอะไรพิเศษเลย"

ฉันบอกออกมาก่อนจะหัวเราะเบาๆให้กับความบ้าของตัวเองและจากนั้นฉันก็ตัดสินใจใช้มือคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงที่วางไว้แล้วเดินออกไปจากร้านอาหารสุดหรูหราทันที

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะเดินถึงรถของตัวเองจู่ๆองศาก็วิ่งไล่ตามฉันมาพร้อมกับดึงแขนของฉันเอาไว้

"ปล่อย!!!"

"จะไปไหน!!!"

"ถ้านายไม่ได้รักฉันแล้วก็ปล่อยฉันไปสิ

ที่นายเปลี่ยนไปขนาดนี้ก็เพราะนายไม่ได้รักฉันเหมือนเดิมแล้ว"

ฉันเอ่ยบอกทั้งน้ำตาตอนนี้ฉันอดทนอดกลั้นไม่ไหวอีกแล้วอยากจะพูดสิ่งที่ตัวเองอยากพูดออกมาให้มันจบๆแม่ง

"หงุดงี่เง่าได้แล้วรันดา!"

"คำก็งี่เง่าสองคำก็งี่เง่า

ถ้าเกลียดผู้หญิงงี่เง่าแบบนี้ก็เลิกๆไปเลยสิ!!!"

"เธอพูดว่าเลิกเหรอ"

"....." ฉันเงียบไม่ตอบ

เมื่อกี้ฉันเผลอพลั้งปากออกไปอย่างไม่คิด

ตลอดหกปีที่เราคบกันฉันไม่เคยพูดคำว่าเลิกกับเขาเลยสักครั้ง

แต่ครั้งนี้ที่เผลอพูดออกไปอาจจะเป็นเพราะว่าฉันอยากจะระเบิดกับเรื่องทุกอย่าง

"ที่เธอบอกเลิกฉันแบบนี้

มันเป็นเพราะเธอแม่งหมดรักฉันมากกว่า"

"ฉันไม่ได้...."

"ได้ เธออยากเลิกนักใช่ไหม

คบกับคนอย่างฉันมันไม่เคยมีความสุขเลยใช่ป่ะ ไม่ได้รักกันอีกแล้วก็เลิกแม่งเลย"

"คือฉัน..." ฉันอึกอักไม่รู้จะพูดอะไร

ฉันไม่ได้อยากจะเลิกกับเขา แต่มันก็พูดไม่ออก

"เออ ตั้งแต่วันนี้เราเลิกกัน เธอแม่งมันใครก็ได้

ตลอดหกปีที่ผ่านมา สำหรับเธอมันคงจะไม่มีความหมายเชี่ยไรเลย!!!"

องศาทิ้งประโยคที่ท้ายที่ทำให้ฉันเจ็บปวดรวดร้าวทั้งใจเอาไว้และจากนั้นเขาก็เดินลับตาไป

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าวันที่ฉันเลิกกับเขาจะเป็นวันที่พวกเราคบกัน

จบลงแล้วรักหกปีของฉัน....