Ep:5 หาเรื่อง

คณะดิจิตอลมีเดียและศิลปะภาพยนตร์ ปี 4

"นับดาว!!!"

"ดีใจจัง!!"

"อะไรของแกยัย มะเหมี่ยว! "

นับดาวที่พึ่งเดินเข้าห้องเรียนหลังจากพึ่งไปรายงานตัวจ่ายค่าเทอมที่งานทะเบียน ถึงกลับต้องส่ายหัวเมื่อเพื่อนรัก เดินเข้ามากอดเหมือนไม่ได้เจอกันนานเป็นชาติทั้งๆ ที่ก็พึ่งจะคุยแชตกันเมื่อคืน!

"ก็แค่ดีใจ! ว่าแต่เตโชไปไหน?"

เพื่อนสาวชะเง้อคอยาวมองไปที่ประตู

"จะไปรู้เหรอไม่ได้มาด้วยกันสักหน่อย!"

นับดาวต้องถอนหายใจกับเรื่องนี้เพราะเพื่อนๆในห้องต่างคิดว่าเธอกับเตโชกำลังคบกัน

"ก็แกสองคนเป็นแฟนกันนิ!"

มะเหมี่ยวพูดอย่างไม่คิดอะไร

"ฟังนะ! ฉันกับเตโช! เราไม่ได้เป็นแฟนกันเราเป็นเพื่อนกัน! เข้าใจมั้ย!"

นับดาวพูดออกไปอย่างชัดเจน จนเตโชที่กำลังจะเดินเข้าห้องถึงกับต้องชะงัก!

"เอ้า! เต!"

น้ำตาล เพื่อนในกลุ่มลูกคุณหนูสวยหวานเอ่ยทักเตโชที่ได้ยินคำพูดของนับดาว เขาถึงกลับหน้าเหวอ อึ้งกับคำพูดหญิงสาว ถึงจะรู้ว่าเธอไม่เคยคิดกับตัวเองเกินกว่าคำว่าเพื่อน แต่พอได้ยินจากปากเธอมันก็ถึงกับเสียความมั่นใจไปเลย

....ฮึ...เจ็บดีเหมือนกันแฮะ!....

แต่เขาก็ได้แต่คิดในใจส่งยิ้มให้เพื่อนๆ และทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เพราะตัวเองแอบรักเพื่อนสาว นับดาว นางสาว หฤทย์ณิศา เอกอนันต์ เธอที่สวยเก่ง ฉลาด พวงตำแหน่งดาวมหาลัย และดาวคณะเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ ทั้งมหาลัยแต่กลับไม่มีใครเอาชนะใจหญิงสาวได้สักคน

ไม่ว่าชายหนุ่มพวกนั้นจะเข้ามาจีบเธอในรูปแบบไหน แต่เธอก็ปฏิเสธพวกเขาหมดทุกคนเพราะเธอมีเป้าหมายในชีวิต ถ้ายังไม่ประสบความสำเร็จครอบครัวยังไม่สบายเธอจะไม่มีแฟนเด็ดขาด

แต่ผู้ชายพวกนั้นพอได้รู้ถึงฐานะทางบ้านที่มีพ่อเป็นแค่คนสวนจนๆ พวกเขาก็นึกรังเกียจและไม่สนใจเธอแล้ว จะมีก็แค่เพื่อนรัก อย่างเตโช มะเหมี่ยว และน้ำตาลที่ไม่สนใจเรื่องนี้

แต่สำหรับเธอถึงจะเพื่อนน้อยแต่เกินร้อยแบบนี้ ดีกว่ามีเพื่อนเยอะแต่ไม่มีความจริงใจแบบนี้ก็ไม่เอา!

"งั้นดาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวมา" ไม่ยังไม่สิ้นคำร่างบางก็รีบเดินไปเข้าห้องน้ำทันทีเพราะอีกแต่ไม่กี่10 นาทีจะเริ่มเรียนวิชาแรก

เพราะเธอเป็นถึงหัวหน้าห้องจะเข้าช้ากว่าเพื่อนไม่ได้ ไม่งั้นได้โดนว่าแต่ว่าไม่ความรับผิดชอบ

...วันแรกของการเรียนดาวจะตั้งใจเรียนนะคะพ่อ...

มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปถ่ายครอบครัวเพราะพ่อและน้องคือแรงผลักดันและกำลังใจให้เธอไม่ยอมแพ้กับทุกสิ่งอย่าง!

"สู้!"

เธอพูดให้กำลังใจตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ หลังจากที่ทำธุรกิจเสร็จ แต่แปลกจริงทำไมวันนี้ห้องน้ำมันเงียบและน่ากลัวแบบนี้

...เงียบแบบนี้จะมีผีออกมาเหมือนในหนักมั้ยนะ!...

เธอได้แค่คิดและนึกขำตัวเองเวลาเข้าห้องน้ำคนเดียวทีไร เจอบรรยากาศวังเวงแบบนี้ชอบนึกถึงแต่เรื่องผี

...ท่าจะบ้า!...

หมับ!!

พรึบ!

ตุ๊บ!!

"..อึก!!"

ร่างบางที่กำลังจะก้าวขาออกจากห้องน้ำ แต่กลับถูกมือใหญ่ของใครไม่รู้คว้าเอวดันตัวเธอหลังติดกำแพง

สายตาเย็นชาดุจยอดน้ำค้างแข็ง มองจ้องเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า!อย่างพิจารณา

สองเดือนเต็มๆ ที่เขาให้คนสืบตามหาเธอจนสุดท้ายก็เจอตัวเธอจนได้!

"ปล่อย!สิ! นายจะมาจับฉันไว้ทำไมเนี่ย!!" นับดาวดิ้นเมื่อชายหนุ่มในชุดนักศึกษา เจ้าของใบหน้าหล่อคมเข้ม จับตัวเธอแล้วไว้

สายตาเขาที่มองเธอมันยิ่งทำให้เธอสงสัย

...มองเหมือนฉันไปฆ่าญาติเขาตายงั้นแหละ

แต่เธอก็ได้แต่คิดในใจ ไม่กล้าพูดต่อกรกับชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้เพราะเธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร!

"ฮึ!! ไง! ไม่เจอฉันแค่สองเดือนไม่อยากได้ฉันเป็นผัวแล้ว?"

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอยากเย้ยหยัน ยิ่งเสียงเต้นหัวเราะในลำคอมันยิ่งสร้างความประหลาดใจให้กับอีกฝ่าย

"พูดบ้าอะไร! ฉันไม่รู้จักกับนายสักหน่อย!" เธอดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธนาการท่อนแขนแกร่งที่กอดรัดเอวคอด พร้อมดันตัวเขาใกล้จนเธอแทบหายใจไม่ออก

"ฉลาดนิ! ถึงกลับลงทุนมาเรียนมหาลัย หวังจะอัปเกรดราคาสินะ หึ!"

"มึงนี่มันทุเรศสิ้นดี! "

ชายหนุ่มยังคงเต้นหัวเราะพูดยิ้มกวนประสาทแต่ทว่ากลับมีความดุดัน สายตาเย็นชาเริ่มเปลี่ยนเป็นเลือดเย็นเต็มไปด้วยความโกรธแค้น!

"อ้าว!! นายสิบ้า! ฉันไม่รู้จักนายสักหน่อยทำไมมาพูดกับฉันแบบนี้!" เธอจ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรง จริงอยู่ที่เป็นคนไม่สู้คนอาจจะขี้อายไปบ้างแต่เจอแบบนี้ใครจะไปทนไหว

.....ขนาดพ่อยังไม่เคยพูดกูมึงด้วยแล้วไอ้บ้าหน้าหล่อนี่กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้? แล้วไอ้สายตาที่มองฉันแบบนี้หมายความว่าไง!....

สองสายตามองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

"ปล่อย!! ฉันจะไปเรียน!!"

สองมือดันแผงอกแกร่งอยากแรงแต่มันกลับไม่เป็นผลเมื่ออีกฝ่ายกลับไม่ขยับเลยสักนิด!

