ใคร่รัก 01 พลอยไพลิน

“อืม…เบาหน่อย อ๊าส์ อย่าทำแรงเดี๋ยวมีรอย” ฉันร้องปรามชายหนุ่มร่างกำยำที่กำลังกระแทกดุ้นใหญ่เข้าออกร่องรักฉันอย่างสม่ำเสมอ

ถูกใจจัง

“อ่าส์ อ๊ะ ซี๊ด…อ่าห์”

เสียงครางจากบทรักเร่าร้อน ทว่าไม่ใช่สัมผัสจากคนรักได้สิ้นสุดลงเมื่อฉันถึงจุดหมายปลายทาง

ร่างกายเปลือยเปล่าไร้เครื่องนุ่งห่มลุกขึ้นยืนกำลังเดินเข้าห้องน้ำ ก่อนจะไปก็หันมาบอกหนุ่มหล่อล่ำซะก่อน “แต่งตัวออกไปรับเงินแล้วก็กลับไปได้เลย”

“ไม่ต่อเหรอครับ ผมยังไหวนะครับ” เสียงของผู้ชายขายบริการเอ่ย

“ไม่ วันนี้ฉันต้องรอรับลูกชาย ไม่สะดวก” ฉันบอกผู้ชายที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ ซึ่งก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักกันลึกซึ้ง เราก็แค่ผู้ให้บริการกับผู้ใช้บริการ

หลังจากนั้นฉันพาตัวเองเข้าห้องน้ำ นอนแช่ในอ่างหลับตาพริ้ม ปลดปล่อยตัวเอง ทว่าในหัวหวนคิดถึงอดีตที่น่าเศร้าใจเมื่อครั้นฉันยังอายุเพียงแค่ 15 ปีเท่านั้น

เดิมทีครอบครัวฉันร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐี มีหน้าตาทางสังคม ผู้คนนับหน้าถือตา

‘ความสุขที่สุด’ เมื่อครั้งวัยเด็กคำนี้ฉันเคยได้สัมผัสมัน

แต่แล้วเมื่อฉันอายุ 15 ปีครอบครัวล้มละลาย เนื่องจากพ่อไว้ใจคนผิด พ่อลงทุนทำธุรกิจกับคนเลว พ่อจบชีวิตตัวเองด้วยการยิงตัวตาย ภาพจำวันนั้นยังไม่เลือนหาย พ่อนอนจมกองเลือดข้างตัวมีปืนที่ถืออยู่ในมือ เลือดไหลออกจากบาดแผลไม่หยุด

แม่ของฉันเป็นลมล้มพับ หลังจากงานศพพ่อไม่นาน แม่ซึมเศร้าตรอมใจและตัดสินใจจบชีวิตด้วยการผูกคอตาย คนที่ไปพบก็คือฉัน ภาพที่เห็นเป็นภาพที่น่าสยดสยองและเศร้าสุดหัวใจขาแม่ลอยเหนือพื้น มือแนบติดลำตัว ลิ้นจุกปาก ฉันยังจำและไม่เคยลืมทั้งที่คิดอยากลืม ไม่อยากจำภาพสุดท้ายของพ่อและแม่

ความเศร้า ความกลัว ทุกความรู้สึกแย่ ๆ สุมอยู่ในใจฉัน รอยยิ้มที่เคยสดใสหายไป ‘ทุกข์สุดใจ’คำนี้ฉันได้สัมผัสรสชาติของมัน

ป้าปัทมาป้าข้างบ้านเป็นเพื่อนสนิทของแม่รับฉันมาเลี้ยง เนื่องจากญาติไม่เหลียวแล ฉันเหมือนคนสิ้นหวังในชีวิตแรกรุ่น ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม ใจอยากจะตายตามพ่อแม่ไปจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ ไม่ต้องแบกรับสายตาเวทนา เวลาเดินผ่านก็มักถูกพูดถึงในเชิงน่าสงสาร ฉันรู้ว่าชีวิตฉันน่าสงสาร แต่ไม่ได้ต้องการให้คนมาสงสาร

ฉันรู้สึกไม่อยากอยู่บนโลกที่โหดร้ายใบนี้ ทว่าฉันก็อยู่เพื่อเพื่อนสนิทที่ร้องไห้เป็นเพื่อนฉัน คอยดูแลฉัน คอยเป็นห่วง คอยกังวลกลัวฉันจะทำอะไรบ้า ๆ จนเธอไม่เป็นอันกินอันนอน ‘มุนิน’ ลูกสาวของป้าปัทมา เธอเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน เธอขอร้องให้ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อเธอและเพื่อลูกของเธอ ‘อยู่เพื่อฉันสิพลอย อยู่เลี้ยงลูกช่วยฉัน เรามาดูภัทรเติบโตไปด้วยกันนะ’

