บทที่ 3 ไอติมหลากรส (4) จบตอน

“อืม ขอชิมของเธอด้วยได้ไหม”

คำว่า ‘ขอชิมของเธอ’ ทำเอาคนฟังหน้าแดงซ่านเพราะตอนนี้ไอลดาคิดเป็นอย่างอื่นจนเตลิดไปไกลแล้ว

“คิดอะไร”

“ปะ...เปล่าค่ะ” วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่แก้มทั้งสองข้างมีเลือดฝาดขึ้นมา เพราะจริงๆ สิ่งที่เขาบอกเมื่อครู่มันก็คือสิ่งที่เธอคิดอยู่ตอนนี้ต่างหาก

มุมปากหยักยกขึ้นอมยิ้มเบาๆ จากนั้นก็ตักอาหารเข้าไปในปากของตัวเองเพื่อลองชิม และเมื่อกินไปแล้วเขากลับตกตะลึงกับรสชาติที่ตัวเองไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน มันอร่อยมาก อร่อยกว่าอาหารหรูๆ ที่เคยไปกินเสียอีก

เมื่อเห็นคนตัวโตนิ่งไปไอลดาก็หน้าเสียเพราะคิดว่ามันอาจจะไม่อร่อยถูกปากคนรวยๆ อย่างเขา แบบนี้ชายหนุ่มต้องโกรธเธอเป็นแน่

“ไม่อร่อยเหรอคะ งั้นเดี๋ยวไอเอาไปเปลี่ยนให้นะคะ เอาเป็นอย่างอื่นไหมคะ” มือบางกำลังเลื่อนไปจับที่จานอาหารของชายหนุ่ม แต่กลับถูกมือหนาคว้าหมับที่มือของหญิงสาวเสียก่อน

“ไม่ใช่...มันอร่อยมากต่างหาก ราคาเท่าไหร่แบบนี้” เมื่อสิ้นเสียงเข้มใบหน้าหวานก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่มันถูกปากของเขา

“จานนี้หกสิบบาทค่ะ”

“อะไรนะ หกสิบเองเหรอ”

“ค่ะ”

“งั้นสั่งกลับให้ฉันอีกสิบกล่อง”

“ฮะ...” ไอลดาถึงกับตกตะลึงเพราะไม่คิดว่าวิคเตอร์จะสั่งกลับไปเยอะขนาดนี้”

“ทำไม”

“สั่งเยอะจังคะ” ไอลดาถามอย่างสงสัย

“ฉันจะสั่งไปให้ลูกน้องของฉันกิน มีปัญหาอะไรอย่างนั้นเหรอไอลดา” วิคเตอร์บอกขณะที่กำลังเคี้ยวอาหารจนแก้มตุ่ยโดยที่ไอลดาพยายามไม่ขำให้เขาเห็น ตอนนี้ชายหนุ่มดูไม่มีพิษมีภัยอะไร เขาน่ารักจนเธออดใจเต้นแรงไม่ได้จริงๆ แต่ก็พึงระลึกว่าวิคเตอร์เคยบอกว่าเธอห้ามตกหลุมรักเขาเด็ดขาด

“ได้ค่ะ แต่ไอขอเงินเพิ่มได้ไหมคะ ถ้าสิบกล่องเงินในบัตรอาจจะไม่พอ”

“อะ...เอาไป” มือสากยื่นบัตรให้กับคนตัวเล็กอย่างไม่คิดอะไร ตั้งแต่กินข้าวกับผู้หญิงมาไอลดาเป็นคนที่เขาจ่ายให้น้อยที่สุด ก็หล่อนมักน้อยไม่อยากกินอาหารหรูๆ

สองหนุ่มสาวกินข้าวกันจนหมดจาน อาหารที่เกิดมาวิคเตอร์ไม่เคยได้สัมผัสและไม่คิดว่ามันจะอร่อยขนาดนี้ คนตัวเล็กเปิดโลกเขาเป็นอย่างมาก แถมยังได้อาหารติดไม้ติดมือกลับเต็มไปหมดด้วยงบไม่เกินหนึ่งพันบาท ทั้งๆ ที่เงินจำนวนนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนได้ข้าวยังไม่ถึงจานของเขาเลย

