ใคร่รัก 5 หักห้ามใจ

ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดเมื่อยทั้งตัว สงสัยเมื่อคืนคงจะหนักไปหน่อย ใช่ หลังจากที่ฉันเมาฉันก็เริ่มเพ้อ และหลังจากนั้นที่ลงก็คือเหล่าผู้ชายขายบริการ พวกเขาสามารถปรนเปรอความสุขทางกายให้ฉันผ่อนคลายได้ดีเชียวล่ะ

แต่เดี๋ยวนะ!

ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ในหัวเริ่มฉุกคิด เมื่อคืนณภัทรเห็นไหม เขาจะรู้หรือยังว่าฉันขี้เหงา ดื่มเมา มั่วเซ็กซ์ ฉันนี่แย่จริง ๆ พอเมาแล้วก็ลืมไปเลยว่าณภัทรกลับมาแล้วทำแบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว ตายแล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้

กดโทรหาป้าเรียม ป้าแม่บ้านที่ดูแลทุกอย่างในบ้านรวมถึงการจ่ายเงินให้กับผู้ขายบริการ

(ค่ะ นายหญิง)

"ป้าคะเมื่อคืนณภัทรเห็นผู้ชายพวกนั้นไหมคะ"

(เมื่อคืนคุณภัทรออกไปข้างนอกค่ะ เพิ่งกลับมาเมื่อตอนสาย ๆ บังเอิญเจอกับแขกของนายหญิงพอดี แต่ป้าไม่ได้บอกอะไร ป้าบอกแค่ว่าเป็นแขกของนายหญิง)

"โอเคค่ะป้าขอบคุณมากนะคะ"

เฮ้อ โล่งอก ว่าแต่ณภัทรเขาไปไหนของเขานะ ทำไมไม่กลับมานอนที่บ้าน ช่างเถอะเขาโตแล้ว จะบังคับอะไรมากจะไม่ดีเพราะที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตที่ต่างประเทศด้วยตัวเองมาตลอด ฉันไม่ควรตั้งกฎเกณฑ์อะไรกับเขา

คนเราต้องการอิสระกันทั้งนั้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ใครคะ" ตะโกนถามออกไปขณะที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่ในห้อง หลังจากที่ตื่นสักพักใหญ่ก็นั่งอึนอยู่เตียง อาการหลังดื่มแอลกอฮอล์ไม่สนุกนักหรอก เหนื่อย เพลีย ฉันก็เลยเติมมันเข้าไปอีก จะได้รู้สึกดี มันคือข้ออ้างของคนอยากเมาก็เท่านั้นเอง

"ผมเองครับ" ไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบอะไรออกไปอีก ณภัทรส่งเสียงและเปิดประตูเข้ามาทันที

แล้วฉันควรจะทำยังไงดีล่ะ ก็ตอนนี้ฉันดื่มอยู่ แล้วไหนจะชุดที่สวมใส่ยังอยู่ในชุดนอนวาบหวิวอยู่เลย

"ว่าไงภัทร" เมื่อจวนตัวจึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้เรื่องนี้มันดูเป็นเรื่องปกติไปซะ มาก็ดีมีเรื่องจะคุยด้วยพอดีเลย

ณภัทรเดินเข้ามาหา หยิบแก้วเหล้าในมือฉันออกไป "เลิกดื่มได้ไหมครับ"

"ถ้าไม่ให้ดื่มเหล้าแล้วจะให้ดูดดื่มอะไรดี" ยืนประชันหน้าทั้งที่ใส่ชุดนอนตัวบาง

"คุณพลอยเมาแล้วภัทรพาไปนอนดีกว่านะครับ เลิกดื่มได้แล้ว" เขาวางแก้วเหล้า ยื่นมือใหญ่จับมือฉัน มือณภัทรเคยเล็กกว่ามือฉันมาก ๆ ทว่าตอนนี้มือเขาสามารถกุมมือฉันจนมิด

ณภัทรของฉันโตแล้วจริง ๆ โตขึ้นมาเป็นหนุ่มรูปหล่อซะด้วย

"ไม่เอา" ฉันคว้าแก้วเหล้าพร้อมหันกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวโปรด

"คุณพลอย"

"เมื่อไหร่จะเรียกน้า ทำไมถึงไม่เรียกน้า หรือพลอยไม่ดีภัทรถึงไม่ยอมเรียก พลอยทำตัวไม่ดีใช่ไหม" เพราะความมึนเมาจากแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปทำให้ฉันกล้าถามเรื่องที่ค้างใจ

ถึงได้บอกไงว่าณภัทรมาได้จังหวะพอดี

ณภัทรเดินมานั่งลงที่พื้น เขาโน้มมากอดซบใบหน้าที่ตักฉัน "ไม่ครับ คุณพลอยดีทุกอย่าง คุณพลอยดีกับภัทรมาก ทั้งชีวิตภัทรไม่รู้จะตอบแทนคุณพลอยยังไงถึงจะหมด"

ยื่นมือลูบไล้ที่ใบหน้าของณภัทร โอย ทำไมหน้าเด็กหนุ่มมันนุ่มแบบนี้

ไม่นะ ไม่นะ นี่ลูกเพื่อน เห็นมาตั้งแต่เล็ก ๆ อย่าคิดเกินเลย

เมื่อแอลกอฮอล์เข้าปากอารมณ์ความใคร่ก็เริ่มทำงาน

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ก็น่ากินมาก ๆ ด้วย อยากกินจัง

