44 โรเบิร์ตสารภาพรัก

ความเดิมตอนที่แล้ว

นักข่าวหนังสือพิมพ์ทุกสำนักต่างก็จับจ้องไปที่ดาด้า เพราะเอ็ดเวิร์ดให้สัมภาษณ์ว่ากำลังดูดูกันอยู่

" ตกลงยังไงคะน้องดาด้า.." นักข่าวถามย้ำ

"ไม่จริงค่ะคุณเอ็ดเวิร์ดโกหก แค่คนรู้จักกันปกติค่ะ "... ดาด้าโบกมือ ปฏิเสธ

เอ็ดเวิร์ด ก้มลงไปจูบดาด้าต่อหน้านักข่าวทันที ดาด้าพยายามหันหน้าหนีแต่ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองข้างของเค้าจับหัวของดาด้า ไม่ให้หญิงสาวหันหนี

ช่างภาพและสื่อมวลชนทุกคนต่างกดชัตเตอร์รัวๆ ได้ภาพนิ่งและวิดีโอกันไปทุกคน

เอ็ดเวิร์ดจูบดาด้าอยู่เนิ่นนาน จนไม่มีทีท่าว่าจะถอนจูบสักที ดาด้าเลยยกขาตัวเองขึ้นมาแล้วกระแทกไปที่รองเท้าหนังสีดำของเอ็ดเวิร์ดทันทีแล้วเธอก็เดินหนีไป !!!

ทางด้านของโซเฟียตอนนี้ได้มองการกระทำของเอ็ดเวิร์ดและดาด้าเธอได้มั่นใจแล้วว่าตอนนี้เธอได้เสียเอ็ดเวิร์ดไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา

โซเฟียคิดในใจว่ายังไงต้องแย่งเอ็ดเวิร์ด กลับมา เธอต้องทำให้เอ็ดเวิร์ดกลับมารักเธอให้ได้ เพราะเธอคือรักแรกของเค้า

เมื่อดาด้าเดินหนีนักข่าวไป นักข่าวก็หันกลับมาสัมภาษณ์เอ็ดเวิร์ด

" ถ้าอย่างนั้นผมขออนุญาตลงข่าวคุณเอ็ดเวิร์ดตามที่คุณเอ็ดเวิร์ดให้สัมภาษณ์ผมเมื่อสักครู่เลยนะครับ "

"ได้ครับไม่มีปัญหาครับ "

เค้าบอกกับนักข่าวด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสและมีความสุข

" ขอบคุณมากๆค่ะสำหรับบทสัมภาษณ์พรุ่งนี้ข่าวด่วน ข่าวใหม่ ข่าวใหญ่มาเฟียอิตาลีเลยค่ะ "

ทางด้านดาด้าตอนนี้เธอได้กลับมาหาพ่อกับแม่ของเธอ เพื่อนๆที่ทำงาน และโรเบิร์ต ทุกคนต่างก็พร้อมไปเลี้ยงฉลองในการรับปริญญาของดาด้าครั้งนี้ โดยไม่มีเอ็ดเวิร์ดตามไปด้วย

เมื่องานเลี้ยงจบโรเบิร์ตได้มาส่งพ่อแม่และดาด้าที่โรงแรม ส่วนโรเบิร์ตคุยกับดาด้าสองคน โดยให้พ่อกับแม่ของดาด้าพักที่โรงแรม

โรเบิร์ตได้พาดาด้าขับรถออกมานอกเมือง

"คุณโรเบิร์ตจะพาดาด้าไปที่ไหนคะ"

" ไปนอกเมืองหาที่เงียบเงียบคุยกันครับ "

ไม่นานรถยนต์หรูก็จอดด้านหน้าป่าใหญ่ โรเบิร์ตเดินนำให้ดาด้าเดินตาม ขับรถมาจากตัวเมืองไม่ไกลประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงที่ป่าใหญ่

ตอนนี้ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว พระอาทิตย์กำลังตกดิน ที่แห่งนี้เป็นป่าต้นสน มีต้นสนเป็นพันเป็นหมื่นต้น เรียงรายสลับกันสวยงาม ตรงกลางเป็นทางเดิน สำหรับให้คนเดินเล่น ชมป่าชมวิวทิวทัศน์

ดาด้าหัวใจเต้นแรงด้วยความอยากรู้อยากเห็นและสงสัยว่าโรเบิร์ตจะพาเธอไปที่ไหนกัน

" คุณโรเบิร์ตจะพาฉันไปไหนคะ "

" ไม่บอกครับ คุณดาด้าเชื่อใจผมไหม "

" คะ "

ดาด้าสบตาโรเบิร์ตแล้วตอบกลับอย่างไม่มีข้อสงสัย เธอเชื่อใจเขาอยู่แล้วเพราะเขาได้ช่วยเธอไว้หลายครั้ง

" ถ้าอย่างนั้นก็ตามผมมานะครับ "

โรเบิร์ตยิ้มให้กับดาด้าแล้วเธอพยักหน้าตอบรับเขาและก็เดินตามไป หญิงสาวกวาดตามองไปโดยรอบมันช่างสวยงามมาก นี่แหละคือธรรมชาติที่มนุษย์พรากไปหญิงสาวคิดในใจ

เมื่อเดินลึกเข้าไปเรื่อยเรื่อย มีเต๊นสีขาว ตกแต่งด้วยไฟกระพริบ มีเก้าอี้นั่งแบบแคมป์เดินป่า โรเบิร์ตจัดเตรียมสถานที่ใว้ให้ดาด้านั่นเอง

"โฮ ...ว๊าววว !!!! ดูโรแมนติกดีจังเลยนะคะคุณโรเบิร์ต"

เมื่อเข้ามาเจอสถานที่โรแมนติกในป่าใหญ่แบบนี้หญิงสาวชอบมันมาก เธอได้แต่กวาดตามองสายตาเป็นประกาย

" ครับ ผมจะเตรียมไว้ให้เป็นของขวัญวันรับปริญญาคุณดาด้าครับ นั่งก่อนครับผมมีอะไรอยากจะบอก "... ดาด้าเดินลงไปหน้าที่เก้าอี้

"ค่ะคุณโรเบิร์ตมีอะไรอยากจะคุยกับดาด้าคะ ที่จริงคุยในเมืองก็ได้ไม่เห็นออกมานอกเมืองไกลขนาดนี้เลยนะคะ"

"ผมรู้ว่ามันไม่สมควรแต่ผมอยากจะพูด"

โรเบิร์ตพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น ตอนนี้ดาดาหัวใจเต้นแรงอยากรู้ว่าเค้าจะพูดอะไรกับเธอกันแน่ นัยตากลมใสของเธอจ้องไปที่นัยตาคม แล้วหญิงสาวก็มองไปที่ริมฝีปากของเค้าอยากจะรู้ว่าเค้าจะพูดอะไรต่อ

"ผมอยากจะบอกว่าตั้งแต่ที่ผมได้พบเจอคุณดาด้าตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่วันแรกที่เจอผมก็ได้ตกหลุมรักคุณดาด้าเลยครับ"

" ห๊าาาาา "

ดาด้าตกใจในคำบอกเล่าที่โรเบิร์ตได้บอกกับเธอ

" แต่คุณดาด้าเป็นผู้หญิงของเจ้านายผม ผมไม่อาจเอื้อมหรอกครับ ผมก็ได้แต่หวังว่าซักวันนึง ถ้าคุณด้าด้าเป็นอิสระวันนั้นคุณดาด้าอาจจะหันมามองผมบ้าง "