“อยากกินอะไรอีกไหม” เสียงเข้มเอ่ยถามขณะที่มองมือของตัวเอง ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นคนที่ถือของกินกลับส่วนคนตัวเล็กเดินตัวปลิวราวกับเป็นเมียก็ไม่ปาน

“อืม...ไออยากกินไอติม กินได้ไหมคะ” ใบหน้าหวานหันมาพร้อมยิ้มอย่างมีความสุข ทำไมนะหัวใจแกร่งถึงเต้นแรงขนาดนี้ อาจจะเพราะความเป็นธรรมชาติไม่ปรุงแต่งไม่ออดอ้อนเขาอย่างที่ผู้หญิงคนอื่นทำ ไม่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายและไม่ได้หวังอะไรมากเกินกว่าสิ่งที่อยากได้

“ไอติม!”

“ค่ะ คุณไม่ชอบเหรอคะ แต่ไอชอบมากๆ เลยนะคะ เมื่อก่อนไอมากินกับภีมตลอดเลย” ไอลดาบอกอย่างไม่คิดอะไร แต่คนฟังถึงกับกัดฟันกรอดเมื่อชื่อที่หล่อนบอกมันคือชื่อผู้ชายชัดๆ

“ใครคือภีม...”

“อ๋อ...ภีมเป็นเพื่อนที่คณะค่ะ ภีมชอบพาไอมาเลี้ยงไอติมบ่อยๆ เพราะภีมชอบกินไอติมเหมือนไอ” ไอลดาบอกอย่างไร้เดียงสา ขณะที่คนตัวโตกำลังรู้สึกรุ่มร้อนในอกเมื่อมีคนมาตัดหน้าไปกินไอติมกับเธอก่อนเขา

“งั้นฉันไม่ให้ไปกิน” เสียงเข้มบอกลอดไรฟันเพราะไม่ชอบใจที่ต้องไปอยู่ในที่ที่เธอเคยมีความสุขกับคนอื่น

“เอ่อ...ทำไมคะ ไอกินไม่ได้เหรอ” สาวร่างเล็กถามหน้าเศร้าเพราะเวลามาที่ห้างฯ แห่งนี้เธอชอบมากินไอติมร้านนี้มากๆ

“ฉันไม่ชอบกิน!” วิคเตอร์บอกอย่างใส่อารมณ์ นอกจากจะไม่ชอบกินแล้ว ยังไม่ชอบใจที่ต้องไปนั่งในร้านที่ไอลดาเคยนั่งกินกับผู้ชายคนอื่น

“งั้นไอกินคนเดียวได้ไหมคะ ซื้อกลับก็ได้ค่ะ ไออยากกินไอติม” เมื่อปากเล็กขยับมันทำให้มาเฟียหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอยามที่สาวเจ้าบอกว่าหล่อนชอบกิน ‘ไอติม’ แต่เขากลับนึกจินตนาการยามที่ไอลดากินไอติมจากร่างกายของเขามันน่าจะหวาดเสียวน่าดู ก็ปากหล่อนมันเป็นกระจับน่าดูดขนาดนี้

“งั้นซื้อกลับเอาไปกินที่คอนโดฯ เดี๋ยวฉันจะให้เธอกินทั้งคืนเลย”

“จริงเหรอคะ” ท่าทีดีใจพร้อมกับมือเล็กที่เกาะต้นแขนของชายหนุ่มทำเอาเขาคิดเตลิดไปไกลแล้ว จนอยากจะกลับคอนโดฯ เร็วๆ เพื่อจะพาหล่อนไปกินไอติมอย่างที่หวังเอาไว้

“อืม...ไปสิ ร้านไหนล่ะ”

