EP 7 เกลียดโลกความจริงที่นายไม่มีตัวตน

EP 7

เกลียดโลกความจริงที่นายไม่มีตัวตน

..................................

ร้านค้าหน้าหอพะพาย

"น้องพายมีแฟนหรือยังลูก" ป้าเจ้าของร้านขายของเอ่ยถามพะพายตามประสาป้าข้างบ้านขาเม้าท์ และถึงแม้จะช่างจ้อไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ถึงกับนิสัยไม่ดี

"ยังค่ะ (^_^;) "

"สวยขนาดนี้ก็ยังไม่มีแฟนหรอเนี่ย"

"อย่าลืมรีบ ๆ หาล่ะ ผู้หญิงเราน่ะยิ่งแก่ตัวไปยิ่งหาแฟนยากนะรู้ไหม"

"เดี๋ยวนี้สาว ๆ ก็ไม่ค่อยอยากมีแฟนกัน ยิ่งช่วงนี้นะป้าเห็นข่าวออกว่ามีเกมอันหนึ่งที่พวกสาว ๆ วัยหนูชอบเล่นกันน่ะ เห็นว่ามันเป็นเกมจีบผู้ชายเล่นแก้เหงา"

"ในข่าวเห็นบอกติดกันงอมแงมเลย เพราะงี้ก็เลยไม่ยอมมีแฟนกัน"

"น้องพายรู้จักเกมนั้นไหมลูก"

"มะ ไม่รู้จักค่ะ (^_^;) " 

"ดีแล้วลูก"

"อย่าไปเล่นนะไอ้เกมแบบนั้นมันไร้สาระ เปลืองเงินเปล่า ๆ เป็นผู้ใหญ่แล้วแท้ ๆ ด้วย"

"สาว ๆ วัยหนูควรรีบมีแฟน แต่งงานแล้วก็มีลูกได้แล้ว"

"ปะ ป้าคะ เดี๋ยวพายขึ้นห้องก่อนนะคะ พอดีพายเอางานกลับมาทำที่บ้านด้วย (^_^;) " พะพายรีบจบบทสนทนา เพราะทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป

"จ้ะ ๆ ไปดี ๆ นะลูก"

ห้องพะพาย

ฟุบ

พะพายทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มด้วยท่าทางอ่อนแรง เธอรู้สึกว่าช่วงนี้ผู้คนช่างสนใจชีวิตของเธอเหลือเกิน พวกเขาเอาแต่พูดเรื่องมีแฟน พูดเรื่องเกม พูดถึงความเป็นจริงที่ถึงพะพายรู้ดีอยู่แล้ว แต่ทว่าเธอกลับอยากหนีความจริง และไม่อยากรู้เลยสักนิด ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เล่นเกมจีบหนุ่มกับเอลิออสไปจนตาย แต่ทว่าเธอก็คิดว่าความคิดแบบนี้มันไม่ปกติ

"เป็นผู้ใหญ่แล้วเล่นเกมไม่ได้หรอ"

"เป็นผู้ใหญ่แล้วจะหลงรักตัวละครในเกมไม่ได้เลยหรอ"

"พายรักเอลิไม่ได้งั้นหรอ" ช่วงนี้สุขภาพจิตพะพายย่ำแย่มาก จนต้องปรึกษาจิตแพทย์ โดยหมอแนะนำให้เธอปล่อยวาง ให้คิดและจินตนาการราวกับว่าตัวเองได้ดูหนังเรื่องหนึ่ง ให้จินตนาการว่าเธอชอบตัวละครนั้นมาก ๆ แต่ก็ต้องคิดว่ามันเป็นเพียงแค่หนังเรื่องหนึ่ง เป็นเพียงแค่ละคร หมอบอกว่าเรื่องแบบนี้ไม่ใช่อาการทางจิต แต่ทว่าเป็นเพียงอาการยึดติดแค่ประเดี๋ยวประด๋าว พอผ่านไปสักระยะ เธอก็จะสามารถทำใจและใช้ชีวิตต่อไปได้เอง แต่พะพายกลับไม่คิดแบบนั้น เพราะเธอไม่สามารถมองเอลิออสว่าเป็นแค่ตัวละครได้เลย เธอมองว่าเขาเป็นคนจริง ๆ มองว่าเขาเป็นแฟนหนุ่มของเธอ อาการหลงรักพวกตัวละครในหนังเธอก็เคยเป็น เธอจึงรู้ว่าความรู้สึกที่มีมันไม่เหมือนกัน ความขัดแย้งบังเกิดขึ้นในหัว ปรึกษาแพทย์ก็แล้ว พยายามเบี่ยงเบนความสนใจก็แล้ว แล้วยังมีวิธีไหนได้อีกที่เธอจะทำเพื่อเยียวยาหัวใจตัวเองได้อีกบ้าง

