บทที่ 3 ไอติมหลากรส (2)

“ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว ฉันจะพาไปกินข้าว และช่วยอาบน้ำให้มันเร็วๆ ด้วยเพราะฉันไม่เคยรอใครนานๆ จำเอาไว้ไอลดา!!” ว่าจบมือหนาก็ปล่อยออกจากแขนเล็กพร้อมกับผลักเธอล้มหงายตัวลงบนที่นอนอย่างแรง

ไอลดารู้สึกตัวเองเจ็บช้ำเหลือเกิน เจ็บเกินกว่าที่ใครจะรับรู้ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ชายแก่ตัณหากลับ แต่คนพวกนั้นคงไม่ได้มีแต่คำที่เหมือนด่าตลอดเวลาอย่างที่เขาทำ

“ค่ะ”

เสียงหวานตอบกลับแค่อย่างนั้นเพราะไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยอะไรอีกแล้ว พูดอะไรไปก็ผิดหมดและพอพูดไม่เข้าหูเขาก็จะแสดงท่าทีที่ไม่พอใจทุกครั้งจนเธอขี้เกียจจะพูดแล้ว

“นี่เธอประชดฉันอย่างนั้นเหรอไอลดา” วิคเตอร์มองสาวร่างเล็กที่กำลังก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างเดือดดาลเมื่อคนตัวเล็กไม่ตอบอะไร เอาแต่ก้มหน้าเดินไป ส่วนคนที่ไม่เคยโดนใครเมินมาก่อนอย่างวิคเตอร์ถึงกับไม่พอใจจนต้องเดินไปกระชากเรียวแขนเล็กของไอลดาอีกครั้ง

“โอ๊ย...ฉันเจ็บนะคะ” สีหน้าเหยเกไม่ได้ทำให้วิคเตอร์สงสารเลยแม้แต่น้อย

“เจ็บสิดี เธออย่ามาทำตัวประชดประชันฉัน ฉันไม่ชอบ!” เสียงเข้มตวาดใส่คนตัวเล็กอย่างเหลืออด

“ก็ไม่ต้องมาใส่ใจไอสิคะ ถ้าคุณไม่ใส่ใจคุณก็จะไม่มาหงุดหงิดไอแบบนี้” ไอลดาบอกด้วยเสียงเย็นชา เพราะเธอไม่อยากให้ชายหนุ่มมาด่าสาดเสียเทเสียใส่อีกแล้ว

“ไอลดา!!”

“กรุณาปล่อยมือไอด้วยค่ะ ไอจะไปอาบน้ำ” ไอลดามองมือที่จับแขนเล็กไว้แล้วจึงปรายตามองเขาอีกครั้ง

“เหอะ...อยากจะทำอะไรก็เชิญ ฮึ่ย!!”

ตั้งแต่เกิดมาในชีวิตมีไอลดาเนี่ยแหละที่ทำท่าทางประชดประชันเก่งเสียเหลือเกิน สรุปมาหานางบำเรอหรือมาหาเมียกันแน่ถึงได้บ่นเก่งจริงๆ

“อะไรวะเนี่ย”

วิคเตอร์คิดดังนั้นก็เดินออกไปรอที่โซฟาด้านนอกแทน เพราะถ้ายังอยู่ตรงนี้คงได้เข้าไปจับคนตัวเล็กปล้ำอีกรอบ เพราะการที่เห็นร่างกายสาวเมื่อครู่มันก็ทำให้เขาเกิดอารมณ์อีกครั้ง แต่ก็พอรู้ว่าร่างกายสาวมันบอบช้ำตลอดทั้งคืน มันไม่ใช่ความสงสารเพียงแต่ไม่อยากให้หล่อนเป็นอะไรไปก่อนที่เขาจะใช้งานให้คุ้มค่ากับเงินสี่ล้านที่เสียไป

ไอลดาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่ไม่ต้องกลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของชายหนุ่มอีกครั้ง แต่เมื่อมานึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนนี้ใบหน้าหวานก็แดงซ่านอีกครั้งเพราะบทรักที่แสนรุนแรงมันทำให้ร่างกายบอบบางร้อนวูบวาบไม่เป็นตัวเองเลย

“คนบ้า”

หญิงสาวจ้องมองร่างกายเปล่าเปลือยที่ยืนอยู่หน้ากระจกและได้แต่คิดว่าตัวเองได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดของตัวเองให้กับผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายไปแล้วเหรอ มันเหมือนความฝัน ฝันที่ไม่อยากจะเชื่อ เมื่อก่อนเธอเคยตั้งใจว่าจะมอบความสาวของตัวเองให้กับเจ้าชายในฝันในวันแต่งงาน แต่ตอนนี้มันคงไม่มีวันนั้นแล้ว เพราะเธอกลายเป็นเด็กเสี่ยหรือนางบำเรอสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ถึงกระนั้นตอนนี้ก็คิดว่าไม่ควรเสียใจกับเรื่องอะไรแบบนี้ เพราะอย่างน้อยเธอก็สามารถหาเงินมาช่วยรักษาแม่ครูได้แล้ว

“เธอไม่ควรเสียใจไอ เธอทำเพื่อแม่ครูและน้องๆ อีกไม่นานเธอจะเป็นอิสระแล้ว” ไอลดาบอกกับตัวเองเพราะจำสิ่งที่วิคเตอร์บอกได้ว่าอีกไม่นานเขาจะปล่อยเธอไป เธอจะได้เป็นอิสระไม่ต้องใช้ชีวิตที่แสนน่าอายแบบนี้

หญิงสาวรีบจัดการอาบน้ำชำระคราบคาวที่ติดอยู่บนตัวของตัวเองออกจนหมด แต่ถึงกระนั้นต่อให้อาบน้ำแค่ไหนก็ไม่สามารถลบล้างสิ่งที่เกิดขึ้นได้ เพราะภาพที่ร่างหนาขยับโยกเหนือร่างของเธอมันก็ยังคงชัดเจนเสมอ เสียงครางกระหึ่มที่ดังไปทั่วห้องมันบ่งบอกว่าทั้งเธอและเขาต่างมีความสุขกับเซ็กซ์ที่ปรนเปรอให้กันและกัน สัญชาตญาณของมนุษย์ไม่ว่าจะดีแค่ไหนแต่เรื่องแบบนี้ถ้าไม่รู้จักยับยั้งช่างใจก็ไม่สามารถปกปิดความต้องการของตัวเองได้

ไอลดาใช้เวลาอาบน้ำเกือบชั่วโมง โดยปกติเธอเป็นคนอาบน้ำไวแต่เพราะอยากจะล้างคราบคาวเลยใช้เวลานานกว่าปกติ จวบจนเดินออกจากห้องน้ำโดยคลุมเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว และก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อออกมาแล้วเจอร่างใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่นกำลังยืนกอดอกมองเธอหน้าห้องน้ำ

“นึกว่าเป็นลมในห้องน้ำไปแล้ว อาบน้ำนานอะไรขนาดนั้น” เสียงเข้มบ่นแต่สายตาคมก็ไล้มองร่างเล็กที่มีเพียงผ้าขนหนูคลุมกายอย่างหมิ่นเหม่จนเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างหื่นกระหาย ก็หล่อนทั้งน่ารักและเซ็กซี่ขนาดนี้เป็นใครจะไปอดใจไหว

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ” ไอลดาก้มหน้ารู้สึกผิด

วิคเตอร์จ้องมองสาวร่างเล็กที่เนื้อตัวเปียกปอน ปลายผมเปียกลู่เพราะน้ำกระเซ็นโดนมันยิ่งส่งเสริมให้หญิงสาวน่ามองเป็นไหนๆ ต้นคอระหงและไหล่บางที่มีหยดน้ำเกาะไปทั่วจนใจอยากจะเอาใบหน้าคมคายเข้าไปซุกไซ้เสียตั้งแต่ตอนนี้แต่นึกได้ว่าเขาบอกเธอเอาไว้ว่าจะพาไปกินข้าว แต่ตอนนี้กลับอยากกินเธอมากกว่า

