EP : 2 ไปส่ง

“พี่ขับรถไหวมั้ย” จูดี้เอ่ยถามศิตาที่หน้าแดงและตาเยิ้มไปหมดแล้ว อีกอย่างหากปล่อยให้ไปคนเดียวคงไม่ปลอดภัยแน่ เพราะความสวยของศิตาทำให้เกิดเรื่องหลายครั้งแล้ว

“ไหวๆ” ศิตาเอ่ยตอบพลางเก็บของเข้ากระเป๋า แล้วนั่งรอให้กันต์มารับแบมบี้กลับบ้าน ส่วนคนอื่นๆ ก็มาลาเธอแล้วกลับกันไปหมดแล้ว

“งั้นเดี๋ยวหนูนั่งเป็นเพื่อน” จูดี้เอ่ยบอกเพราะเธอไม่ได้เมา เธอมองไปยังอาทิตย์ที่เป็นญาติห่างๆ ของเธอ และรู้เรื่องราวของทั้งสอง แต่ไม่ได้บอกลุงเดชา เพราะว่าศิตาขอไว้เนื่องจากไม่อยากให้ลุงเดชาลำบากใจ

“ไม่เป็นไรๆ รีบกลับบ้านเถอะ” ศิตาเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าตอนนี้สามทุมแล้ว กว่าจะกลับถึงบ้านก็คงนานพอสมควร

“ไม่เป็นไรค่ะ รอแบมบี้กลับแล้วหนูจะกลับ” จูดี้เอ่ยบอกพลางหรี่ตามองอาทิตย์ที่ยังไม่ยอมกลับ สีหน้านั้นดูมีความสุขมากๆ ที่รู้ว่าศิตายอมลาออกจากงานตามที่ตัวเองต้องการ

“มีอะไร” อาทิตย์เอ่ยถามเมื่อเห็นจูดี้หรี่ตามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“พี่ไปส่งพี่ศิตาด้วย” จูดี้เอ่ยบอกเพราะเธอไม่ไว้ใจคนอื่น อีกอย่างเธอมีธุระต้องไปทำต่อด้วย เลยไปส่งไม่ได้ ที่เธอให้อาทิตย์ไปส่งศิตานั้นก็เพราะว่าอาทิตย์นั้นไม่ชอบศิตาเป็นอย่างมากคงไม่ทำอะไรหรอก อีกอย่างคงไม่กล้าทิ้งเอาไว้แน่นอน เพราะถ้าลุงเดชารู้เข้าอาทิตย์เดือดร้อนแน่นอน

“ไม่ล่ะ พี่กลับเองได้” ศิตาที่ได้ยินจูดี้พูดบอกอาทิตย์แบบนั้น ก็รีบเอ่ยบอกทันที เดี๋ยวเขาจะหาว่าเธอพยายามจับเขาอีก คนอะไรหลงตัวเองเก่งนักก็ไม่รู้

“เดี๋ยวฉันไปส่ง” อาทิตย์เอ่ยบอกเพราะไหนๆ นี่ก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เจอกับศิตาแล้ว แบบนี้คนรักของเขาจะได้ไม่ระแวงเขาอีกต่อไป

“ไม่ล่ะ ฉันกลับเองได้” ศิตาเอ่ยบอกด้วยสีหน้าหนักแน่น เพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่าย

“แค่เดินกลับยังไม่ไหว จะขับรถกลับเองได้ยังไง” อาทิตย์เอ่ยบอก เพราะเดี๋ยวศิตาเป็นอะไรขึ้นมา เขานี่แหละที่จะเดือดร้อน เพราะครอบครัวของเขาชอบศิตามาก

“เดี๋ยวฉันจะให้เพื่อนมารับ” ศิตาเอ่ยบอกพลางกดโทรหาเพื่อนสนิท แต่ก็ไม่รับสาย ก็เลยโทรไปหาอีกครั้ง แต่ก็ไม่รับสายอีกครั้ง ทำให้เธอต้องโทรไปหาเพื่อนอีกคน แต่ก็ไม่รับเหมือนเดิม

“ไง ยังจะไปเองอยู่มั้ย” อาทิตย์เอ่ยถามพลางยิ้มอย่างเหนือกว่า เมื่อสุดท้ายแล้วศิตาก็ต้องให้เขาไปส่งอยู่

“แล้วแฟนคุณจะไม่ว่าหรือไง เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก” ศิตาเอ่ยถามอาทิตย์ เนื่องจากเธอไม่อยากมีเรื่องวุ่นวายตามมาทีหลัง เพราะคนรักของอาทิตย์เคยมาหาเรื่องเธอถึงที่ทำงาน