วันต่อมา

ที่ทำงาน

14.00 น.

"นี่เธอ!"

"จะเอาแต่เหม่อไปถึงไหน ทำไมไม่ตั้งใจทำงาน"

"ขอโทษค่ะ" พะพายเอ่ยขอโทษเสียงแผ่ว ตอนนี้เธอกำลังถูกรุ่นพี่สาวแผนกเดียวกันตวาดใส่เสียงดังลั่น ทั้ง ๆ ที่ตามจริงเธอยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแท้ ๆ แต่ที่พะพายไม่อยากเถียงกลับก็เพราะไม่อยากทะเลาะกับคนพาล ใคร ๆ ในแผนกต่างก็รู้กันว่ารุ่นพี่สาวสนใจไซลัสอยู่ เพราะงั้นพะพายเลยกลายเป็นเหมือนหนามชิ้นใหญ่

"ยัยป้านั่นเป็นบ้าอะไรอีก"

"เพราะผู้ชายไม่สนใจตัวเองก็เลยมาฟาดงวงฟาดงาใส่คนอื่นงั้นหรอ" น้ำนิ่งเอ่ยกระซิบกับพะพายที่นั่งหน้าจ๋อยอยู่

"ช่างเขาเถอะ" พะพายเอ่ยเสียงแผ่ว ตอนนี้เธอไม่พร้อมที่จะสู้รบกับใครทั้งนั้น เพราะหัวใจเธอมันอ่อนแอเหลือเกิน เธอรู้สึกหดหู่ ราวกับจะไม่สดใสอีกแล้ว

"พะพาย.....ถามจริง ๆ นะ ไม่ได้มีปัญหากับไซลัสจริง ๆ ใช่ปะ"

"ทำไมถึงทำตัวเหมือนคนอกหักเลยอ่ะ"

"ไม่ได้ทะเลาะกันจริง ๆ จ้ะ" พะพายส่ายหน้าไปมาเบา ๆ

'อกหักงั้นหรอ'

'ก็อกหักจริง ๆ นั่นแหละ แต่ถ้าเล่าให้น้ำนิ่งฟังเธออาจจะคิดว่าพะพายเป็นบ้าก็ได้

17.00 น.

"พายโอเคหรือเปล่าครับ"

"มีอะไรไม่สบายใจเล่าให้ผมฟังได้นะ" ไซลัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ.....แต่พายไม่เป็นอะไร" พะพายส่ายหน้าไปมายิ้ม ๆ 

"ถ้าพายมีอะไรไม่สบายใจเล่าให้ผมฟังได้นะ"

"ผมรับฟังพายได้ทุกเรื่องเลย (^_^) " 

อึ่ก!

ยิ่งไซลัสปลอบโยนเธอเท่าไหร่ ยิ่งเขาเอาอกเอาใจเทคแคร์ดูแลเธอเท่าไหร่ ภาพของเอลิออสก็ยิ่งซ้อนทับเข้ามามากเท่านั้น หัวใจของพะพายเอาแต่กรีดร้อง หัวของเธอเอาแต่คิดว่าอยากให้คนตรงหน้าเป็นเอลิออส ถึงแม้จะรู้ว่าการคิดแบบนี้มันไม่ดี แต่เธออยากให้เอลิออสเป็นคนจริง ๆ อยากให้เขามาอยู่ข้าง ๆ และคอยปลอบโยนเธอเหมือนที่ไซลัสทำ สำหรับพะพายไซลัสเป็นคนดีมาก ๆ เป็นผู้ชายที่เหมาะแก่การคบหาเป็นแฟนที่สุด แต่ทว่าส่วนลึกในใจมันบอกว่าอย่างไรก็ไม่ได้ ถึงแม้เขาจะหน้าตาละม้ายคล้ายกับเอลิออส แต่ทว่าเขาก็ไม่ใช่ ไม่มีใครสามารถแทนที่เอลิออสได้

หอพักพะพาย

ตึก ตึก ตึก.....