"หึ..เล่นละครเก่งนิ! ทำเป็นจำฉันไม่ได้แล้วคิดเหรอว่ามึงจะรอด!!"

"ทำอะไรผิดไว้แล้วคิดว่าจะหนีรอดได้รึไง!!"

หมับ!!

มือสากเอื้อมขึ้นบีบคอระหงอย่างแรง

"ฮื่อ!! ปะ...ปล่อย!"

นับดาวดิ้นทุรนทุรายเมื่ออีกฝ่ายออกแรงบีบจนเธอหายใจไม่ออกและกำลังจะขาดอากาศหายใจ

"อยากเธอตายมันง่ายไป! ฉันจะทำให้เธอทรมาน ทรมาน!! ทีละนิด ทีละนิด ค่อยๆ ตาย! อย่างช้าๆ"

เพียงเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะขาดใจเขาปล่อยมือจากคอ แต่ถ้าว่ากลับล้วงมือเข้ามาใต้กระโปรงนักศึกษา

"แคกๆๆๆ ฮื่อ!! ไอ้บ้า!!หยุดนะไอ้โรคจิต!" นับดาวที่หน้าแดงก่ำ รีบปัดมือชายหนุ่มออกทันที

"ชะ...ช่วย อุ๊ปส์!!"

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ยังไม่ทันจะได้ร้องขอความช่วยเหลือคำพูดของเธอมันก็ถูกกลืนหายไป เมื่อถูกอีกฝ่ายปิดปากเธอด้วยปากเขา

"ฮื่อ!!!"

ตุ๊บ!!

มือน้อยๆ ทุบตีหลังชายหนุ่มแต่นั่นมันยิ่งเป็นการกระตุ้นอารมณ์โทสะของอีกฝ่าย

เขาจูบดูดเม้มริมฝีปากบางอย่างแรง ขบกัดด้วยความป่าเถื่อน

ยิ่งเธอดิ้นทุบตีเขาแรงเท่าไหร่เขาก็ยิ่งบดขยี้ริมฝีปากเธอแรงขึ้นเท่านั้น มันแรง แรงจนเธอชาไปทั้งปาก มันบวมเบ่งและรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือด

"ฮื่อ!!" มือเล็กดันแผงอกแกร่งเธอใช่แรงทั้งหมดที่มีผลักตัวเขาแต่ด้วยสรีระร่างกายที่แตกต่างกัน

เขาตัวโตกล้ามใหญ่แล้วดูเธอสิตัวเล็กอย่างกับลูกหมาจะไปสู้แรงผู้ชายตัวใหญ่ได้ไง

แต่จะอยู่เฉยๆ ให้เขาย่ำยีแบบนี้ได้เหรอ แค่เขาใครก็ไม่รู้ขโมยจูบแรกเธอไปมันก็มากพอแล้ว

แล้วชายตรงหน้ายังป่าเถื่อนรุนแรงดูดกัดริมฝีปากจนบวมเจ๋อขนาดนี้เขายังไม่มีท่าทีจะหยุดเลย

ตุ๊บ!!!

"อัก!!"

พรึบ!!

ร่างบางรีบวิ่งหนีออกจากห้องน้ำ ปล่อยให้คนบ้าโรคจิตที่สองมือกุมเป้าหน้าเขียวซีกเมื่อเจอเข่าหญิงสาวแทงเข้าให้อย่างจัง

"นับดาว!! ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่! งานนี้เธอต้องรับผิดชอบรวมถึงชีวิตลูกกับเมียฉัน!!"

เสียงเข้มปนเจ็บราวเมื่อท่อนล่างเขาโดนทารุณด้วยข้อเข่าอย่างจัง

และนั้นมันยิ่งทำให้เขาแค้นใจอยากจะฆ่าเธอให้ตายตามลูกเมียไปซะวันนี้พรุ่งนี้ด้วยซ้ำ!

แต่การตายมันง่ายไปสำหรับผู้หญิงที่ชื่อ นับดาว!!!