มุนินอายุมากกว่าฉัน 1 ปี เธอตั้งท้องตอนอายุ 15 ปี ป้าปัทมาเสียใจ แต่ก็เข้าใจวัยรุ่นมักเกิดความผิดพลาดได้ เมื่อผิดพลาดก็แก้ไข ลูกชายของมุนินชื่อณภัทร หน้าตาน่ารักมาก เด็กน้อยตาแป๋วมองมาที่ฉันแล้วก็ยิ้มด้วยความไร้เดียงสา

อาจจะเพราะใจไม่กล้าพอทั้งยังอาวรณ์มุนินฉันถึงได้ใช้ชีวิตอยู่ต่อ

พี่เอกราชสามีของมุนินเป็นคนดี เขารักมุนินมาก ดูแลมุนินกับลูกเป็นอย่างดี พี่เอกราชอายุ 25 ปี เขากำพร้าไม่มีญาติ เขาผลักดันตัวเองให้เป็นคนขยันหนักเอาเบาสู้ จนมีเงินเก็บมากมาย สามารถเลี้ยงทุกคนได้สบาย

ด้วยความที่อายุห่างกันพอสมควรพี่เอกราชจึงมีความคิดความอ่านที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่าฉันกับมุนิน พี่เอกราชสอนให้ฉันกับมุนินรู้จักทำมาหากิน ช่วยเหลือแบ่งเบางานป้าปัทมา

ฉันใช้ชีวิตเรียบง่าย โยนชีวิตคุณหนูพลอยไพลินทิ้ง กลายเป็นพลอยเด็กผู้หญิงที่มีชีวิตแสนธรรมดา ฉันใช้ชีวิตไปเรื่อย ๆ ไปเรียนกลับมาก็มาเลี้ยงณภัทร

เราอยู่กันแบบครอบครัวเรื่อยมากระทั่งฉันอายุ 25 ปี ทนายประจำตระกูลมาหาฉันพร้อมยื่นพินัยกรรมให้ฉัน กลายเป็นว่าชีวิตของฉันพลิกผันอีกครั้ง ฉันมีมรดกมากมายที่พ่อแม่ใส่ชื่อฉันเมื่อนมนานมาแล้ว มรดกทุกอย่างจะเป็นของฉันเมื่อฉันอายุ 25 ปี

ฉันกลายเป็นมหาเศรษฐีอีกครั้ง แบ่งเงินบางส่วนให้ป้าปัทมากับมุนินเนื่องจากทั้งสองมีบุญคุณกับฉันมาก ตลอดสิบปีที่ผ่านมาถ้าไม่ได้ป้าปัทมากับมุนินป่านนี้ฉันคงไม่มีลมหายใจ จากนั้นฉันใช้เงินส่งให้ลูกชายของมุนินได้เรียนโรงเรียนที่ดี ฉันต้องการซื้อสังคมให้ณภัทร

ณภัทร เด็กน้อยที่มีใบหน้าหล่อเหลาเขาอายุ 10 ปี เป็นที่รักของทุกคนในบ้านรวมถึงฉันด้วย ณภัทรน่ารักมาก ความน่ารักของณภัทรทำให้ฉันยิ้มบ่อยขึ้น ชีวิตฉันเริ่มมีความสุขอีกครั้ง

แต่ทว่า! ฉันคงเป็นคนกรรมเยอะ หนึ่งปีต่อมาเกิดเหตุสลดใจอีกครั้ง รถของมุนินที่เอกราชเป็นคนขับ มีป้าปัทมาและมุนินนั่งไปซื้อของที่ห้างเกิดพลิกคว่ำ เอกราชและป้าปัทมาเสียชีวิตคาที่ มุนินเธอเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ก่อนจากไปเธอฝากณภัทรไว้กับฉันและบอกให้ฉันอย่าสิ้นหวังให้มีชีวิตอยู่ต่อเพื่อลูกชายของเธอ เธอบอกให้ฉันดูแลลูกชายเธอ อย่าทิ้งณภัทรไว้บนโลกใบนี้คนเดียว

