บทที่ 1

“มะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย ไม่มีทางรักษาแล้ว รีบบอกกับทางครอบครัวเถอะ”

คำพูดของหมอ บ่งบอกได้ชัดว่าฉันกำลังจะตาย

แต่ฉันก็ไม่รู้สึกเสียใจ เพราะพี่ชายจะต้องดีใจแน่นอน

นับตั้งแต่วันเกิดอายุแปดขวบที่พ่อแม่จากไปจากโลกใบนี้

พี่ชายก็เกลียดฉันเข้ากระดูก เขาไม่รักและไม่เอ็นดูฉันอีกต่อไป

เอาความรักและความอ่อนโยนทั้งหมดไปมอบให้กับน้องสาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง

ฉันเลยกลายเป็นเด็กกำพร้าอย่างสมบูรณ์แบบ

พี่ชายชอบกล่าวโทษฉันบ่อยๆว่า “ทำไมคนที่ตายไปถึงไม่ใช่เธอ?”

ฉันยิ้มปลงใจ พี่ชาย ตอนนี้ในที่สุดฉันก็กำลังจะตายแล้วนะ