บทที่ 6

การพบเจอกับสาวน้อยที่เป็นลูกบุญธรรมของภรรยา ทำให้อินทรเกิดความประทับใจกับความน่ารักของหล่อน

หอมหงส์เป็นคนมีเสน่ห์ น้ำเสียงของหล่อนไพเราะน่าฟัง หล่อนเจอกับเขาไม่กี่ชั่วโมง แต่ก็พูดคุยกับเขาอย่างสนิทสนมแล้วตอนนี้

หล่อนช่างซื่อ ใส...

ยิ่งด้วยการที่เขาเคยเสียน้องสาวในวัยใกล้เคียงกับหล่อนไป และมันยังคงฝังใจเขา ทำให้อินทรยิ่งนึกเอ็นดูและเกิดความหลงในความใสน่ารักนั้นโดยไม่ยาก

เขาต้อนรับหล่อนเป็นอย่างดี อินทรปรกติไม่ใช่คนช่างพูดมากนักกับคนที่เพิ่งรู้จัก แต่กับหล่อนไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดเยอะมากนักก็ไม่รู้ เขาได้เล่าให้หล่อนฟังว่าเขาทำอะไรบ้าง กิจการของเขาคือมีทั้งไร่ชา และสวนผลไม้เมืองหนาว รวมถึงเริ่มขยายทำนาข้าวไรซ์เบอรี่อีกด้วย อาณาจักรของอินทรยิ่งใหญ่พอสมควรเลยทีเดียว จนมีคนเรียกเขาว่าพ่อเลี้ยงอันดับต้นๆ ของเมืองเชียงใหม่ เพราะความมั่งคั่งนั่น

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ขอหนูไปเที่ยวไร่ชาของ...คุณได้ไหมคะ"

เธอมองเขาตาแป๋ว นัยน์ตางดงามนั้นทำให้อินทรใจอ่อนละลายยามมองสบด้วย เขากำลังรับประทานอาหารมื้อเย็นกับเธอ วันนี้ภรรยาของเขาไม่กลับ เพราะบอกว่าอยู่คุยธุระกับหุ้นส่วนของเธอ และจะพาทางนั้นเที่ยวด้วย อาจจะกลับวันมะรืน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร อินทรให้เกียรติและเชื่อใจภรรยาของเขา พอๆ กับที่เขาเองก็คงไว้ด้วยเกียรติไม่เคยวอกแวกนอกใจเธอ

"ได้สิครับ ว่าแต่หงส์ชอบขับรถไหม ผมมีรถเอทีวี อยากลองขับเล่นไหม?"

"ว้าว ชอบสิคะ" เธอยิ้มกว้าง

"พรุ่งนี้จะต้องเป็นวันที่สนุกแน่ๆ วันหนึ่งของหนูเลยล่ะค่ะ คุณใจดีกับหนูมาก หนูไม่ค่อยเจอคนใจดีแบบคุณมาก่อนเลย"

รอยยิ้มสดใสนั้นดูเปลี่ยนไปฉับพลัน นัยน์ตาของเธอหมองหม่น จนคนที่กำลังมองใจหาย

"หงส์...เอ่อ...เป็นครอบครัวเดียวกับผมแล้วนะตอนนี้ คิดเสียว่าผมเป็น..."

อินทรกำลังคิดว่าจะลำดับความสำคัญกับหล่อนยังไงดี ด้วยอายุของเขากับหล่อนมันก็ก้ำกึ่งกันอยู่ จะให้หล่อนเป็นลูกสาวเขา เขาเองก็ไม่เคยมีลูกเสียด้วยสิ

"หนูขอเรียกคุณว่าป๊าได้ไหมคะ"

เธอช้อนตามองเขา นัยน์ตานั้นดูคลอไปด้วยน้ำตา อินทรใจอ่อนยวบ เขาเอื้อมมือไปบีบมือหล่อน แล้วยิ้มอ่อนโยนให้