ท่องไว้พลอย นี่ลูกเพื่อนอย่าคิดกิน คนนี้กินไม่ได้ สมองด้านดีกำลังย้ำเตือน

ลูกเพื่อนก็กินได้พลอย กินได้ไม่เป็นไรหรอก กินเอ็นเด็กอร่อยดีนะ สมองอีกด้านกำลังยุแยง

ทว่ากว่าจะรู้สึกตัว กลีบปากฉันก็ประทับที่แก้มเนียนนุ่มของณภัทรซะแล้ว

หืม แก้มณภัทรหอมมาก เย้ายวนฉันสุด ๆ ถ้าทำมากกว่านี้จะเป็นยังไงนะ

เรื่องต้องห้ามทำให้หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ ฉันกำลังรู้สึกเกินเลย กำลังอยากท้าทายสิ่งที่ไม่ควรแตะต้อง ถ้าหากว่านี่เรียกว่าความรัก มันสมควรไหมนะ

‘มุนินฉันกำลังตกหลุมรักลูกชายของแก’ เอ่ยในใจกับเพื่อนสนิทขณะที่ริมฝีปากยังไม่ละจากแก้มของหนุ่มวัย 23 ปี 23 ปีนี่กำลังดี กำลังเป็นงาน กำลังเคี้ยวอร่อย

ไม่สิพลอยไพลิน นี่หล่อนกำลังคิดอะไรอยู่

ต้องเป็นโรคเสพติดการมีเซ็กซ์เมื่อมีแอลกอฮอล์อยู่ในร่างกายแน่ ๆ ตอนนี้รู้สึกกำลังอยากจะกินลูกชายเพื่อน เป็นความต้องการที่ยากเกินจะห้ามใจ

ฐานะผู้ปกครองค้ำคอจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง ต่อให้อยากแค่ไหนก็ควรไปหาที่ลงกับคนอื่น

"ภัทรมีอะไรถึงเข้ามาหาน้า" หักห้ามใจ ท่องไว้หักห้ามใจ ต่อให้ต้องการแค่ไหนก็อดทนไว้

"เมื่อเช้ามีแขกมาหาคุณพลอยเหรอครับ" ณภัทรแหงนหน้าขึ้นมองขณะที่มือเขายังคงกอดเอวฉัน

"ใช่ค่ะ เขาอาจจะมาบ่อย ภัทรคงเข้าใจใช่ไหม" เสียงที่ส่งไปนั้นสั่นไหว เนื่องจากณภัทรขยับมือไล้ใกล้บั้นท้ายฉัน

เพราะอารมณ์ไม่ปกติทำให้ฉันคิดในทางไม่ดีไปเอง ณภัทรแค่เคยชินเท่านั้น เมื่อก่อนเวลาที่มุนินไม่ว่างก็เป็นฉันที่กล่อมณภัทรนอน ตอนนั้นเขาก็จะชอบจับลูบไล้แขนบ้าง ท้องบ้าง บางทีก็หน้าอกอวบอิ่ม ซึ่งตอนนั้นเด็กน้อยก็คือเด็กน้อยที่ชอบจับไปเรื่อยก่อนจะนอนก็เท่านั้น

ตอนนี้ก็คงจะเหมือนกัน คงจะเป็นความเคยชินมั้ง เขาไม่ได้อ่อยฉันหรอก ณภัทรไม่ใช่เด็กแบบนั้นพลอย

"ภัทรง่วงจังเลยครับ อยากให้คุณพลอยกล่อมจัง" นั่นไง บอกแล้วว่าเขาแค่ง่วง เขาก็แค่อยากอ้อนเท่านั้น ณภัทรไร้เดียงสา ฉันนี่แหละนิสัยไม่ดี คิดอะไรไม่เข้าท่า

"เตียงที่ห้องน้าได้ไหม นั่งแบบนี้จะหลับได้ไง" ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้คิดจริง ๆ

ณภัทรคงแค่ง่วง แต่ฉันน่าจะเป็นงองูที่ไม่ได้แปลว่าง่วง

"ที่ไหนก็ได้ครับ ภัทรได้ทุกที่" แวบหนึ่งของสายตาที่แหงนหน้ามองฉันคล้ายสายตาเจ้าเล่ห์

ไม่หรอก ฉันเมาก็เลยมองผิดไป ฉันคิดเรื่องลามกก็เลยคิดเข้าข้างตัวเอง

ณภัทรไม่ได้อ่อยฉัน เพราะถ้าเขาอ่อย ฉันจะไม่เกรงใจ คนที่เมาสติไม่ครบถ้วนสามารถทำเรื่องอะไรก็ได้ใช่ไหมล่ะ ทำไปแล้วก็ค่อยอ้างว่าเมาทีหลังก็ได้ ก็ควบคุมอารมณ์ไม่ได้นี่นา เรื่องความอยากที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วนี่จะโทษใครไม่ได้เลยนะ แต่เดี๋ยวต้องดูก่อนว่าเขาอ่อยหรือเปล่า เพราะจะให้ฉันเป็นฝ่ายอ่อยมันก็ยังไงอยู่นะ