#####บทที่ 8

(EarngEoey talk)

"แหมม พอคุยกับผู้นี่เสียงหวานคะขาเชียวนะ แถมยังฉีกปากยิ้มเล็กยิ้มใหญ่หน้าบานเป็นจานดาวเทียมแล้วค่ะคุณเอิงเอย" เพียงฟ้าพูดกระแนะกระแหนฉันด้วยน้ำเสียงดัดจริตตามประสาเพื่อนสาวที่สนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น

"ให้กูบ้างเถอะอีเพียงฟ้า แบบนี้แหละเขาถึงว่ากันว่าคนมีความรักมักมองโลกทั้งใบเป็นสีชมพู" ฉันยิ้มตาหยีแล้วจับโทรศัพท์มือถือมาประคองไว้เสมอยอดอก ก่อนที่จะพลิกคว่ำพลิกหงายกลิ้งไปมาอยู่บนฟูกที่นอนสีขาวสะอาด

"แหม~ อิจฉาจริงจริงเลยแม่คนมีความรัก กูไปคุยกับน้องภูมิเด็ก ม.5 ดีกว่า ป่านนี้คงจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ หายใจเข้าก็เพียงฟ้า หายใจออกก็เพียงฟ้า" พูดจบเพียงฟ้าก็กระโจนลงจากเตียงแล้ววิ่งไปคุยโทรศัพท์มือถือด้านนอกริมระเบียง

แกร๊ก! ประตูห้องพักถูกเปิดออก แล้วปรากฏเรือนร่างของสองผัวเมียที่สามวันดีสี่วันทะเลาะ อย่างไอเดียร์และมังกร

"เมื่อกี้กูเห็นนะว่ามึงยืนคุยกับไอ้คิมหันต์อยู่ที่ชายหาด หวังว่ามึงคงจะไม่ให้กูแดกอาหารหมานะเอิงเอย" ไอเดียร์เดินเข้ามาหาฉันแล้วพูดเข้าประเด็นอย่างโจ่งแจ้งทันที โดยไม่ได้ปล่อยช่วงจังหวะให้ฉันตั้งตัวเสียก่อน

"มึงนี่ไม่ค่อยสอดเลยนะ" ฉันตอบพร้อมกับเค้นเสียงหัวเราะเเห้งเเห้งออกไป

"คุยกันไปพลางพลางนะ เดี๋ยวกูไปเก็บเสื้อผ้าก่อน" ไอ้มังกรมันหันมายักคิ้วหลิ่วตาใส่ฉัน ก่อนที่จะเดินเข้าไปหยิบเสื้อผ้าของไอเดียร์แล้วหิ้วออกไปด้านนอก

"ไอ้มังกรมันคุยกับกูเมื่อคืนว่าไอ้คิมหันต์มันต้องการจะเอามึงคืน และครั้งนี้ดูเหมือนมันจะจริงจังมากเลยนะมึง ถ้าเกิดระหว่างมึงกับพี่แทนมีช่องว่างเพียงแค่นิดเดียวกูรับรองได้เลยว่าไอ้คิมก็พร้อมจะแทรกเข้าไปอย่างแน่นอน" ไอเดียร์บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง หล่อนคงจะไม่อยากเห็นฉันมานั่งร้องไห้เสียน้ำตาเพราะผู้ชายคนนี้อีกกระมัง..

"....." ฉันเงียบ

"เอิงเอย.." ไอเดียร์กดเสียงต่ำ

"มันเป็นคนแรกในหลายหลายเรื่องของกูก็จริง แต่คนแรกมันจะไปสำคัญเท่ากับคนสุดท้ายได้ยังไงล่ะ? นี่ความรัก นี่คือการใช้ชีวิตคู่นะเว้ยไม่ใช่แข่งชิงแชมป์ ที่จะต้องรู้สึกดีหากเราได้เป็นคนแรกและต้องเศร้าเสียใจเมื่อเป็นคนสุดท้าย" ฉันไหวไหล่ตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก

"ขอบคุณมากที่มึงคิดได้ งั้นกูไปหาผัวก่อนก็แล้วกัน เจอกันบ่ายสองโมงที่ริมชายหาดจ้าเพื่อนเลิฟกีทองคำ" พูดจบไอเดียร์ก็เดินออกไปแล้วหันหลังกลับมาโบกมือบ๊ายบ่ายครู่หนึ่ง

(KIMHANT TALK)

บ่าย2 โมง

ณ ริมชายหาด เกาะไข่มุก จังหวัดชลบุรี ตอนนี้เราอยู่กันที่ “บริเวณชายหาดฟากหนึ่ง"  ที่อยู่ทางตอนเหนือของเกาะไข่มุกซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นหาดที่มีหาดทรายขาวและน้ำทะเลใสที่สุด

