ตอนที่ 3 ทั้งสิ้นหวังทั้งของแข็ง nc

เสียงร้องครวญครางยามค่ำคืนในช่วงเวลานี้แล้วสำหรับหยางชุนมันไม่ต่างอะไรไปจากฝันร้าย เขาต้องทนเห็นภาพผู้หญิงผู้อันเป็นที่รักกำลังขย่มท่อนเนื้อของชายอื่นอย่างหื่นกระหายใบหน้าที่สุดแสนจะเร่าร้อนของเธอมันคือใบหน้าที่ตัวของเขานั้นไม่เคยพบเห็นมาก่อนตัวของเธอในช่วงเวลานี้นั้นช่างเปรียบเสมือนสัตว์ร้ายในยามค่ำคืนเพื่อออกล่าเหยื่อเพื่อออกผสมพันธุ์กับสัตว์ตัวผู้ที่ถูกใจ

อี๊ อี๊ อ๊า อ๊า เสียงร้องกระเส่าของเธอนั้นช่างมีความเร่าร้อนและความดิบเถื่อนสามารถปลุกอารมณ์ที่หื่นกระหายของความเป็นชายได้อย่างง่ายดายถึงแม้ว่าตัวของหยางชุนนั้นจะถูกกดแนบติดกับพื้นแต่ท่อนเนื้อของเขาเกิดการแข็งตัวอย่างบ้าคลั่งท่อนเนื้อที่อ่อนยวบไปแล้วของท่านแม่ทัพก็สามารถแข็งผงาดได้อย่างง่ายดายเมื่อพบเจอกับความร่านของนาง

“พอสักที...ได้โปรดพอสักทีเถอะ” ชายหนุ่มร้องตะโกนออกมาด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความแตกสลายสตรีคนรักของเขาจ้องมองใบหน้าของเขาด้วยความรู้สึกที่สุดแสนจะเร่าร้อนหลังจากนั้นนางก็อ้าริมฝีปากของนางจนกว้างพร้อมทั้งกลืนกินท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพเข้าไป

อู๊ยยย ท่านแม่ทัพรู้สึกเสียวกระสันจนต้องส่งเสียงร้องครวญครางออกมาเขาลูบหัวของนางด้วยความรักใคร่เอ็นดูในสายตาของเขานั้นมองนางไม่ต่างอะไรไปจากสัตว์เลี้ยงนางคือสัตว์เลี้ยงที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความหื่นกระหายลิ้นและรสสัมผัสของนางมันแทบที่จะทำให้สติของท่านแม่ทัพแทบหลุดลอย

อ๊า...อ๊า...ในขณะที่ลิ้นของนางรูดไลท์ไปตามลำของท่อนเนื้อท่านแม่ทัพเขาโยกเอวเข้ากระแทรกไปที่ริมฝีปากของนางอย่างเร่าร้อนความเสียวสะท้านในช่วงเวลานี้นั้นเกินกว่าที่จะบรรยายลิ้นของนางพลิ้วไหวไปมาอย่างเร่าร้อน

พร๊วดดด แม่ทัพลู่หยางเจี้ยนไม่สามารถที่จะอดทนต่อความต้องการของตัวเองได้อีกต่อไปเขาปลดปล่อยน้ำราคะของตัวเองเข้ามาที่ภายในริมฝีปากของนางด้วยแรงปรารถนาหญิงสาวเบิกตากว้างเล็กน้อยหลังจากนั้นสีหน้าและแววตาของนางก็เปลี่ยนแปลงไปเป็นสีหน้าที่พึงพอใจลิ้นของนางหยอกล้อกับน้ำกามของเขาเล็กน้อยหลังจากนั้นนางจึงค่อยๆกลืนมันลงคอเข้าไปอย่างเร่าร้อนท่านแม่ทัพถึงกับรู้สึกเสียวเกร็งเมื่อได้พบเห็นกับการกระทำที่หื่นกระหายของนาง

“ขุนพลสวรรค์ของข้า น้ำของท่านมีเท่าไหร่ข้าจะกลืนมันลงคอให้หมดเลย” นางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเร่าร้อนพร้อมทั้งใช้ริมฝีปากที่สุดแสนจะเย้ายวนหยอกล้อท่อนเนื้อที่อ่อนยวบของท่านแม่ทัพด้วยความหื่นกระหายถึงแม้ว่าท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพจะสิ้นฤทธิ์ไปแล้วแต่ตัวของท่านแม่ทัพนั้นยังสามารถสัมผัสได้ถึงความเสียวอยู่