“ถ้ายังไม่รีบไปแต่งตัวรับรองเลยว่าวันนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอออกจากห้องนี้อีกเป็นแน่” เสียงเข้มบอกอย่างดุกร้าว ทั้งๆ ที่ฟันแกร่งขบเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่

“เอ่อ ค่ะๆ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อได้ฟังสิ่งที่ชายหนุ่มพูดอย่างหวาดกลัว เพราะเธอยังไม่พร้อมกับบทรักครั้งใหม่ เธอทั้งหิวทั้งเหนื่อยจนจะหมดแรงแล้ว

“เสื้อผ้าชุดใหม่ของเธออยู่บนเตียง ไอ้ชุดเมื่อวานฉันทำมันขาดหมดแล้ว” เมื่อปากบอกแต่สายตาก็ยังคงมองร่างกายสาวอย่างหื่นกระหายเพราะนึกถึงชุดที่จัดการฉีกกระชากมันไปด้วยความรีบร้อน และยิ่งได้เห็นร่างขาวนวลที่กำลังยืนยั่วเขามันแทบทำให้ไม่อยากออกไปกินข้าวแล้ว

“เอ่อ...ขอบคุณค่ะ” ไอลดาเหลือบมองสายตาของคนตัวโตอย่างหวาดผวา เพราะเธอรู้ดีว่าสายตาอันร้อนแรงนั้นมันหมายความว่ายังไง แต่ถึงกระนั้นเธอก็รีบวิ่งไปที่เตียงที่มีเสื้อผ้าวางเอาไว้

มือเล็กรีบคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว แต่สายตาก็ปรายมองคนตัวโตที่ยังคงจ้องมองเธอไม่ห่างทำเอาใจสาวสั่นไหวและไม่อยากจะคิดว่าวิคเตอร์จะมีความต้องการมากมายขนาดนี้

ไอลดารีบแต่งตัวแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ ตอนนี้ร่างกายสาวกำลังหิวโหยจึงรีบเดินมาหาชายหนุ่มที่ยังคงยืนรอเธอที่เดิม

“ไปกันเลยไหมคะ”

“อืม” วิคเตอร์เดินเข้ามาโอบเอวร่างบอบบางจนเธอหน้าแดงซ่านเพราะการเดินแนบชิดกับเขาแบบนี้มันวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็รู้สึกเขินอายที่ต้องเดินเคียงคู่เขาด้วย

“เอ่อ...ไม่ต้องโอบไอก็ได้นะคะ ไอเดินเองได้” มือเล็กแตะที่หลังมือของชายหนุ่มที่จับหลังเอวบางเอาไว้

“ทำไม...กลัวคนอื่นรู้เหรอว่ามีผัวแล้ว” ในน้ำเสียงเข้มบอกอย่างไม่พอใจแต่สักพักสายตาแบบนั้นก็หายไป

“เปล่าค่ะ ไอแค่กลัวคุณจะเดินไม่ถนัด” เสียงหวานบอกอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็จำใจเพราะขัดอะไรคนตัวโตไม่ได้

“อย่าเรื่องมากไอลดา สรุปฉันซื้อเธอมาเป็นเด็กของฉันหรือเป็นแม่ของฉันกันแน่” มือหนากระชับแขนหนาจนร่างบอบบางแนบกับคนตัวโตมากขึ้น

“ค่ะ”

ไอลดาเดินขึ้นไปบนรถหรูที่ไม่เคยคิดว่าชาตินี้ตัวเองจะได้นั่ง ราคารถคันนี้น่าจะหลายล้าน เผลอๆ อาจจะมากกว่าค่าตัวของเธอด้วยซ้ำ