ตอนที่ 4 เวอร์จิ้น NC25+

“ทำไมไม่เข้าวะ” คลาสก้มมองรอยต่อของกันและกัน

“โอ๊ย! เจ็บ ฉันเจ็บ” เธอพยายามดันร่างสูงออกให้พ้นตัว “ฮือ! ไม่เอาแล้ว ช่วยฉันแบบอื่นได้ไหม”

“จะให้ช่วยยังไงในเมื่อเธอโดนยาปลุกเซ็กซ์”

“ก็ฉันเจ็บ!! เอาออกไปสิ”

“ไม่ทันแล้ว” ถึงแม้จะเข้าได้แค่ปลายหัวเขาก็ไม่มีทางปล่อยเธอให้รอดพ้นไปได้

“แต่ฉัน...” เธอยังเอ่ยออกมาต่อไม่ทันจบ คลาสก็ก้มลงมาปิดปากบางด้วยปากตัวเองเพื่อปลุกอารมณ์ความต้องการอีกครั้ง

“ทนหน่อยนะ” แล้วร่างสูงก็พยายามดันจุดเชื่ิอมเข้าจนสุดแรง

เขาไม่รู้ว่าเธอห่างหายจากการมีเซ็กซ์นานหรืออย่างไรที่ทำให้เขาเข้าไปยากจนรู้สึกคับแน่น

ปัก! ปัก! ปัก!

จนกระทั่งท่อนเอ็นสามารถเข้าไปสุดลำ ก็รับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง

“นี่เธอเวอร์จิ้นเหรอ!” คลาสตื่นเต้นกับผู้หญิงตรงหน้ามาก คิดไม่ถึงว่าเธอยังซิงอยู่ ผู้หญิงที่ดูมั่นใจในตัวเองแต่งตัวจัดจ้าน ผู้หญิงเที่ยวสถานที่แบบนี้ไม่น่ารอดเสือสิงห์มาได้จนถึงมือเขา

“รีบๆ ทำให้อาการบ้านี่หายสักที” ร่างบางสั่งอย่างเอาแต่ใจ

“รีบจัง ไม่ต้องห่วงคืนนี้เธอได้ไปถึงสวรรค์แน่”

ว่าแล้วคลาสก็เริ่มขยับร่างกายเข้าออกเพิ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามความต้องการ

พั่บ!

“อ๊ะ….” เธอพยายามเก็บเสียง

“ไม่ต้องอายหรอก ครางออกมาเถอะ” เขาอยากให้ผ่อนคลายจึงบอกให้เธอทำตามความรู้สึกของร่างกาย

“ไม่!!” ยังจะกล้าเถียงความรู้สึกตัวเองอีก

“ได้!!” คลาสขยับร่างกายช่วงล่างเร็วขึ้น กระแทกจุดเสียวที่ทำเอาร่างบางร้องเสียงหลง

พั่บๆ

“อ้ะ! อ๊า…” หญิงสาวควบคุมตัวเองไม่อยู่เผลอครางออกมาไม่เป็นภาษา ทั้งเขินทั้งอายที่ต้องเปล่งเสียงครางพวกนี้ แต่คงไม่สามารถเก็บเสียงได้เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอร้อนวาบไปทั้งร่างและเม็ดเหงื่อเริ่มไหลไปทั่วกาย

“ยังเจ็บอยู่ไหม”

“เจ็บ แต่...” ร่างบางอั้มอึ้งไม่กล้าเอ่ยออกไป

“แต่อะไร”

“มัน เอ่อ…”

“เสียว!?”

“…” เธอเก็บปากเงียบ ไม่มีทางที่จะพูดมันออกมา

คลาสแสยะยิ้มมุมปาก ตั้งแต่เธอขึ้นรถเขามา เขายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร

“เธอชื่อไร หื้มม”

พั่บๆ พั่บๆ

“อะ...ไม่ต้องรู้ เสร็จแล้วทุกอย่างก็จบบ...อ่า”

“เธอคิดว่าจบง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”

“พูดมากจัง” หญิงสาวไม่อยากได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว เมื่อความเสียวเข้าเล่นงาน เธอจึงจับคอโน้มประกบจบอย่างดูดดื่มปิดปากคนพูดมาก

“ฉะ ฉันจะไม่ไหวแล้ว”

“อืม ฉันก็ไม่ไหวแล้ว”

ชายหนุ่มเร่งจังหวะให้เร็วตามแรงปรารถนา เพื่อให้ทั้งคู่ไปถึงจุดที่ต้องการและยิ่งใกล้ฝั่งฝันเมื่อไหร่ฤทธิ์ยาก็ค่อยจางหายลงเรื่อยๆ

“อ๊ายยย!!”