ตอนนี้อาจารย์สายสมรเรียกรวมที่ริมชายหาดซึ่งนั่งแยกผู้หญิงและผู้ชาย จำนวนสมาชิกทั้งหมดมี 48คน เป็นนักศึกษาผู้หญิง 24และผู้ชาย 24 คน

"เอาล่ะค่ะ กิจกรรมของเราทั้ง 3 วันนี้นะคะอาจารย์ต้องการจะให้นิสิตแบ่งกลุ่มกันเพื่อกิจกรรมของเราทั้งหมด 12 กลุ่ม กลุ่มละ 4 คน อาจารย์ได้ทำฉลากทั้งหมด 48 ใบเพื่อให้ทุกคนได้จับ ใครที่จะได้อยู่กลุ่มเดียวกับใครจะต้องอยู่กลุ่มเดิมทั้ง 3 วันเลยนะคะไม่มีการเปลี่ยนกลุ่มเด็ดขาด!" เสียงของอาจารย์สมรย้ำแล้วย้ำเล่า

หลังจากนั้นนักศึกษาก็ทยอยเดินไปเป็นแถวแล้วจับสลากในกล่องสี่เหลี่ยมที่วางอยู่บนฝ่ามือของอาจารย์สายสมร

"ใครที่จับฉลากเสร็จแล้วให้นั่งเรียงเป็นกลุ่มนะคะเรียงจากหนึ่งอยู่ฝั่งซ้าย แล้วร่นถัดไปเรื่อยเรื่อยค่ะจึงถึง 12" อาจารย์สายสมรพูดขึ้นอีกครั้ง

"พวกมึงได้เลขอะไรกัน" เมื่อผมจับฉลากเสร็จแล้วก็รีบตรงปรี่ไปหากลุ่มของเพื่อนสนิทที่เป็นเพศชายซึ่งยืนรวมหัวกันอยู่

"8" ไอ้มังกรตอบ

"5" ไอ้คีย์ตอบ

"7" ไอ้ซันตอบ

"เหี้ยเอ้ย!! กูได้เลข4" สรุปแล้วสมาชิกในกลุ่มของผมทั้ง 4 คนแยกย้ายกันไปอยู่คนละทิศคนละทางหมดเลย ไม่มีใครได้อยู่กลุ่มเดียวกันสักคน

"กูได้เลข 8 ว่ะ" เสียงของกลุ่มเพื่อนผู้หญิงที่ยืนถัดไปประมาณ 4-5 ก้าวดังขึ้น และนั่นคือเสียงของเมียไอ้มังกรอย่าง ไอเดียร์

"กูก็ได้7" คราวนี้เป็นเสียงของอดีตคนรักเก่าของผมเองนั่นก็คือ "เอิงเอย"

"กูได้ 1 อีเหี้ยย!! สรุปก็คือแยกย้ายกันหมดทุกตัวเลย" เพียงฟ้าพูดพร้อมกับทำหน้าเบื่อโลกเพราะสมาชิกเพื่อนสนิทในกลุ่มของหล่อนก็แยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทางเช่นเดียวกัน

"ไอ้ซัน มานี่หน่อย" ผมกวักมือพร้อมกับเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทอย่างไอ้ซันปลีกตัวเดินออกไปพูดคุยเจรจา

"มีไรวะ" ไอ้ซันเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

"สลับกับกู" ผมพูดพร้อมกับทอดมองฉลากเบอร์ 7 ในฝ่ามือของมันอย่างมีความหวัง

"สลับเหี้ยไรของมึง"

"สลับกับกู เอิงได้เลข7 มึงก็7 เอามาสลับกับกู" ผมพูดย้ำมันอีกรอบ

"เชี้ย! จารย์ไม่ให้สลับ" ไอ้ซันทำท่าจะงุบงิบแล้วรีบเก็บฉลากเข้าในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต

"2 แสนเข้าบัญชี" ผมพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเข้าแอพพลิเคชันของธนาคาร แล้วโอนเงินจำนวน 200,000 บาทเข้าไปในบัญชีของมัน

"200,000 ซื้อเหล้าสักขวดจะได้หรือเปล่าก็ไม่รู้เลย" ไอ้ซันพูดพร้อมกับผิวปากอย่างอารมณ์ดี

อย่างที่รู้รู้กันคนอย่างไอ้ซันถึงแม้มันจะร่ำรวยสักเท่าไหร่ แต่มันก็ยังเป็นคนหน้าเงินเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน! เพราะแบบนี้ไงมันถึงหาเมียเป็นตัวเป็นตนเยี่ยงเพื่อนคนอื่นอื่นเขาไม่ได้สักที

"กูให้อีก 200,000 ขาดตัว ถ้าไม่เอาก็แล้วแต่มึงนะ เพราะกูจะดึงเงิน 200,000 ที่โอนเข้าไปในบัญชีมึงก่อนหน้านี้กลับด้วย" ผมยืนกรานยื่นคำขาด หากผม

