บทที่ 2 พี่ชื่ออะไร

ร้านดอกไม้มะลิ

“ชื่อน่ารักจังเลยค่ะ หนูออกมาแบบนี้ปะป๊าของหนูรู้ไหมคะ” มะลิถาม หนูน้อยส่ายหน้าเม้มปากเหมือนจะร้องไห้กลัวจะโดนดุเหมือนตอนอยู่บ้านหากเธอทำอะไรผิดแล้วโดนดุเธอจะเม้มปากแน่นไม่นานน้ำตาไหลพรากออกมาโดยไร้เสียงร้อง

“ไม่เอาไม่ร้องค่ะ งั้นอยู่ที่นี่ละกันเผื่อปะป๊าของหนูมาตามหา” หนูน้อยจัสมินพยักหน้างึกๆยกมือขยี้ตาแต่มะลิห้ามมือไว้

“พี่ชื่ออะไรหรอคะ” หนูน้อยจัสมินเอียงคอถามมะลิอย่างน่าเอ็นดู เธอเห็นแล้วอดใจไม่ไหวที่จะโน้มตัวหอมแก้มนุ่มนวลของหนูน้อย

“พี่ชื่อมะลิจ้ะ แก้มหนูหอมมากเลยพี่ขอหอมอีกข้างด้วยได้ไหมคะ” หนูน้อยทำท่าทีเขินอายที่โดนขอหอมแก้มแต่หนูน้อยรีบเอียงคอทำแก้มป่องให้มะลิหอมแก้มเธอ

เรื่องนี้จะถึงหูปะป๊าของหนูน้อยไม่ได้เพราะว่าปะป๊าห่วง

“น่ารักที่สุดเลย หิวไหมคะ” หนูน้อยจัสมินพยักหน้างึกๆให้มะลิเป็นการตอบ มะลิรีบเดินเข้าห้องครัวหยิบเค้กกับนมออกมาให้หนูน้อยน่ารักคนนี้ได้กิน

จัสมินเป็นเด็กวัยสี่ขวบเรียนอนุบาลสองวันนี้ไม่เรียนปะป๊าพามาทำงานด้วยมีหน้าตาลิ้มจิ้ม ตากลมโต ผิวขาวอมชมพูนุ่มร่างเล็กจ้ำม่ำน่าฟัดที่ใครเห็นแล้วอยากกอดอยากฟัดยิ่งแก้มป่องๆเหมือนกำลังอมอะไรสักอย่างทำให้มะลิอยากฟัดวันละหลายๆ รอบแต่ติดที่ว่าหนูน้อยคนนี้ไม่ใช่ลูกสาวเธอ

“จัสมิน!! อยู่ในนี้หรือเปล่า” มะลิกำลังยืนมองหนูน้อยจัสมินกินเค้กอย่างเอร็ดอร่อยต้องเงยหน้ามองผู้มาใหม่ รอยยิ้มที่สดใสหุบลงโดยเร็วยืนอึ้งกับที่ สายตายังคงมองชายปริศนาที่เข้ามาในร้านของเธอ ยิ่งไปกว่านั้นเขาเรียกชื่อเด็กคนนี้

งั้นแสดงว่าจัสมินเป็นลูกของเขาอย่างงั้นเหรอ