“เสร็จแล้วเหรอ” เขาถามขึ้นเมื่ิอเห็นร่างบางกระตุกสองสามที

เธอเลือกไม่ตอบแต่หันหน้าหนีไปทางอื่นแทน

“หึ เขินเหรอ” คลาสเลยก้มลงไปจับคางมนให้หันมาสบตาใบหน้าขาวผ่องที่มีเม็ดเหงื่อปรากฏเต็มใบหน้าจนเขาอดใจไม่ไหวประกบปากจูบลงริมฝีปากบางดูดรัดลิ้นกันไปจนร่างเล็กตอบรับได้อย่างดี

เขาผลักออกและรีบเร่งจังหวะให้ถึงฝั่งฝันตามคนร่างเล็กใต้เขา เสียงลามกดังขึ้นก้องห้องที่เงียบสนิทมีเพียงหายใจของกันและกันที่ดังขึ้นตามความเหนื่อยของร่างกาย

และแล้วเขาก็กระตุกปล่อยเชื้อลงไปเต็มถุงป้องกัน คลาสถอดมันออกโยนทิ้งลงถังขยะข้างเตียงและเลื่อนกายขึ้นคร่อมเธอต่อ เริ่มบรรเลงบทรักบทใหม่

“จะทำอะไร” เธอรีบถอยหนี

“เธอคิดว่ารอบเดียวฉันจะพอเหรอ”

“พอ พอแล้วฉันหายแล้ว” ร่างบางรีบปฏิเสธบทรักที่ชายตรงหน้าจะมอบให้อีกรอบ

“แต่ฉันยังไม่พอ”

คลาสไม่รอ รีบลงไปจัดการหญิงสาวใต้ร่างทันที กว่าจะรุ่งสางคลาสใช้ร่างกายกับหญิงสาวแปลกหน้าได้อย่างคุ้มค่าบทรักที่เขาได้สร้างขึ้นจบลงไม่รู้กี่บทจนหญิงสาวรับไม่ไหวเผลอหลับไปด้วยความอ่อนล้า

เขามองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าด้วยความชอบใจ พรุ่งนี้เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเธอชื่ออะไร เธอเป็นใคร ทำไมถึงทำให้ร่างกายเขาต้องการได้มากขนาดนี้ กระทั่งบทรักบทสุดท้ายจบลง คลาสล้มลงไปบนอกนิ่มอย่างหมดแรงและหลับตามหญิงสาวในที่สุด

-วันต่อมา-

ร่างบางค่อยๆ ลืมตามองไปรอบห้อง สภาพตัวเองตอนนี้เมื่อยล้าไปทั้งตัว เธอพยายามทบทวนกับเรื่องที่เกิดขึ้นถึงแม้จะต้องเสียสิ่งสำคัญแต่มันก็เป็นเพราะตัวเธอเองเพราะฉะนั้นไม่มีเวลามานั่งเสียใจ เสียแล้วก็เสียไปยังไงวันหนึ่งก็ต้องเสียมันไปอยู่ดี

อย่างน้อยก็ดีกว่าเสียให้ไอ้เวรนั่น!

เธอค่อยๆ ขยับร่างกายจากการเกาะกุมเมื่ิอเท้าแตะลงพื้นความเจ็บปวดตรงใจกลางสาวก็เข้าเล่นงานอย่างจัง

“โอ๊ย!! ไอ้บ้านี่เล่นฉันกี่รอบเนี่ย” หญิงสาวพึมพำคนเดียวก่อนจะพยายามเดินเข้าห้องน้ำชำระร่างกาย

นาราไม่นึกเลยว่าตัวเองกลับมาประเทศไทยวันแรกแต่กลับต้องเสียสิ่งที่รักษามานานขนาดเธอใช้ชีวิตเมืองนอกคนเดียวและใช้ชีวิตแบบสุดเหวี่ยงมาโดยตลอดยังไม่เคยต้องพลาดท่าเสียทีแบบนี้มาก่อน ร่างเพรียวสวยเดินออกในชุดที่เรียบร้อยแล้วมายืนมองชายแปลกหน้าที่หลับสนิท แม้กระทั่งมีคนยืนมองก็ยังไม่รู้สึกตัว จากนั้นจึงหยิบเงินในกระเป๋าสตางค์แล้ววางบนหัวเตียง

“ค่าที่ช่วยฉันเมื่อคืน” พูดจบ เธอหยิบหมวกมาสวมใส่เพื่อปกปิดตัวเองก่อนออกจากห้อง

เวลาบ่ายโมง…

“อืม~” คลาสบิดขี้เกียจเมื่อรู้สึกตัวจากการหลับที่ยาวนาน เมื่อคืนเขาเสียแรงไปเยอะกว่าร่างกายจะกลับมาเป็นปกติ นานแล้วที่เขาไม่ได้โหมแรงมากขนาดนี้

มือหนาเอื้อมมากอดร่างบางข้างกายแต่แล้วก็พบกับความว่างเปล่า เขาลืมตามองรอบห้องหาร่างที่ยังอยากจับมากอดอีกครั้ง

“เธอ!!”