การสูญเสียครั้งใหญ่เป็นเรื่องสะเทือนทั้งฉันและณภัทร เราเสียใจมาก สำหรับฉันมุนินคือคนที่ขอให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อเธอ แต่วันนี้เธอจากไปแล้วฉันจะอยู่เพื่อใคร ฉันอยากจะตายตามเธอไป แต่เมื่อเห็นเด็กชายวัย 11 ปีที่ตอนนี้ไม่เหลือใครให้พึ่งพานอกจากฉัน ฉันจึงบอกตัวเองว่าต้องมีชีวิตต่อเพื่อลูกของมุนิน ฉันต้องไม่ทำให้มุนินผิดหวัง ฉันต้องดูแลณภัทรให้ดี

หลังจากจัดการงานศพของทั้งสามชีวิตที่ฉันรักเสร็จสิ้น ฉันตัดสินใจพาณภัทรไปอยู่สวนผลไม้ที่จันทบุรี มีลูกน้องนับร้อยชีวิต ที่นั่นก็เป็นหนึ่งในมรดกของฉันเหมือนกัน

ฉันทิ้งชีวิตเมืองกรุงเพราะไม่อยากเห็นภาพความจำต่าง ๆ

ฉันส่งณภัทรเข้าโรงเรียนประจำที่ดีที่สุดหวังให้เขามีชีวิตที่ดี

แต่ชีวิตฉันมันเงียบเหงาและอ้างว้าง ฉันรู้สึกเหมือนตกอยู่ในความมืดมิดอีกครั้ง เหล้าเท่านั้นที่จะขับกล่อมให้ฉันนอนหลับ แต่บางครั้งมันก็ไม่หลับ ฉันรู้สึกว่าชีวิตฉันมืดมนมาก ฉันไม่อยากทุกข์ใจแบบนี้อีก แล้วฉันก็ความคิดที่อยากจะลองเรื่องเซ็กซ์ที่ใครต่อใครบอกว่ารสชาติดี ถ้าหากว่าเซ็กซ์บำบัดความทุกข์ได้ฉันยินดีควักเงินจ่ายไม่อั้น

เมื่อมองเห็นทางออกฉันก็ตัดสินใจซื้อผู้ชายบริการหน้าตาหล่อเหลาเกรดพรีเมียมและมืออาชีพที่สุดมา ฉันดื่มจนเมาทำให้จำครั้งแรกไม่ได้ แต่มีครั้งแรกย่อมมีครั้งต่อไปซึ่งเกิดขึ้นบ่อยมาก ฉันรู้สึกดีเวลาที่มีเซ็กซ์ ฉันกลายเป็นคนติดเซ็กซ์ หลังจากนั้นเมื่อฉันเศร้าฉันเหงาเรื่องทุกอย่างจะจบลงที่เหล้าและผู้ชายขายบริการ

ฉันไม่คิดจะรักใครเพราะไม่อยากให้หัวใจเจ็บปวด ไม่อยากให้ณภัทรคิดว่าเขาเป็นส่วนเกินของฉัน ฉันจึงเลือกซื้อผู้ชายขายบริการมาบำบัดความใคร่ปัดเป่าความเหงา คนที่ฉันรักมีเเค่ณภัทรเพียงคนเดียว...

ผ่านมาตอนนี้ณภัทรคงกลายเป็นหนุ่มหล่อไปแล้ว ฉันไม่ได้เจอณภัทรเลยตั้งแต่ณภัทรอายุ 16 ปี ณภัทรได้เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน ณภัทรไปเรียนที่อังกฤษ จากนั้นเขาก็อยู่ศึกษาต่อที่นั่น เราทั้งคู่ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งแต่วันนั้น มีแค่โทรคุยกันแค่นั้น เขาไม่ยอมวีดีโอคอล เขาบอกว่ากลัวจะคิดถึงฉันจนทนอยู่ต่อไม่ไหว

แต่วันนี้เขากำลังจะกลับมาแล้ว ฉันที่ตอนนี้อายุ 38 ปี ใกล้เข้าเลข 4 เต็มที อายุใกล้เลข 4 แต่ฉันยังสาวเหมือนตอนอายุ 24 นะจ๊ะ มีเงินซะอย่างจะทำให้สวยแค่ไหนก็ได้

ว่าไปแล้วหลังจากนี้ฉันคงซื้อบริการผู้ชายมาใช้ที่บ้านไม่ได้แล้ว เพราะณภัทรหลานชายสุดที่รักของฉันเขากำลังจะกลับมา ฉันไม่อยากให้เขามองฉันไม่ดี