บทที่ 1

เนื่องจากนางสาวหอมหงส์ วงศ์พัดชา บุตรสาวของ นายพันเงิน วงศ์พัดชา ยังอายุไม่บรรลุนิติภาวะ ที่ นายพันเงินได้ระบุในพินัยกรรมว่าจะได้รับมรดกทั้งหมดของนายพันเงิน ข้าพเจ้าทนายแต่งตั้งของนายพันเงิน ได้รับคำสั่งให้ติดต่อกับนางเฉิดโฉม นรดี ผู้เป็นอดีตภรรยา ให้รับนางสาวหอมหงส์ไว้ในอุปการะ

โดยมีค่าตอบแทนให้กับนางเฉิดโฉม เป็นจำนวนเงินเดือนละสามแสนบาท เพื่อดูแลนางสาวหอมหงส์จนกว่าจะถึงอายุ 20 ปี

ใจความของจดหมายที่ส่งมาคร่าวๆ ทำให้เฉิดโฉมเม้มปากเล็กน้อย ทางนั้นให้เบอร์โทรศัพท์มาด้วยเพื่อติดต่อกลับ จดหมายที่ส่งมาให้เหมือนเป็นหลักฐานให้เธอยอมรับข้อความและเซ็นรับถ้าเกิดว่ายินยอมทำตามที่อดีตสามีต้องการ

อดีตสามี...

เธอเลิกกับเขาไปเมื่อปลายปีที่แล้ว และเขาก็เสียชีวิตเมื่อกลางปีนี่เอง ไม่กี่เดือนที่เธอจากเขามาสินะ โธ่...สามีคนดีของเธอ แถมยังคิดถึงเธอ...ตอนหย่าจากกัน เธอก็ได้ทรัพย์สินมาจำนวนมาก เฉิดโฉมแบ่งส่วนหนึ่งไปลงทุนและอีกส่วนเก็บไว้ ส่วนที่กันไว้ลงทุนเธอจ่ายเงินไปมากขนาดนั้นเกือบหนึ่งในสาม เพื่อจะเป็นบันไดไปสู่ผู้ชายคนใหม่ของเธอ ที่ตอนนี้กลายมาเป็นสามี พ่อเลี้ยงอินทร เขาอายุอ่อนกว่าเธอสองปี เป็นสามีที่ดีและรักหลงเธอมาก

เขาแต่งงานกับเธอหลังจากที่เจอกับเธอเพียงสี่เดือน คลั่งรักเธอจนเฉิดโฉมรู้สึกราวกับเป็นเจ้าหญิงก็ไม่ปาน เธอเจอพ่อเลี้ยงอินทรและวางแผนมัดเขาอย่างว่องไว เธอซ้อนรักกับเขาด้วยซ้ำ เพราะการรู้จักกับอินทร ระยะเวลามันคือก่อนที่เธอจะเลิกกับพันเงิน...

มารยาหญิงง่ายๆ ข้อว่าโดนบังคับแต่งงาน เธอไม่ได้รักผัวแก่ ก็เขาห่างจากเธอเป็นรอบ สารพัดละครบีบน้ำตา ทำให้พ่อเลี้ยงอินทรนึกสงสารเธอมาก และแต่งงานกับเธอทันทีเมื่อเธอเป็นอิสระแล้ว

สามแสนบาทเพื่อดูแลเด็กนั่น

หอมหงส์ เด็กที่เป็นลูกติดของอดีตสามี...

หล่อนโตแล้วสินะ เฉิดโฉมจำได้คร่าวๆ ว่าเพียงไม่กี่ครั้ง ที่มีโอกาสได้พบเจอ เพราะหอมหงส์เรียนโรงเรียนประจำ พันเงินกลัวปัญหาเรื่องแม่เลี้ยงลูกเลี้ยง เลยให้หอมหงส์เข้าโรงเรียนประจำตัดปัญหาไป เด็กนั่นมักจะมองเธอด้วยสายตาบางอย่าง ที่ทำให้เฉิดโฉมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเห็บหมัดหรืออะไรสักสิ่งที่มาเกาะดูดเลือดดูดเนื้อพ่อของหล่อน หึ...ก็พ่อของหล่อนมันโง่ให้ฉันเกาะกินเอง โง่จนถึงตอนนี้ ดูสิตัวตายก็ยังยกหล่อนให้ฉันมาดูแล

สามแสน...จนกว่าหอมหงส์อายุยี่สิบ

รายได้ที่ดีมากเลยทีเดียว แถมเด็กนั่นไม่ได้ชอบหน้าเธอมาก ก็คงจะไม่อยากอยู่ที่บ้านนี้นานนักหรอก จะเป็นไรไปล่ะ เงินมาถึงที่แล้วแบบนี้ แถมท้ายว่าเธอจะได้รับอีกห้าล้านบาท ถ้าเกิดว่าดูแลหอมหงส์จนบรรลุนิติภาวะแล้ว ก็อีกแค่สองปีเองระยะเวลาที่เด็กนั่นจะอยู่กับเธอ บวกลบคูณหารแล้วก็เป็นรายได้ที่เรียกได้ว่าดีเลยทีเดียว

เฉิดโฉมยิ้มนิดๆ อย่างเจ้าเล่ห์ เธอมีศิลปะทำให้คนรัก บางทีเธออาจจะทำให้เด็กหอมหงส์รักเธอเหมือนแม่ของตัวเองขึ้นมา แต่ถ้าจะให้เธอเป็นแม่มันก็ดูจะแก่ไปเอาแค่พี่สาวดีกว่า เพราะเธอให้หอมหงส์เรียกเธอว่าพี่โฉม และเธอก็อาจจะได้อะไรจากเด็กนี่อีก เหมือนที่ตาแก่พ่อของเด็กนี่รักเธอหลงเธอ แม้กระทั่งเลิกจากมาแล้วก็ยังอาลัยรัก ไม่อย่างนั้นคงไม่ฝากลูกสาวมากับเธอแบบนี้

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วกดหมายเลขปลายสาย คุยโต้ตอบกับทนายความของอดีตสามี ตกลงเกี่ยวกับการรับหอมหงส์มาดูแล