“...” ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ออกมา

“เธออยู่ในห้องน้ำรึเปล่า” ร่างสูงตวัดขาลงจากเตียงมุ่งตรงไปยังห้องน้ำทันทีเพื่อตามหาร่างบาง

แต่แล้วก็พบกับความว่างเปล่า ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้นอกจากเขา

“เมื่อคืนก็จัดไปหลายยกทำไมยังเดินไหววะ” คลาสบ่นอย่างหัวเสียเพราะเขายังไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเธอเลย คิดว่ายังมีเวลาตั้งใจจะคุยด้วยตอนเช้า

“โธ่เว้ย!!” เขาได้แต่คิดในใจว่าจะตามหาหญิงสาวเมื่อคืนได้จากไหนเพราะเขายังรู้สึกใช้ร่างกายกับเธอไม่คุ้ม

ร่องรอยที่ยังคงหลงเหลือเป็นหลักฐานยังคงปรากฏอยู่บนเตียง เลือดสีแดงของเธอเปรอะเปื้อนอยู่ตรงหน้า

ครืดดด!!

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นต่อเนื่อง คลาสจึงเดินไปหยิบกางเกงแล้วมองหน้าจอรายชื่อที่ปรากฏในจอ

-ฟ้าใส-

คลาสถอนหายใจอย่างรำคาญ ก็คงไม่พ้นเรื่องออดอ้อนอยากจะมีเซ็กซ์กับเขาอีกเพราะช่วงนี้ไม่รู้ฟ้าใสเป็นอะไรพยายามอยากเข้ามามีบทบาทในชีวิตเขามากขึ้นทุกวัน

“ว่าไง”

(คุณคลาสอยู่ไหนคะ) เสียงหวานของเลขาสาวเอ่ยถามทันทีที่ชายหนุ่มรับสาย

“ทำไม” เสียงเรียบนิ่งถามออกไป เขายังไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครตอนนี้ ในหัวมีแต่หญิงสาวเมื่อคืน

(เอ่อ คุณคลาส) ฟ้าใสแปลกใจกับน้ำเสียงของเจ้านายหนุ่มเพราะเขาไม่เคยเอ่ยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์แบบนี้มาก่อน

“ตกลงมีธุระอะไร”

(คือวันนี้คุณคลาสมีประชุมเรื่องสำคัญ คุณคลาสลืมเหรอคะ)

ใช่วันนี้เขาต้องประชุมเรื่องยอดขายของบริษัทอีกทั้งการร่วมงานของบริษัทเขาและบริษัทคุณอาไพศาลพ่อของว่าที่คู่หมั้นที่เขาไม่ต้องการ

“อืม เดี๋ยวฉันเข้าไป”

(เอ่อ เดี๋ยวค่ะ)

“มีอะไรอีก” ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะพูดคุยกับใครทั้งนั้น

(คุณหญิงเข้าประชุมเเทนแล้วค่ะ แล้วคุณหญิงก็...)

“อืมเข้าใจแล้ว ประชุมเสร็จพาท่านไปรอฉันในห้องทำงานก่อน”

คลาสสั่งเลขาสาวเสร็จก็กดตัดสายแล้วรีบเข้าห้องน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินมาหยิบกุญแจรถที่หัวเตียงจนเห็นเงินที่วางอยู่พับหนึ่ง

“ยัยตัวเเสบ!!” คลาสกัดฟันเสียงดัง

“นี่เธอคิดว่าฉันขายตัวเหรอวะ” เขาโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ในชีวิตไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเขาเหมือนผู้หญิงคนนั้น สั่งเขาทั้งคืนเสร็จแล้วตอนเช้ากลับเอาเงินวางเป็นค่าตอบแทน

ในชีวิตมีแต่เขาที่ต้องเป็นคนจ่ายกลับเจอผู้หญิงที่กล้าหยามหน้า เธอแน่มาก!!

“อย่าให้เจออีกนะ คราวนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้หลุดมือ”

ชายหนุ่มบ่นอย่างหัวเสีย เสยผมด้วยความเสียเซลฟ์ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไปทำหน้าที่ประจำที่ต้องทำเป็นทุกวัน ถึงแม้จะโมโหกับร่างบางมากเพียงใด แต่ก็ต้องสลัดทิ้งออกจากสมองก่อนเพราะตอนนี้คุณหญิงสุดารัตน์รอเล่นงานเขาอยู่แน่