องค์ชายเจียวจ้าน

องค์ชายเจียวจ้านบุตรชายคนเดียวผู้สืบทอดการครองบัลลังก์จากฮ้องเต้ ปกติแล้วองค์ชายนั้นชอบออกจากวังเป็นประจำเช่นนี้ทุกวันเพื่อเข้าไปในแต่ละหมู่อยากรู้เรื่องการเป็นอยู่ในแต่ละเดือนมีปัญหาขาดอะไรตรงไหนองค์จะได้ปรับปรุงให้ดีขึ้น วันนี้ก็เช่นกันท่านทรงเลือกมาดูที่แค้วเซี่ย แค่ได้ยินเสียงขบวนม้าทางเข้าแคว้นเซี่ยชาวบ้านส่วนใหญ่จะออกไปรอต้อนรับชายที่มีดวงตากลมโตสันกรามเห็นชัดเจนลำตัวสูงโปร่งหน้าตาดุ ๆ แต่ความจริงไม่ดุแค่เป็นคนไม่ค่อยพูดเยอะ นิสัยอกจะเย็นชาแต่ก็รับฟังทุกปัญหา

ชาวบ้าน “ องค์ชายทรงเดินทางอยากจะนั่งพักก่อนหรือไม่เพคะ “

เจียวจ้าน “ ไม่ต้อง “สิ้นสุดบทสนทนาเจียวจ้านนั้นได้ขึ้นหลังม้าเพื่อสำรวจทุก ๆ บ้านเรือนและมีทหารคอยติดตามตลอดเวลา

ทหาร “ องค์ชายขอรับ ที่นี่มีร้านขายของเก่าพวกของชิ้นโบราณทั้งหลายตรงไปอีกเลยสิบหลังคาเรือนก็จะเจอขอรับ”

เจียวจ้าน “ เจ้าเคยมาชื้อของที่นี่รึ “

ทหาร “ ใช่ขอรับ ข้าชื้อมาแล้วนำไปขายต่อให้ราคาสูงนัก “

เจียวจ้าน “ หยุด “เจียวจ้านเกลือบชนเด็กแฝดทั้งห้าคนดีนะที่หันกลับไปมองได้ทันการณ์

เจียวจ้าน “ พวกเจ้าเป็นแฝดกันทั้งหมดเลยรึ “เจียวจ้านลงจากบนหลังม้าเพื่อถามไถให้ชัดเจน

ตงหยาง “ ใช่ขอรับ “

เจียวจ้าน “ แล้วเหตุใดถึงได้มาวิ่งซนอยู่แถวนี้ “

ป๋อหลิน “ พวกข้ามาเล่นที่นี่เป็นประจำ ชาวบ้านทุกคนก็รู้จักไม่มีผู้ใดวอะไร ว่าแต่ท่านเถอะเป้นใครมาจากไหน หรือว่าท่านเป็นชายที่ถูกจ้างมาให้ก่อกวนในร้านขายวัตถุโบราณ “

เจียวจ้าน “ ข้าไม่ใช่โจรวางใจได้ “

ป๋อเหวิน “ ดีแล้ว..แล้วท่านชอบวัตถุของเก่าโบราณหรือไม่ “

เจียวจ้าน “ ก็ชอบ “

ซูฮวา “ งันท่านตามพวกข้ามาเถิดแค่มาดูเฉย ๆ หากท่านไม่อยากได้ก็ไม่เป็นไร “

ซูเซียวจูงมือเจียวจ้านเดินนำหน้าอย่างช้า ๆ ก้าวสั้น ๆ ตามประสาเด็กที่ยังไม่โตมากจึงทำให้ดินช้าเล็กน้อย เมื่อซูเซียวได้พามาถึงหน้าร้านแล้ว เด็กทั้งสี่คนก็เรียกแม่ออกมา