“ซูหรูเสียน หากเจ้ายินดีที่จะเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าข้าจะพาเจ้าเดินทางกลับไปที่เมืองหลวงด้วย” ท่านแม่ทัพพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความต้องการตำแหน่งฐานะที่เขาจะมอบให้นางได้ก็เป็นเพียงแค่สาวอุ่นเตียงเท่านั้นเพราะถึงอย่างไรตัวของท่านแม่ทัพก็มีฮูหยินอยู่ข้างกายอยู่แล้ว

“เจ้าค่ะนายท่าน ข้าจะติดตามท่านไปด้วย” นางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะออดอ้อนพร้อมทั้งนางได้นำใบหน้าที่สุดแสนจะเย้ายวนของนางแนบชิดกับท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพมันคือสัญลักษณ์แห่งการยอมจำยอม

“บัดซบบ้าที่สุด...ซูหรูเสียน ผู้หญิงที่แสนดีของข้านั้นหายไปไหนแล้วในช่วงเวลานี้ข้าเห็นก็แต่เพียงนางร่านเท่านั้น” หยางชุน ชายคนรักของนางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บแค้นและความเศร้าใจประสบการณ์ชีวิตคู่ที่ใช้ร่วมกันมาทั้งหมดมันเป็นเพียงแค่เรื่องหลอกลวงอย่างงั้นเหรอเขาขอเวลาเธอเพียงแค่ไม่กี่ปีเพื่อที่จะจัดงานพิธีเข้าร่วมหอร่วมกันกับเธอเขาและเธอนั้นต่างเคยมีความรักและความฝันร่วมกันแล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้มันคืออะไรกันแน่หรือตัวเขาเพียงแค่ฝันร้ายไปก็เท่านั้นแต่ช่างเป็นเรื่องที่สุดแสนจะน่าเศร้าถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปเนินนานแล้วตัวเขาก็ยังที่จะไม่สามารถตื่นจากฝันร้ายในครั้งนี้ได้สักที

“หยางชุน คนอย่างท่านมันก็มีดีแค่เพียงหน้าตาเท่านั้น ข้าไม่อาจที่จะทนใช้ชีวิตที่ยากลำบากเช่นนี้ต่อไปได้อย่างเด็ดขาดข้าอยากสบายข้าอยากให้ท่านพ่อท่านแม่ของข้ามีชีวิตที่สุขสบายชีวิตคู่ของเราขอให้มันจบลงแต่เพียงเท่านี้ท่านไม่คู่ควรกับข้าจงเลือกผู้หญิงที่คู่ควรกับท่านไปเถอะและจงใช้ชีวิตที่แร้นแค้นทั้งยากลำบากไปด้วยกันท่านจงไปเลี้ยงม้ากินผักกินหญ้าในแบบที่ท่านชอบ” น้ำเสียงและสีหน้าของนางช่างเป็นคนเย็นชาไม่เหมือนคนที่เขารู้จักที่แล้วมารอยยิ้มของนางมันช่างเป็นรอยยิ้มที่สดใสและอบอุ่นผู้หญิงที่แสนดีของเขานั้นหายไปไหนแล้วถือว่านี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของนาง

“ฮ่า ฮ่า สมแล้วที่เจ้ามาเป็นสัตว์เลี้ยงของข้า ซูหรูเสียน ตัวเจ้าโปรดวางใจเถอะถึงแม้ว่าเจ้าจะมาเป็นเพียงแค่สัตว์เลี้ยงของข้าแต่ชีวิตที่สุขสบายของเจ้าและครอบครัวนั้นกำลังที่จะรอเจ้าอยู่” แม่ทัพลู่หยางเจี้ยน ส่งเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจสตรีที่มีลีลาในการร่วมรักที่สุดแสนจะเร่าร้อนผู้นี้นั้นเลือกเขา

“เจ้าค่ะนายท่าน” น้ำเสียงของเธอในช่วงเวลานี้นั้นเต็มไปด้วยความออดอ้อนและความเย้ายวนในขณะที่ริมฝีปากที่สุดแสนจะเร่าร้อนของเธอดูดเลียท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพอย่างหื่นกระหายอีกครั้งเธอต้องการที่จะให้เขาติดใจในความเร่าร้อนของเธอเพื่อชีวิตที่สุขสบายที่กำลังรอคอยอยู่