"ได้สิครับ ผมจะเป็นป๊าให้กับหนู"

"จริงๆ นะคะ"

เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตัวเอง และก่อนที่อินทรจะทันคิด ร่างเพรียวนั้นก็โถมกอดเขา เธอคุกเข่าแล้วกอดเขาซบกับอกของเขา ชายหนุ่มตัวแข็งเล็กน้อยกับการจู่โจมแบบนั้นของสาวน้อย แต่แล้วเขาก็กอดเธอตอบ...เธอทำให้เขารู้สึกสงสาร เอ็นดู และอยากปกป้องปะปนกัน

"จริงสิครับ ป๊าจะดูแลหนูเองต่อไปนี้ ป๊าไม่รู้ว่าหนูเจออะไรมาบ้าง...แต่ต่อนี้ไปเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว หนูจะมีแต่ความสุขครับ ป๊าสัญญา"

หอมหงส์ซบกับอกของเขา มือหนาลูบเรือนผมของเธอไปมาอย่างจะปลอบประโลมให้ความอบอุ่น เธอยิ้มนิดๆ กับอกนั่น นัยน์ตาของเธอฉายแววประหลาด ที่ถ้าอินทรเห็นเข้า...เขาอาจจะเปลี่ยนใจกับสิ่งที่รู้สึกกับสาวน้อยคนนี้ก็เป็นได้

..........

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปกับการมาอยู่ที่บ้านของอดีตแม่เลี้ยง...ที่ตอนนี้ได้รับอำนาจเป็นผู้ปกครองของหอมหงส์

เธอมองเงาสะท้อนในกระจกแล้วยิ้มให้ตัวเอง

เด็กสาววัยสะพรั่ง หน้าตาสวยน่ารัก มีเสน่ห์ที่มองตอบกลับมา ทำให้หอมหงส์ยิ่งมั่นอกมั่นใจว่าเธอจะทำให้ใครบางคน...หลงกับเสน่ห์ความใส ความสาวนี้ได้

เขาคือเป้าหมาย

เขาคือสิ่งที่เธอจะต้องพิชิต

หอมหงส์หมุนตัวอีกรอบ เธอเลือกจะใส่เชิ้ตตัวโคร่งลายสก็อตสีน้ำเงินสลับดำ กางเกงยีนขาสั้นอวดขาเรียวสวย ผิวของเธอดูขาวผ่องตัดกับชุดสีเข้มที่สวม เธอแทบไม่แต่งหน้านอกจากทาแป้งรองพื้นบางๆ กับลิปสติกสีชมพูเรื่อ ปัดมาสคาร่าอีกเล็กน้อย ธรรมชาติของวัยทำให้ไม่ต้องเติมแต่งอะไรมาก ก็สวยสดใสน่ามอง

หอมหงส์คว้าหมวกปีกกว้างมาสวม แล้วเดินก้าวออกไปจากห้อง ห้องของเธออยู่ตรงกันข้ามกับห้องของคุณป๊า...ใช่เขาคือคุณป๊าของเธอแล้วตอนนี้ ทุกคนในบ้าน และที่ทำงานรู้ว่าตอนนี้พ่อเลี้ยงอินทรมีลูกสาวหนึ่งคน ที่คอยติดหนึบกับเขา ลูกสาวคนสวย น่ารักเหลือเกิน และกำลังเป็นขวัญใจของคนในอาณาจักรของเขาภายในเวลาแค่อาทิตย์เดียว เพราะความช่างพูด ช่างฉอเลาะ สดใสของเธอ

และอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้พ่อเลี้ยงอินทรนึกเอ็นดูและให้การสนิทสนมเปิดใจกับหอมหงส์ นั่นก็เพราะความ 'สงสาร'

หอมหงส์ยิ้มนิดๆ ขณะที่เคาะประตูห้องของพ่อเลี้ยงอินทรและมารดาเลี้ยงคนสวย