ตงหยาง “ ท่านแม่ วันนี้ข้าพาชายผู้หนึ่งมาดูของเก่าวัตถุโบราณ “ซูซ่านได้ยินเสียงเหล่าลูก ๆ เรียกขาน นางจึงรีบออกมา เจียวจ้านตลึงในความงามของนางแต่มองด้วยสายตาที่เย็นชา ซูซ่านก็รู้สึกเช่นกันเหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน

เจียวจ้าน “ แม่หญิง นี่ลูกท่านรึ “

ซูซ่าน “ ใช่ นี่ลูกข้าเอง “

เจียวจ้าน “ เจ้ามีลูกตั้งแต่อายุเท่าไรกัน “

ซูซ่าน “ อายุสิบเจ็ดปี ท่านคงคิดว่าเหตุใดข้าถึงได้มีลูกเร็วใช่หรือไม่ “

เจียวจ้าน “ ใช่ แล้วพ่อของเด็กละไปไหน “

ซูซ่าน “ ข้าไม่รู้ว่าพ่อของเด็กเป็นใคร “

เจียวจ้าน “ เหตุใดถึงไม่รู้ “

ซูซ่าน “ ข้าถูกข่มขืน “เจียวจ้านได้ฟังคำตอบสั้น ๆของซูซ่านก็ไม่ถามต่อไปอีกเลย

เจียวจ้าน “ ‘งั้นเจ้าหยิบของชิ้นไหนมาก็ได้สักหนึ่งชิ้นข้าจะช่วยชื้อ “

ซูซ่าน “ แต่ข้าเกรงใจ เหมือนข้าไปบังคับท่าน “

เจียวจ้าน “ ไม่หรอกข้าเต็มใจ “

ซูซ่าน “ ‘งั้นเอาเป็นมีดกรีชเล่มไปก็แล้วกัน ถึงมันจะเก่าแต่สภาพยังดูใหม่และความคมของมีดไม่แพ้ดาบคู่กายของเหล่าทหาร “

เจียวจ้าน “ เจ้านี่ค้าขายการเจรจาเก่งกาจยิ่งนัก “

ซูซ่าน “ ท่านชมเกินไปแล้ว “ ในขณะนั้นเด็ก ๆ ทุกคนได้แต่ยืนฟังอย่างเงียบดูเหมือนทุกคนในที่แห่งนี้กลายเป้นอากาศ

ตงหยาง “ เจ้าว่าชายผู้นี่ชอบท่านแม่หรือไม่ “

ป๋อหลิน “ ข้าไม่รู้ แต่ดูแล้วชายผู้นี่ก็เป็นคนดี “

ป๋อเหวิน “ ข้าเกรงว่าชายผู้นี่จะมีภรรยาแล้ว “

ซูฮวา “ ท่านพี่ใหญ่ทั้งสาม ข้าว่าชายผู้นี่ก็เหมาะสมกับท่านแม่มาก ๆ “

ซูเซียว “ ต้องดูไปเรื่อย ๆ อย่าเพิ่งตัดสิ้น “หลังจากนั้นเด็ก ๆ ทุกคนก็เข้าเรือนแต่น้องสาวคนสุดท้องดันเกิดมีอาการแพ้เกสรดอกไม้จึงทำให้สลบไปชั่วขณะ

ซูซ่าน “ ซูเซียวลูก “ซูซ่านรีบวิ่งออกมาหน้าร้านตกใจมากจนพูดผิดพูดถูก

เจียวจ้าน “ ลูกเจ้าเป็นอะไรไป “

ซูซ่าน “ ลูกสาวข้ามีอาการแพ้เกสรดอกไม้มตั้งแต่เกิด หากท่านไม่มีอะไรที่อยากได้แล้ว งั้นข้าขอตัวก่อน “

ทหาร “ องค์ชายมีดกรีชแล่มนี้ดูไม่ธรรทดาเลย “

เจียวจ้าน “ ใช่..ตอนนี้ข้าต้องกลับเข้าวังก่อน พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่ “

ทหาร “ ขอรับองค์ชาย “