ตอนที่ 1 บทนำ

“ชะเอมเสร็จหรือยังเดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก” เสียงหวานของคนพี่พูดขึ้นเมื่อตัวเองยกข้อมือมองดูนาฬิกาที่อยู่บนข้อมือของตัวเอง แล้วพบว่าขณะนี้เป็นเวลาที่ใกล้จะได้เวลาไปเรียนของผู้เป็นน้องสาวของเธอแล้ว

“เสร็จแล้วค่ะพี่แชมเปญ” ชะเอมเดินออกมาจากห้องนอนของเธอ เด็กสาวแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษากระโปรงพลีสยาวคลุมเข่า ใบหน้าของเธอช่างดูสดใสเสียเหลือเกินซึ่งทำให้คนพี่นึกย้อนไปถึงตอนที่ตัวเองเรียนอยู่ในช่วงมหาลัยเลย

แต่นึกไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะตอนนี้มันก็ผ่านมาเนิ่นนานจนเธอนั้นอายุ 25ปี เข้าไปแล้ว

พูดไปแล้วก็คิดถึงความแก่ของตัวเองที่อายุขนาดนี้แล้วก็ยังไม่มีแฟนสักคน...

“ออกมากินอาหารเช้าด้วยนะ พี่ทำไว้ให้เราแล้ว” เธอชี้มือไปยังโต๊ะอาหารในขณะที่ตัวเธอนั้นกำลังนั่งเล่นอยู่ที่ห้องนั่งเล่น สองเท้าเล็กเดินไปนั่งลงยังเก้าอี้ชะเอมหยิบช้อนขึ้นมาเตรียมพร้อมที่จะตักข้าวต้มทะเลที่อยู่ในชามใส่ปากแต่แล้วทันใดนั้นเธอก็เหมือนจะนึกอะไรได้ขึ้นมา

“พี่แชมเปญคะ พี่ยังจำพี่ไบรอันได้อยู่หรือเปล่า คนที่เป็นลูกของคุณป้าโจแอนกับคุณลุงเกริกน่ะค่ะ” คนน้องร่ายยาวพูดไปถึงชื่อพ่อและแม่ของผู้ชายคนนั้น แชมเปญที่ได้ยินแบบนั้นก็นิ่งและเริ่มครุ่นคิด หัวคิ้วสวยของเธอขมวดจนแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ

“ไบรอันเหรอ..” ชื่อนี้มันคุ้นหูของเธอมากหรือว่าจะเป็นผู้ชายคนนั้นคนที่เป็น ‘รักแรกของเธอ’

ไอ้ฝรั่งบ้านั่น...

“สรุปพี่แชมเปญจำพี่ไบรอันได้ใช่ไหมคะ” ชะเอมถามย้ำกับผู้เป็นพี่สาวอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนพี่เอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมตอบกลับใดๆ มือเล็กตักข้าวต้มทะเลเข้าปากเรื่อยๆสายตาก็มองไปยังผู้เป็นพี่สาว

“ไม่รู้สิจำไม่ค่อยได้แล้ว ว่าแต่มีอะไรเหรอ” แชมเปญทำทีเป็นว่าจำไม่ได้เพราะเธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับเขาเด็ดขาด หางตาสวยเหลือบมองไปยังน้องสาวทำทีเป็นพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนคนที่ไม่ได้คิดอะไร

“คือพี่เขาเรียนจบแล้วนะคะ และเขาก็มาหาชะเอมที่มหาลัยเมื่อวานนี้ค่ะ” อ๋อที่แท้ไอ้บ้านั่นก็ไปหาน้องสาวเธอที่มหาลัยนี่เองแล้วทำไมเขาถึงได้เจาะจงไปหาแต่ชะเอมแบบนั้นนะ งั้นลองแกล้งๆถามอีกหน่อยแล้วกัน

“ทำไมเขาถึงไปหาเราได้ล่ะแล้วเขารู้ได้ยังไงว่าชะเอมเรียนที่นั่น”

“พี่เขาบอกว่าแวะเข้าไปหาพ่อกับแม่ที่บ้านค่ะก็เลยรู้ว่าชะเอมอยู่กับพี่แชมเปญที่คอนโดและพี่เขาว่างเมื่อวานก็เลยลองแวะเข้าไปหาชะเอมที่มหาลัยค่ะ”