ในระหว่างทางเดินขึ้นห้องในหัวพะพายก็เอาแต่ขบคิดไม่หยุด ว่าจะเอายังไงกับชีวิตตัวเองดี

ตึก ตึก ตึก.....

เท้าเล็กหยุดชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนตามเธอมา เธอคอย ๆ เหลียวไปมองก็พบว่ามีผู้ชายท่าทางน่ากลัวคนหนึ่งกำลังเดินตามเธอมา เขาเดินเซไปมาราวกับคนเมา และเมื่อเห็นว่าพะพายรู้ตัวแล้ว เขาก็มีท่าทางแตกตื่นเล็กน้อย พอเห็นแบบนั้นพะพายก็รีบวิ่งทันที

ตึก ตึก ตึก!

พะพายวิ่งหนีชายขี้เมาด้วยหัวใจที่สั่นกลัว ความกลัวแล่นเข้ามาจับขั้วหัวใจ

"กรี๊ด! เอลิช่วยพายด้วย ฮึก ๆ ๆ" พะพายตะโกนลั่น ในยามที่เธอกลัวสุดขีดคนที่เธอนึกถึงคนแรกก็ยังคงเป็นพระเอกธงดำในเกมเสียนี่ นั่นทำให้เธอรู้สึกสมเพชตัวเองขึ้นมาจับใจ

ตึก ตึก ตึก!

ติ๊ด! ๆ ๆ ๆ แกร๊ก! ปัง!

พะพายรีบกดรหัสเข้าห้องเมื่อวิ่งมาถึงหน้าห้องตัวเอง ก่อนจะรีบปิดประตู ซึ่งเธอเข้าห้องได้ทันเฉียดฉิว ก่อนที่ชายขี้เมาจะถึงตัวของเธอพอดี

แกร๊ก! ๆ ๆ ๆ ๆ

ชายขี้เมาหน้าประตูพยายามที่จะเปิดประตูห้องของพะพาย แต่ทว่าเพราะก่อนหน้านี้พะพายกรีดร้องเสียงดังจึงทำให้มีคนออกมาดูชายคนนั้นจึงได้วิ่งหนีไปในที่สุด

"ฮึก ๆ ๆ ๆ ฮืออออ" พะพายนั่งกอดเข่าตัวเองแน่นเพราะความกลัว ตอนนี้แม้แต่แรงจะลุกเธอก็ไม่มี เธอได้แต่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยท่าทางน่าสงสาร

"เอลิ.....ฮึก ๆ .....เอลิออส......ฮืออออออ"

'ไม่ไหวแล้ว'

'พายทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกแบบนี้มันทรมานเหลือเกิน'

'พายเหมือนจะเป็นบ้าเข้าไปทุกที'

'เกลียด.....พายเกลียด'

'เกลียดโลกความจริงที่นายไม่มีตัวตน'

"ฮึก ๆ ๆ ๆ ฮืออออ" 

"แตะตัวกันก็ไม่ได้ จูบกันก็ไม่ได้ และที่สำคัญนายไม่เคยมีตัวตนจริง ๆ ตลอดมามีแค่พายที่บ้าบอ" 

"เกลียดที่สุด! พายเกลียดทั้งเอลิออส เกลียดทั้งเกม พายเกลียดการที่นายไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ และที่เกลียดที่สุดก็คือตัวของพายเอง"

..................................

เพิ่มลงคลัง+คอมเมนต์+ไลค์

= กำลังใจ(◕‿< ❀ )