5 กดให้สุดอย่างที่ใจปรารถนา

จนกระทั่งเจออะไรบางอย่างที่คับแน่นไม่สามารถผ่านไปได้เขาก็ชะงัก เธอเอาสองมือจับแขนเขา น้ำตาคลอ

“คุณรักษ์เข้าได้หรือเปล่าคะ ปลา ปลาคิดแล้วเชียวเข้ายากแน่ๆ ของคุณใหญ่มาก”

“ผมใหญ่หรือคุณยังไม่เคยคุณปลา บอกผมมาสิครับ”

เขาเอามือข้างหนึ่งลูบที่ใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดที่หน้าผาก เธอหลบตาเขาก่อนพยักหน้า ชายหนุ่มอึ้งไปก่อนจะกัดกรามเพราะกำลังอดทนไม่เข้าไปข้างใน

“ผมไม่หยุดนะครับ ผมกำลังจะบ้าแล้ว”

“ทำสิคะ ปลาต้องการ ต้องการค่ะ”

เสียงมั่นใจว่า อภิรักษ์ที่ไม่เคยนอนกับสาวบริสุทธิ์มองหน้าเธอ สลับมองเนินเนื้อที่แทบปริยามเขาสอดใส่เข้าไป เธอจะร้องไห้ เขาบดจูบปากเพื่อคลายความเจ็บ มือเคล้นคลึงทรวงอกไปด้วย เธอผ่อนคลาย เขาเริ่มขยับโยก กดเน้นๆ เธอเด้งสะโพกรับอย่างยินดี ใบหน้าเหยเกแต่รู้ว่ามีความสุขร่วม ชายหนุ่มกดลึก โจนจ้วงไม่หยุดหย่อน

แน่น คับ ขนาดนี้ ไม่แทงให้ยับก็โง่แล้ว…

และในคืนนั้นเขาก็ทำอย่างที่หมายมั่นในใจจริงๆ หญิงสาวในอ้อมอกก็เต็มใจมอบทุกอย่างให้เขา เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่ตราตรึงในใจยิ่งนัก

วันต่อมา สามหนุ่มนั่งดื่มกาแฟก่อนที่จะแยกย้ายและสองหนุ่มเมืองกรุงต้องส่งนายหัวกลับบ้าน แต่ดูเหมือนตอนนี้นายหัวไม่ค่อยสนใจเพื่อนเท่าไหร่ เหมือนใจจะลอยๆ ชอบกล ธนินอมยิ้มแซวขึ้นอย่างห้ามปากมอมๆ ไม่อยู่

“กินเด็กเข้าหน่อยตาลอยเชียวนะนายหัว หรือโดนเด็กหลอกกินวะถึงเหม่อขนาดนั้น”

“ปากหมาใครจะมาหลอกกินกูได้ กูแค่แปลกใจเช้ามาก็หนีหายไปเลย ตอนแรกคิดว่าต้องการเงิน”

“แต่คนนี้ไม่ได้ตกลงซื้อขายนี่น่า คิดมากน่า เด็กรักสนุกเหมือนพวกมึงๆ สองคนมีเยอะแยะ”

ประจบซ่อนความเรียบร้อยไม่ได้เพราะหมั่นไส้เพื่อนที่คืนนั้นทิ้งตนไว้ให้ดื่มกับผู้หญิงพูดมาก จนหาทางกลับบ้านแทบไม่เจอ

คำว่ารักสนุกของเพื่อนทำให้นายหนุ่มลุกขึ้นไปมองลูกน้องสองคนที่พามาด้วย เขาเพียงเบี่ยงเบนความสนใจสองเพื่อนเพราะไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่ากำลังคิดถึงหญิงสาวคนนั้นจริงๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยากอยู่กรุงเทพฯ หลายๆ วันและเลี้ยงดูเด็กคนนี้ เห้อ ท่าทางเขาจะบ้า

“นี่ๆ บ้านนั้นจะไปส่งลูกสาวเองหรือเปล่าวะนายหัว เอาเรื่องสำคัญก่อน มานั่งนี่ก่อน” ธนินรู้ว่าเพื่อนพูดอะไรกัน เขาไม่อยากสนใจ ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้จึงไปตบบ่านายหัว

“คิดให้ดีนะนายหัว เวลาจะช่วยให้คนที่แกรักดีขึ้นแน่ๆ แต่ถ้าทำร้ายคนอื่นที่ไม่เกี่ยวมันอาจจะ…”

“แกกลับไปเถอะ ไปนอนเสียบ้าง กลางคืนก็ไม่ได้พัก”

นายหัวตัดบท เพราะยังคงยึดมั่นความคิดเดิม นายแบงค์พยักหน้าให้ธนินกลับไป ธนินลาเพื่อน อภิรักษ์เดินไปหาประจบ

“ให้ไปเองสิ เรื่องอะไรฉันต้องส่งคนมารับ ไม่ใช่เจ้าสาวนะ คนนี้เป็นแค่จำเลยของฉันเท่านั้น”

“อย่าทำตัวเป็นพระเอกละครล่ะครับ”

ประจบพูดให้ขำแต่เพื่อนไม่ขำก็เอ่ยเรื่องอื่นทันที

“นี่ครับที่ดินที่เขาใหญ่ ผมหามาให้แล้ว เห็นว่าจะเก็บไว้ให้ลูกสาวคนที่สองเอาไว้สร้างเรือนหอเพราะบ้านฝ่ายชายอยู่ที่นั่น จัดการยังไงบอกมานะครับ”

“เรือนหอหรือก็ดี ที่นั่นจะมีเรือนหอแน่ๆ” ดวงตาวาววับมองโฉนดที่ดินสามไร่ แม้อยากขย้ำทิ้งแต่เขาก็พยายามเก็บกลั้นอาการนั้นไว้

ทำลายคนสนุกกว่ามาระบายใส่กระดาษใบเล็กๆ พวกนี้ ว่าแต่ตอนนี้อยากรู้นัก บ้านหลังนั้นจะเหลือคนรับใช้อีกหรือเปล่า คนของเขาจะทำงานรวดเร็วแค่ไหน

อยากรู้ความคืบหน้าเขาก็โทรเองไม่รอลูกน้องมารายงาน

“ว่าไงเป็นอย่างไรบ้าง”

“ตอนนี้เด็กที่บ้านนั้นไม่มีใครอยู่แล้วค่ะ มีกันสามคนแล้ว ไม่นานคงเหลือสองคนอย่างที่นายหัวต้องการค่ะ”

“ดีมากป้า หางานให้เขาทำนะ ถ้าลูกสาวคนใดคนหนึ่งกลับมาอย่าลืมรายงานผมด้วย”