“ฉันไม่พูดเธอไม่พูดใครจะรู้” อาทิตย์เอ่ยบอกศิตา ถ้าพวกเขาไม่พูดก็ไม่มีใครรู้ นอกจากจูดี้แล้ว อีกอย่างจูดี้ไม่พูดอย่างแน่นอน เพราะไม่อยากให้ศิตาเจอเรื่องเดือดร้อน

“งั้นก็ตกลงตามนี้นะคะ” จูดี้เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าทั้งสองเหมือนจะตกลงกันได้แล้ว

เพียงเวลาไม่นานกันต์หรือแฟนของแบมบี้ก็มารับ ทั้งสามก็เดินออกมาจากร้าน โดยที่จูดี้ยืนส่งศิตาขึ้นรถของอาทิตย์ พร้อมกับให้คนขับรถของศิตาไปส่งที่คอนโดให้เรียบร้อย ก่อนที่เธอจะออกไปทำธุระของตัวเอง

ใช้เวลาไม่นานอาทิตย์ก็ขับรถมาส่งศิตาที่คอนโด ร่างบางลงจากรถทันที แต่ก็เซไปมานิดหน่อย

เลยทำให้สุดท้ายอาทิตย์ก็ต้องลงจากรถมาเพื่อจะพาศิตาไปส่งที่ห้อง ขืนปล่อยไว้เดี๋ยวมีเรื่องตามมาแน่นอน ซึ่งเขายังไม่อยากถูกพ่อด่า

“ไม่เป็นไร ฉันเดินได้” ศิตาเอ่ยบอกอย่างถือตัว เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใกล้ตัวเองมากเกินไป คนเกลียดกันจะให้มาอยู่ใกล้ๆ กันมันลำบากใจนะ

“อวดเก่ง รีบเดินได้แล้ว” อาทิตย์ว่าศิตาอย่างอดไม่ได้กับความอวดเก่ง ทั้งที่สภาพก็ไม่ไหวอยู่แล้ว เห็นว่านี้เป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายหรอกนะ เขาถึงได้ใจดีมาส่งหญิงสาวที่ห้องน่ะ

“ฉันเดินเองได้จริงๆ นะ” ศิตาเอ่ยบอกอาทิตย์ เพราะเมื่อครู่นี้เธอแค่ลงจะรถเร็วไปหน่อย ก็เลยเซเพราะเวียนหัว

“หยุดพูด” อาทิตย์เอ่ยบอกพลางรีบโอบเอวบางที่ทำท่าจะล้ม

“เอ่อ ขอบคุณ” ศิตาบอกเพราะเมื่อครู่นี้ส้นสูงของเธอพลิกเลยทำให้เธอเกือบจะล้ม ซึ่งดีที่อาทิตย์คว้าตัวของเธอมาได้ทัน ไม่งั้นแย่แน่

“เดินระวังหน่อย” อาทิตย์เอ่ยบอกพลางรีบผละใบหน้าออกมา พร้อมกับรู้สึกแปลกๆ เนื่องจากเขาพึงเคยใกล้ชิดกับศิตาแบบนี้ครั้งแรก เพราะทุกครั้งพวกเขาจะรักษาระยะห่างกันดีมากๆ

“คุณไม่ต้องโอบเอวฉันก็ได้นะ” ศิตาเอ่ยบอกในขณะที่พวกเธออยู่ในลิฟต์กันสองคน ซึ่งเธอสามารถยืนเองได้ โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องโอบเอวของเธอด้วยซ้ำ

หากใครมาเห็นเดี๋ยวจะเข้าใจผิดได้ ยิ่งถ้าหากผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนของเขาด้วย

“เกิดเธอล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมาทำไง ฉันไม่อยากถูกพ่อด่าที่ดูแลเธอไม่ดีหรอกนะ” อาทิตย์เอ่ยบอกพลางทำหน้าหงุดหงิดที่ศิตาดื้อดึง

“นี่! คุณเกิดเป็นห่วงฉันอะไรตอนนี้ ทีผ่านมาคุณก็ไม่ได้เป็นแบบนี้สักหน่อย” ศิตาเอ่ยถามอาทิตย์อย่างไม่เข้าใจ ที่อยู่ๆ ก็อยากจะมาทำดีกับเธอทั้งที่ปกติไม่ทำ แถมชอบด่าเธอทุกครั้งที่มีโอกาสอีกด้วย

“ไม่ดีใจหรือไง ฉันอุตส่าห์ทำให้ เห็นว่าเราจะเจอกันครั้งสุดท้ายแล้ว” อาทิตย์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบศิตาได้ในที่สุด

“ไม่ดีใจสักหน่อย ส่งฉันแค่นี้ก็พอ” ศิตาตอบ ก่อนจะเอ่ยบอกเมื่อลิฟต์เปิดออก จากนั้นก็ก้าวเท้าออกไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกแขนแกร่งโอบเอวเข้าเสียก่อน ทำให้เธอเสียหลักเซไปมาอาทิตย์อย่างช่วยไม่ได้