งานเสริมใหม่

“จะ 5 โมงแล้วฉันกลับก่อนนะทุกคน” ฉันบอกทุกคนแล้วรีบเก็บของเพราะตอนนี้ 4 โมงกว่าจะ 5 โมง แล้วฉันมัวแต่หาข้อมูลในการทำโปรเจ็คเพลินจนลืมดูเวลา

“กลับดีๆ นะมึง” เอลลี่พูดขึ้นพร้อมกับเมลเบิร์นที่พยักหน้ารับแล้วก็ก้มหน้าก้มตาหาข้อมูลกันต่อ

“เดียวฉันรวบรวมข้อมูลเสร็จฉันส่งไปให้ในไลน์นะ” นิวตันเอ่ยขึ้น

“โอเคจ๊ะ เป็นบุญของฉันจริงๆ ที่ได้คู่กับนาย” ฉันเอ่ยตอบนิวตันพร้อมทำหน้าทราบซึ้งพร้อมทำตาปริบๆ

“ไปได้แล้วเดียวก็ไปสายหรอก” นิวตันยิ้มบอกพร้อมทำมือไล่ฉันให้รีบๆ ไปทำงานเพราะตอนนี้อีก 15 นาทีจะ 5 โมงแล้ว

ดีที่ร้านอาหารกับมหาลัยไม่ค่อยไกลกันมากนั่งพี่วินไม่ถึง 10 นาที ก็ถึงแล้วแต่ปกติแล้วฉันมักจะเดินไปมากกว่าประหยัดเงิน แต่วันนี้ถ้าฉันเดินคงไม่ทันแล้วคงต้องเดินเลยไปหางานใหม่เลยแน่ๆ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเจองานที่ให้ค่าจ้างเด็กพาร์ทไทม์เยอะขนาดนี้

“ไปก่อนนะทุกคน” ฉันโบกมือบ๊ายบายทุกคนแล้วรีบใส่เกียร์หมาวิ่งลงตึกไปหาพี่วินหน้ามหาลัยอย่างทันที

ณ ร้านอาหารฝรั่งเศสหรู

“สายน้ำ ที่เคยถามพี่ว่ามีงานพาร์ทไทม์ให้ทำเพิ่มไหมอะยังอยากทำอยู่รึป่าว” พี่รินเอ่ยถามฉันที่กำลังเก็บถ้วยจานอยู่ที่ในครัว

“ทำค่ะๆ งานอะไรหรอคะพี่ริน” ฉันรีบตอบกลับพี่รินทันทีตอนนี้ยิ่งร้อนเงินอยู่มีงานอะไรที่ทำให้ได้เงินเพิ่มฉันต้องรีบคว้าไว้ก่อน

“เด็กดริ้ง VIP ที่คลับ AS รุ่นน้องพี่ทำงานที่นั้นเขาหาคนเห็นว่าวันนึงได้หลายพันเลยนะบางวันก็ได้เป็นหมื่น ทำ 5 ทุ่มครึ่งถึง ตี 2 ไหวไหม”

“ร้านเราปิด 5 ทุ่ม ไปนั้นน่าจะทัน ทำค่ะทำ”

“งานค่อนข้างจะเปลืองตัวหน่อยนะไหวแน่นะ”

“ไหวค่ะ ช่วงนี้น้ำต้องรีบใช้เงินใกล้ถึงวันจ่ายค่าที่ของแม่แล้วไหนจะเจ้าหนี้รายวันอีกค่าเทอมน้องก็ใกล้จะมาแล้ว” ฉันเอ่ยตอบไปพร้อมกับถอนหายใจอย่างรู้สึกเหนื่อยเมื่อนึกถึงภาระมากมายที่ต้องแบกรับ

แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือกมากมายนักหรอก แม้ฉันจะวิ่งทำงานหนักมากแค่ไหนแต่มันก็แทบไม่พอกับค่าใช้จ่ายของที่บ้านเลย เนืองจากภาระหนี้สินของที่บ้านฉันค่อนข้างหนักหน่วงไหนจะหนี้รายวันที่ต้องจ่ายและดอกที่แสนจะโหดไหนจะจ่ายดอกค่าที่ของแม่ บางที่ฉันก็คิดว่ามันเป็นเวรกรรมอะไรของฉันกับแม่แล้วก็น้องที่ต้องมาลำบากหาเงินใช้หนี้ที่พวกเราไม่ได้ก่อขึ้น

หนี้ทั้งหมดมันมาจากพ่อแท้ๆ ของฉันคนเดียวที่ไปหลงเมียน้อยจนโงหัวไม่ขึ้น ทั้งแอบเอาที่ของแม่ไปจำนองทั้งไปกู้หนี้นอกระบบเอาเงินไปปรนเปรอเมียน้อยแล้วหนีไปกับเมียน้อยที่อายุแก่กว่าฉันเพียงไม่กี่ปีทิ้งภาระทุกอย่างไว้ให้ฉันกับแม่แล้วก็น้อง ลำพังแค่เงินขายขนมไทยของแม่ที่ตลาดก็แทบไม่พอใช้กันอยู่แล้วถ้าฉันไม่หางานเพิ่มหลายๆ งานไม่มีทางเลยที่จะจ่ายหนี้พวกนั้นได้

“เอาน่า พี่เชื่อว่าชีวิตคนเราฝนมันไม่ตกตลอดไปหรอกสู้ๆ งานเริ่มวันนี้เลยนะเดียว 5ทุ่มไปเลยก็ได้พี่จัดการที่เหลือให้เอง” พี่รินพูดกับฉันแล้วเอามือตบแขนฉันเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

“น้ำขอบคุณพี่รินมากๆ นะคะ” ฉันเอ่ยด้วยความรู้สึกขอบคุณพี่รินจริงๆ เพราะฉันคอยได้เขาคอยช่วยไว้หลายอย่าง