“อ๋อ อืม” เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจที่ได้ยินแบบนั้น แชมเปญเลิกให้ความสนใจในเรื่องที่น้องสาวเธอยังคงพูดไม่หยุด ร่างบางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเลื่อนดูความเคลื่อนไหวต่างๆในแอปพลิเคชันFacebook ทางด้านชะเอมก็ยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่ลดละ ก็นะเมื่อตอนเด็กๆเธอกับพี่ไบรอันเขาสนิทกันมาก สนิท..ชนิดที่เรียกว่าแทบจะเป็นพี่ชายของเธอเลยก็ว่าได้

แถมเธอน่ะยังเคยชวนพี่เขาให้มาเล่นรับบทเป็นตัวละครในภาควิชาภาษาอังกฤษด้วยนะ...

“พี่เขาจะเริ่มทำงานอาทิตย์หน้าค่ะ พี่อยากได้เบอร์กับไอดีไลน์ของพี่ไบรอันไหมคะ” แล้วทำไมยัยน้องสาวของเธอจะต้องมาไล่แจกเบอร์และไอดีไลน์ของเขากับเธอด้วยเนี่ย ไม่ได้อยากได้สักหน่อยเพราะคนแบบนั้นคงจะมีสาวๆในปกครองอยู่เยอะแยะจนเต็มไปหมดแล้วแหละมั้ง

“หึ~ ไม่ พี่จะเอาเบอร์ของหมอนั้นไปทำอะไร พี่ไม่เอาหรอก” แชมเปญรีบปฏิเสธเสียงแข็งยัยชะเอมอย่ามายัดเยียดเบอร์ของนายนั่นให้กับเธอหน่อยเลย

“กลับมาคราวนี้พี่เขาดูหล่อมากเลยนะคะ หนุ่มหล่อลูกครึ่งสเปคพี่แชมเปญเลย~” ให้ตายยัยชะเอมยังพูดไม่หยุดอีก ไม่รู้ว่าแอบชอบนายนั่นเข้าให้แล้วหรือว่ายังไง แต่เอ๊ะน้องสาวเธอรู้ได้ยังไงว่าสเปคเธอน่ะชอบหนุ่มหล่อลูกครึ่ง

ไม่ได้แล้วเธอต้องรีบปฏิเสธ...

“นี่! พี่ไม่ได้ชอบแบบนั้นสักหน่อย เราก็พูดไปเรื่อย แล้วคิดที่จะทำอะไรอยู่ หยุดเลยนะ!” แชมเปญลุกขึ้นยืนรีบสาวเท้าเดินไปหยุดยืนตรงหน้าผู้เป็นน้องสาว นิ้วมือเรียวยาวชี้ไปที่น้องคนเล็กของเธอ รู้นะว่ายัยเด็กนี่คิดอะไรอยู่

อยากจะจับคู่ให้ระหว่างเธอกับเขาสินะ หึ~ บอกไว้เลยว่าไม่มีทางที่จะเป็นไปได้...

“แหม~ พี่แชมเปญก็..ชะเอมเปล่าสักหน่อย” คนน้องยิ้มหน้าเจือนยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองอย่างเขินอาย นี่พี่สาวของเธอรู้ได้ยังไงเนี่ยว่าเธอคิดที่จะจับคู่ให้ แชมเปญรีบเปลี่ยนเรื่องชวนคุยเพราะไม่อยากที่จะคิดไปถึงผู้ชายคนนั้นอีก

“กินเสร็จหรือยัง เดี๋ยววันนี้พี่ไปส่งเราที่มหาลัย”

“เรียบร้อยค่ะแต่ขอชะเอมเข้าห้องน้ำแปบนึงนะคะ” มือเล็กวางช้อนลงในชามข้าวต้มแล้วลุกขึ้นยืนบอกพี่สาวก่อนที่จะเดินออกไป

“อืม ไปสิ”

“กลับมาแล้วสินะ..ไบรอัน” เธอเดินกลับมานั่งลงยังโซฟาตัวเดิม ริมฝีปากเล็กยกยิ้มขึ้น หวังว่าต่อไปในอนาคตเธอและเขาคงจะไม่ต้องพบเจอกันอีกนะเพราะไม่อย่างนั้นเธอก็คงหงุดหงิดใจน่าดูและทุกคนอยากรู้ไหมคะว่าทำไมเธอถึงได้ไม่ชอบขี้หน้าเขาแบบนั้น