"จัดไปครับเพื่อน" พูดจบไอ้มังกรก็หยิบบัตรฉลากตัวเลขส่งแลกกับฉลากของผม

"เxี้ยจริงจริงเลยนะมึงเนี่ย" ผมไม่พูดเปล่ากดเข้าแอปพลิเคชันธนาคารอีกครั้งหนึ่งแล้วโอนเงินอีกจำนวน 200,000 บาทเข้าไปในบัญชีของไอ้ซัน

"ถ้ามึงว่ากูเxี้ยเนี่ย มึงก็คง super เxี้ยแหละ" ไอ้ซันยักคิ้วหลิ่วตาส่งกลับมา หลังจากนั้นเราทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปนั่งประจำแถวตามหมายเลขต่างต่างที่ได้รับ

"คงเป็นพรหมลิขิตแล้วจริงจริงและเอิงเอย" ผมพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้าหาแผ่นหลังเรียวบางของเอิงเอยที่นั่งอยู่ด้านหน้า

"....." เธอไม่ตอบอะไรกลับมาเพียงแต่สลับขึ้นไปนั่งด้านบนสุดแทน

"เอาล่ะค่ะ ในเมื่อทุกคนเข้ากลุ่มกันเรียบร้อยแล้ว ก็เขียนรายชื่อส่งมาให้ครู ห้ามเปลี่ยน ห้ามสลับ หากครูจับได้คะแนนของพวกเธอจะโดนหัก 30 คะแนน" อาจารย์สายสมรพูดย้ำกฏข้อแรกสำหรับการอยู่ร่วมกันของการเข้าค่ายชมรมในครั้งนี้

"ครับ/ค่ะ" นักศึกษาทั้งชายและหญิงขานรับกฎกติกาของอาจารย์สายสมรที่ตั้งขึ้นมา

"สำหรับกิจกรรมแรกของวันนี้นะคะ ให้นักศึกษาทั้งชายและหญิงแต่ละกลุ่มนะคะ แงะหอยนางรมสดตามธรรมชาติที่อยู่บนโขดหินฝั่งนู้นให้ได้กลุ่มละ1 กระป๋องใหญ่ แล้วเราจะนำไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านในละแวกแถวนี้ อาจารย์จะให้เวลาแค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้นนะคะ และต้องกลับมารวมตัวกันตอนบ่าย 4 โมงตรง" อาจารย์สายสมรพูดถึงกิจกรรมแรกที่ทางชมรมสร้างสรรค์ขึ้นมา

"แล้วเราจะไปแงะหอยที่โขดหินกันยังไงครับอาจารย์" นักศึกษาผู้ชายคนหนึ่งยกมือขึ้นชี้ฟ้าแล้วเอ่ยถามออกไปแทนนักศึกษาคนอื่นอื่น

"อาจารย์ได้เตรียมเรือที่ใช้ไม้พายไว้ให้แล้วทั้ง 12 ลำ ไปตกลงกันเอาเองนะคะว่าใครจะเป็นคนพายตอนไหน แล้วอย่าลืมใส่เสื้อชูชีพล่ะเพื่อเซฟความปลอดภัยของตัวเองด้วย" อาจารย์สายสมรตอบกลับมา

"ครับ/ค่ะ" นักศึกษาทุกคนรับรู้

"30 คะแนนค่ะสำหรับกิจกรรมนี้ เริ่มกิจกรรมได้ค่ะ!! fighting นะคะลูกลูก เอาหอยนางรมกลับมาให้แม่ให้ได้นะจ๊ะ " พูดจบอาจารย์สายสมรก็หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี

แล้วแต่ละกลุ่มก็แยกย้ายกันไปประจำเรือพายซึ่งได้ติดตัวเลข 1-12 ไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าไม้พายมีเพียงแค่อันเดียว นั่นแสดงว่าทุกคนในกลุ่มก็คงจะต้องสลับกัน..

"ใครจะเป็นคนพายหรอ?" ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่กลุ่มเดียวกับผมเอ่ยถามขึ้น

"กลุ่มเราก็มีแค่ผู้ชายคนเดียว ถ้าเป็นสุภาพบุรุษมากพอ ก็ควรรู้จักเสียสละน่าจะอาสาออกตัวเองนะ" เอิงเอยพูดเปรยเปรยแต่ไม่ได้เจาะจงระบุชื่อผู้ใด เพียงแต่มันก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผม เพราะสมาชิกในกลุ่มทั้ง 6 คนก็มีผมที่เป็นผู้ชายคนเดียว

"นั่นน่ะสิ?" ผู้หญิงอีกคนหนึ่งจ้องมาทางผม

"เดี๋ยวกูพายเอง" ผมตอบกลับไปอย่างจำยอมเพราะหมดหนทางที่จะเกี่ยง  ก่อนที่จะเดินขึ้นบนเรือเป็นคนแรกแล้วหลังจากนั้นนักศึกษาสาวทั้งสามคนก็เดินขึ้นมานั่งด้วยเช่นกัน