อื้ออ....อ๊า...แม่ทัพส่งเสียงกระเส่าออกมาด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความเสียวกระสันอย่างถึงขีดสุดเมื่อท่อนเนื้อที่อ่อนยวบของตนถูกกปฏิบัติอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง ซูหรูเสียนเธอดูดเลียท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพไปสายตาของเธอจ้องมองชายคนรักของเธอไปหญิงสาวที่เคยมีความเรียบร้อยอ่อนหวานเช่นเธอบัดนี้กำลังแสดงความร่านออกมาอย่างถึงขีดสุด เรือนร่างของเธอถูกออกแบบมาเพื่อตอบสนองความหื่นกระหายของชายผู้สูงสักอย่างเต็มที่

“ซูหรูเสียนข้ารักเจ้าได้ยินไหมว่าข้ารักเจ้า” ชายหนุ่มส่งเสียงร้องตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเศร้าใจแต่ช่างน่าเสียดายน้ำเสียงของเขาที่เปล่งวาจาออกมาด้วยความรู้สึกเธอกับไม่รู้สึกถึงมันเลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากของเธอยังคงเล่นงานท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพด้วยความหื่นกระหายแววตาของเธอในช่วงเวลานี้นั้นเต็มไปด้วยความลุ่มหลงมัวเมาอย่างบ้าคลั่งไม่มีอะไรที่จะสามารถหยุดการกระทำที่เร่าร้อนของเธอได้อีกต่อไปแล้ว

ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ป่าไผ่เบื้องหน้าเต็มไปด้วยแสงจันทร์สีเงินส่องกระทบยอดไผ่ที่พลิ้วไหวตามสายลมเย็น แต่บรรยากาศที่ควรจะสงบสุขกลับถูกทำลายด้วยเสียงเร่าร้อนที่ดังสะท้อนไปทั่ว เสียงครวญครางของซูหรูเสียน และเสียงหายใจหนักหน่วงของท่านแม่ทัพลู่หยางเจี้ยน ก่อให้เกิดภาพที่หยางชุนมิอาจลืม

หยางชุนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่แห่งความทุกข์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น ดวงตาเบิกกว้างสะท้อนภาพที่เขาไม่อยากเห็น แต่ก็ไม่สามารถเบือนหน้าหนีได้ เสียงกู่ร้องของชายผู้สูงศักดิ์ดั่งหมาป่าเดียวดายที่คร่ำครวญด้วยความรุนแรง ตัดกับเสียงครวญครางยั่วยวนของสตรีที่ไม่มีความละอายใดๆ เหมือนหอกแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจของหยางชุนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาพยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้นในลำคอ ไม่อาจเปล่งคำพูดหรือแสดงความรู้สึกออกมาได้ แต่ความเจ็บปวดในดวงตานั้นชัดเจนจนยากจะปิดบัง และเมื่อภาพอันโหดร้ายจบลง เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของคนที่เฝ้าสังเกตเขาก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นเพียงตัวตลกไร้ค่า

ทว่า ความอัปยศยังไม่จบลงเพียงเท่านั้น คนของท่านแม่ทัพลากหยางชุนออกมาโดยไม่มีคำพูดใดๆ ก่อนจะกดเขาลงกับพื้นดินที่เย็นเยียบ แม้หยางชุนจะดิ้นรน แต่เรี่ยวแรงของเขานั้นไม่มีทางสู้กับผู้ชายร่างใหญ่หลายคนได้

"คนอย่างเจ้า คิดจะมองอะไรที่ไม่ควรมองหรือ?" เสียงหนึ่งเปล่งออกมาด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะตามมาด้วยของแข็งที่ฟาดลงบนหลังของหยางชุน ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง ความรู้สึกทั้งอายและสิ้นหวังทำให้เขาไม่อาจต่อต้านได้อีก

หยางชุนจมลงในความมืดมิด ทั้งร่างกายและหัวใจถูกบดขยี้ ความเจ็บปวดบนแผ่นหลังไม่เทียบเท่าความเจ็บปวดในจิตใจ เสียงหัวเราะเยาะยังคงดังสะท้อนไปในหู แม้เขาจะหมดสติลงไปแล้วก็ตาม...