“ร้านข้างหน้านี่เองค่ะ ไปกันค่ะ” มือน้อยเกาะที่ต้นแขนกำยำราวกับเด็กน้อยที่กำลังมีความสุข ท่าทีร่าเริงของเธอมันอดทำให้วิคเตอร์ใจเต้นแรงไม่ได้จริงๆ

“เดินไปสั่งสิ เอามาเยอะๆ เลยนะจะได้ซื้อไว้กินวันอื่นด้วย” พูดจบมือหนาก็หยิบบัตรเครดิตให้กับสาวร่างเล็กทันที แม้หล่อนจะกินจุกจิกแต่วันนี้เขาเสียเงินกับไอลดาไปไม่ถึงสามพันด้วยซ้ำ มันน้อยนิดมากเมื่อเทียบกับผู้หญิงคนอื่นที่อยากได้พวกกระเป๋าเสื้อผ้ารองเท้า

“ขอบคุณนะคะ” ใบหน้าหวานเงยหน้ามองคนตัวโตจนคนที่ผ่านไปผ่านมาอดอิจฉาในความน่ารักของทั้งคู่ไม่ได้ รูปร่างที่แตกต่างมันกลับลงตัวอย่างน่าประหลาด “ว่าแต่คุณชอบกินรสอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”

วิคเตอร์อดใจสั่นไม่ได้ยามที่ปากเล็กขยับพูด เขาอยากกินไอติมที่มันอยู่บนตัวเธอมากกว่า มันน่าจะหวานล้ำกว่าสิ่งใด

“เอามาทุกรสเลย”

“เอ่อ...มันจะเยอะเกินไปหรือเปล่าคะ” ใบหน้าหวานบอกอย่างเป็นกังวลเพราะกลัวกินไม่หมดอีกทั้งเสียดายเงินด้วย

“เอามาทั้งหมด เธอจะได้ไม่ต้องมาที่นี่อีก” วิคเตอร์บอกอย่างหงุดหงิดเมื่อต้องนึกถึงว่าหล่อนเคยมานั่งกินไอติมกับชายอื่น แม้จะไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไรแต่ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ

ไอลดาและวิคเตอร์เดินตรงไปยังร้านไอติมที่มีไอติมหลากรสน่ากินเต็มไปหมด มือหนาโอบเอวบางเอาไว้อย่างหวงแหน ไม่รู้ทำไมหัวใจแกร่งถึงได้อบอุ่นขนาดนี้ที่ได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ

“มันเยอะมากเลยนะคะ เอาแค่บางรสพอไหมคะ” ไอลดามองคนข้างกายอย่างเกรงใจ

“เอาหมดนี่เลย เอาทุกรส” วิคเตอร์ไม่รอให้คนตัวเล็กสั่ง แต่เขากลับหันไปสั่งกับพนักงานเอง พนักงานสาวมองวิคเตอร์ตาเป็นมันเพราะความหล่อเหลาเกินไป หล่อราวกับเทพบุตร

“ค่ะๆ” พนักงานสาวสองคนรีบตักไอติมใส่ถ้วยควอทอย่างขะมักเขม้น ขณะที่สายตาแกร่งเบือนมองคนตัวเล็กที่ยังคงจ้องไอติมไม่วางตา เธอดูตื่นเต้นกับไอติมมากแต่วันนี้เขาจะให้เธอกินจนจุใจทั้งคืนแน่นอน

ไอติมสิบกว่ารสมาอยู่ในมือแกร่ง ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยต้องมาถือของให้ผู้หญิงมากมายขนาดนี้

“อยากกินอะไรอีกไหม”

“ไม่แล้วค่ะ แค่นี้ก็เยอะมากแล้ว เดี๋ยวไอช่วยถือนะคะ” ไอลดากำลังเอื้อมมือไปช่วยชายหนุ่มถือแต่เขาก็เอี้ยวตัวก่อนที่มือเล็กจะจับถุงที่บรรจุไอติมได้ก่อน

“ฉันถือเอง ตัวเล็กขนาดนี้จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาถือ”

“แต่...”

“อย่าเรื่องมาก เดินไปได้แล้ว” ทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ได้แต่เหลียวหลังมองสองหนุ่มสาวที่กำลังยืนคุยกันด้วยความอิจฉาตาร้อน

“ค่ะ”

เมื่อเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้ารถหรูของวิคเตอร์ก็มาจอดรอรับถึงหน้าประตูโดยไม่ต้องเดินให้เหนื่อย บางครั้งไอลดาก็แอบรู้สึกอิจฉาชีวิตของวิคเตอร์เหมือนกันนะ ชีวิตที่มีทุกอย่างพร้อมไม่ว่าจะทำอะไรก็มีคนทำให้ทุกอย่างโดยแทบไม่ต้องเหนื่อยอะไรเลย ขณะที่ชีวิตของเธอต้องดิ้นรนหาเงินไปวันๆ

“กลับคอนโดฯ หรือไปกาสิโนครับ”

“กลับคอนโดฯ เลย รีบๆ ด้วยล่ะ เดี๋ยวไอติมของไอลดาจะละลาย วันนี้ฉันจะให้เธอกินมันทั้งคืน” ขณะที่พูดมุมปากของชายหนุ่มก็ยกขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์หลังจากนี้ แค่คิดก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นแล้ว

“เอ่อ...ไอกินไม่หมดหรอกค่ะ เยอะขนาดนี้”

“เธอกินมันหมดอยู่แล้วไอลดา...ฉันเชื่ออย่างนั้น” เพราะความไร้เดียงสาและใสซื่อของหญิงสาวทำให้เธอไม่ทันเกมหมาป่าอย่างวิคเตอร์โดยไม่รู้ว่าความหมายที่เขาหมายถึงมันคืออะไร

ไอลดาเอียงคอมองคนตัวโตอย่างสงสัยเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องให้เธอกินไอติมหมดนี่ด้วย ถ้ากินหมดสงสัยได้เป็นไข้อย่างแน่นอน

รถหรูเคลื่อนตัวมายังคอนโดฯ หรูใจกลางเมือง ที่นี่ยิ่งใหญ่และหรูหรามากจนเธอเหลือบตามองด้วยความตะลึง มันอลังการมากๆ

“ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ”

“เอ่อค่ะ” ไอลดารู้สึกว่าชีวิตของเธอตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว การที่ได้มาเจอชายหนุ่มมันเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตที่แสนเรียบง่ายของตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่ถึงกระนั้นเธอจะไม่หลงใหลกับสิ่งที่ได้สัมผัสเพราะสุดท้ายรู้ว่ายังไงเธอก็ต้องกลับไปที่จุดเดิม จุดที่ไม่มีอะไรเลย

“เดี๋ยวผมถือของขึ้นไปให้ครับเจ้านาย...”

“เดี๋ยวฉันถือไปเอง นายไปทำอย่างอื่นเถอะ ส่วนอาหารนี้นายเอาไปแบ่งคนอื่น” เพราะตอนนี้ไม่อยากให้ใครมาขัดจังหวะที่จะได้กินไอติมกับไอลดา

“ครับ” ลูกน้องหนุ่มถึงกับเลิกคิ้วเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่วิคเตอร์ซื้อของกินมาฝาก ส่วนมากจะให้เป็นเงินแล้วเอาไปใช้เองมากกว่า

วิคเตอร์เดินโอบเอวบางมาตลอดทาง โดยที่หางตาของเขาก็ยังมองร่างเล็กไม่ห่าง รูปร่างเล็กบางแต่ข้างในกลับอวบอั๋นจนอยากจะให้ถึงห้องไวๆ

“รีบขึ้นกันเถอะ ฉันอยากให้เธอกินไอติมจะแย่ละ...” วิคเตอร์บอกอย่างมีเลศนัยโดยที่คนตัวเล็กคิดไม่ถึงว่าความหมายที่ชายหนุ่มกำลังสื่อคืออะไรกันแน่